{b}De UMT als oprechte bezigheidstherapie.{eb}<\/p>\n
Heel leuk al die verhalen van wat mensen onderweg meemaken.
\nDe UMT-estafetteloop levert overigens terecht veel pennenvruchten op.
\nHet valt me echter wel op dat iedereen toch maar probeert de geplande vertrek- en aankomsttijden te halen,al moet men daar zichzelf voor geselen.
\nZelf heb ik de etappe Tollebeek-Biddinghuizen over een afstand van 45 km voor mijn rekening genomen en aangezien ik het als een training beschouwde,had ik me voorgenomen er 5 uur voor uit te trekken in de hoop dat het voor mijn opvolger geen probleem zou zijn.
\nDe omgeving van mijn route ken ik trouwens goed,alleen het laatste stuk naar Biddinghuizen was me wat minder bekend,maar ondanks je,je in die vlakte je verdwaald kan voelen kan je daar eigenlijk niet verdwalen.Ok\u00e9,hier komt dan mij reisverslag.<\/p>\n
Na een ietwat tekorte nachtrust sta ik om 4 uur 45 Hans Jorritsma in Tollebeek op te wachten die keurig op tijd is en na het vlaggetje en logboekje mee gekregen te hebben ga ik opgewekt op weg met mijn rugzakje vol met de meest noodzakelijke spullen.
\nVia Urk wil ik aan de achterkant van de dijk van de Noordoostpolder langs het IJsselmeer gaan lopen richting de brug van de A6 die de Noordoostpolder verbind met Oostelijk Flevoland.
\nIk ben amper opweg of ik hoor de eerste vogels al fluiten,een aangenaam gehoor in de stilte van de vroege ochtend die af en toe wordt verstoord door gemotoriseerde vroege vogels opweg naar hun werk.Geen mens overigens die veel aandacht aan mij besteed.
\nHet motregent wat maar ik heb de hoop dat het vroeg of laat weer droog wordt.
\nHet stuk naar Urk zorgt voor de nodige sanitaire stops.
\nZoals een oude heer betaamt!!<\/p>\n
Via de dijk aan de Domineesweg te Urk kom ik langs het water te lopen en sterven de geluiden van een actief wordend vissersdorp langzaam weg.
\nAlleen de geluiden van klotsend water tegen basaltblokken en het gebrom van scheepsmotoren in de verte zijn te horen.
\nIk loop ongehinderd heerlijk anoniem te genieten tot ik op wat verschrikte schapen langs de dijk stuit.
\nEen lam probeert een eind met me mee te lopen zodat en ik me genoodzaakt voel om te stoppen om het weer terug te brengen bij de rest.
\nHet zal zeker wat tijd kosten,maar ik heb toch geen idee hoelang ik bezig ben en erg veel interesseert me dat ook niet.
\nLopen in het donker geeft me toch sowieso een ander gevoel van tijd en afstand.
\nVia de Ketelbrug die de A6 met de beide polders met elkaar verbind probeer ik weer de rust terug te vinden die even wordt verstoord door het razende verkeer van de snelweg waarop het Nederlandse volk ze best doet om mee te gaan in de vaart der volkeren.
\nNa het geraas achter mij gelaten te hebben loop ik nu aan de achterkant van de dijk langs de oevers van het Ketelmeer met nog steeds de nodige sanitaire stops.
\nZoals een oude heer betaamt!!<\/p>\n
Langs het Ketelmeer begint het langzaam licht te worden en de vele kleuren grijs die de natuur rijk is beginnen zich te onderscheiden.
\nVogels in het water en langs de kant reageren op mijn voorbijgang en de motregen valt gestaag door.
\nIk begin op gang te komen en dat is nodig ook want ik schijn al 2 uur 30 onderweg te zijn.
\nBij Ketelhaven begint het langzamerhand wat harder te regenen en dat valt me niet mee,maar gelukkig waait het niet,dus elk nadeel heeft zo weer zijn voordeel.
\nSoms moet je het leven van de zonnige kant zien.
\nHoewel er zo nu en dan op de dijk mensen naar hun werk snellen,is het nog steeds lekker rustig om hier te lopen zo langs het water.
\nWel heb ik wat problemen met de balans van mijn rugzak die eigenlijk te klein is voor de spullen die ik meetors.
\nDe rust in het landschap doet helemaal weldadig aan als ik het bos van Roggebotzand in duik waar een heel orkest van kwetterende vogels me even doet vergeten dat het steeds harder gaat regenen.
\nNa het bos moet ik toch even langs die doorgaande weg van Kampen naar Dronten \u00e9n allemachtig zeg wat een verkeer,het lijkt wel een snelweg hier.
\nWas ik al niet nat,die sproeimachines die ze vrachtauto,s noemen doen hun best om me een verzopen kat te doen laten lijken.
\nGelukkig duurt dit stuk niet al te lang en sla ik links af richting Biddinghuizen,mijn alleen zijn en rust koesterend en de harde regen trotserend.
\nIk drink wat maar het wandelen doet me flink afkoelen en ik loop te soppen in mijn schoenen;
\nMaar gauw weer doorlopen,dan blijf ik nog een beetje warm.<\/p>\n
Er wordt gebeld!Ik friemel mijn mobiel uit het heuptasje en wie heb ik aan de lijn?
\nJawel.het is Andre van de Vliert die al in Biddinghuizen is en even wil weten hoe het gaat.
\nGeen idee hoe lang het nog gaat duren maar van Andre mag ik het rustig aan doen.
\nIk hijs me zelf weer op gang op deze lange rechte wegen tussen vette klei,loonbedrijven en boerderijen. In de verte gloort de zon,maar er staat weinig wind zodat de regen zich niet zo snel gewonnen geeft.
\nVandaag ben ik echter net zo halsstarrig als de regen en geef me niet gewonnen,het vocht en de kou krijgen me er niet onder,ik zet het op een lopen,aan de conditie ligt het niet
\nIk focus me op mijn einddoel ondanks dat de lange rechte weg eindeloos lang lijkt als je wilt opschieten.
\nDe regen laat zich eindelijk verjagen en monter loop ik Biddinghuizen binnen waar Andre me staat op te wachten op de afgesproken plaats.
\nNa de overdracht van het vlaggetje en logboekje is Andre snel op pad en ga ik snel wat droge kleren aantrekken in de plaatselijke supermarkt;aardige mensen hier.
\nDe fiets die ik de dag vorige dag daar had neergezet staat er nog en ietwat stijfjes hijs ik me zelf op gang op weg terug naar Tollebeek waar de zon lekker schijnt en waar ik me vrouw opbel om te zeggen dat ik goed ben overgekomen.<\/p>\n
Al met al ben ik toch tevreden ondanks dat het iets langer duurde dan gepland;op het eerste stuk heb ik daarvoor iets te langzaam gelopen door een lekkend fluitje en wat meelopend vee,maar het was een prima training.
\nDe conditie en het moraal goed en het leuke besef dat ik aan een bijzondere estafette mee gedaan te hebben deden de rest
\nWat mij betreft doet men dit nog een keer over en dan ben ik er vast weer bij als het even kan.
\nZoals een oude heer betaamt!!<\/p>\n
Herman Euverman.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ook Herman Euverman komt met een reisverslag van de UMT.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-4123","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4123","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4123"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4123\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4123"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4123"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4123"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}