Lang was het twijfelen, Terschelling of niet, lopen of niet\u2026 het ontbrak mij aan energie om die lange reis te maken, de boot nemen en ’s avonds weer terug.
\nTevergeefs probeerde ik mijn nummer te verpatsen \u2026 niemand die mijn nummer wou, dus besloot ik een weekje terug om toch maar te gaan.
\nSnel even online tickets regelen voor de boottocht van 2 november 2008.
\nDe bedoeling was om heel vroeg te vertrekken, de boot nemen en een half uur later te starten met de marathon. Na de marathon terug naar huis want maandag moet weer gewerkt worden.
\nDe week gaat voorbij en al snel is het weekend. Vrijdag mijn verjaardag maar Diane wijst er mij op dat ik niet te laat mag feesten, zaterdag moet ik immers lopen en heel vroeg uit de veren. Het leek mij een wijze opmerking en vrijdagavond ging om 23u het licht uit.<\/p>\n
4u30\u2019 \u2018tuut, tuut, tuut\u2026\u2019 Pffff, die rotte wekker. Half slapend en helemaal geen zin om te rijden, laat staan om straks te lopen. Wat kan het leven van ene marathonloper soms hard zijn.
\nOm 05u15\u2019 draait de wagen de straat uit om te beginnen aan een onverwacht avontuur.
\nDe reis verloopt vlot en omdat ik nog veel moet lopen neemt Diane een groot deel van de reis voor haar rekening.<\/p>\n
3u30\u2019 later staan we netjes op tijd in Harlingen. Alles in een rugzakje, zo weinig mogelijk.. het is toch maar tot vanavond. De wagen staat op een parking aan rederij Doeksen.
\nBrrr, het is hier koud en er staat heel wat wind. Ook de mist is van de partij, ik doe al warme loopkledij aan.
\nWe zijn blijkbaar goed op tijd want in de verste verte is geen loper te verkennen.
\nStraks zal het volk wel toestromen dus snellen we ons naar de boot om zeker een zitplaats te hebben.
\nAl gauw is het mysterie opgelost waarom hier zo weinig volk is. We geven onze tickets aan een vriendelijke dame met brede glimlach. Als haar scanner over de barcode gaat veranderd die brede glimlach naar een serieus gelaat \u2026 \u201c Euh mijnheer, die tickets\u2026die zijn voor morgen\u201d. !!!??? Oeps, nu ze het zegt valt mijn euro en herinner ik mij dat de Berenloop op zondag is en niet vandaag. Het zal me leren om altijd zo nonchalant op het laatste nippertje organiseren.
\nNu terug rijden is ook wat gek dus wagen we het erop om toch vandaag al over te varen.
\nDe tickets omzetten naar vandaag is geen probleem en uit schaamte trek ik toch maar snel een jeans over mijn loopbroek.
\nMijn eerste boottocht\u2026 de machines daveren en we zijn vertrokken. Ik ben nog heel moe en omdat er volgens mij toch niets anders te zien is dan water trek ik mijn jas over mijn hoofd en doe nog een dutje.
\nNa een uurtje heb ik lucht nodig en waag me toch maar eens op het dek.
\nDe deur sluit achter me en ik sta helemaal alleen op het achterdek. De krachtige 4-taktmotor maakt grote schuimende golven. Een breed spoor verdwijnt in de verte tussen de boeien.
\nDit gevoel is nieuw voor mij, de kracht van de zee. De meeuwen die volgen, de wind veel sterker dan op het land. Dit is avontuur, de mensen die nu binnen zitten en hun volproppen met chips en cola weten niet wat ze missen.
\nNa bijna 2u varen komt Terschelling in zicht, iedereen komt net voor het aanmeren naar buiten. Al de mensen naar links maar de meeuwen rechts trekken mij aan.
\nIk steek een stuk brood uit en de meeuwen pikken het al vliegend uit mijn handen. Mijn dag kan al niet meer stuk\u2026 of toch? We moeten immers nog een slaapplaats vinden.
\nNa 5minuten wandelen komen we aan het vvv-kantoortje. Een vriendelijke man vraagt of hij ons kan helpen, we hopen van wel.
\nNa ons verhaal moet hij eens goed lachen en neemt de telefoon. E\u00e9n telefoontje volstaat, we hebben meer geluk dan het groot lot winnen. Een koppeltje belde juist af en dus was er op heel het eiland nog net \u00e9\u00e9n kamer vrij. En geloof het of niet, op 30m van de start !
\nMeer geluk hebben we niet nodig en al snel ligt de weinige bagage op de kamer.
\nOns hotel heeft nummer 13 en we zullen dat maar als geluksgetal beschouwen.
\nDe deur van het hotel gaat open en wie zien we daar\u2026.Adrie van Dijk. Hoe is het mogelijk, zo een groot eiland en dan slaap ik in de kamer net naast die van Adrie.
\nWe praten even en maken kennis met andere gasten. En dan is het tijd voor een wandeling.
\nEerst wat winkeltjes om nog wat scheergerei en dergelijke te kopen en dan naar het strand.
\nOok hier weer is het genieten van de mooie natuur met prachtige vogels.
\nHet is wel heel heel koud.<\/p>\n
Om 15u30\u2019 mogen we ons nummer gaan afhalen ook in het vvv-kantoor.
\nHeel veel volk wil op hetzelfde moment zijn nummer en dat zorgt voor de nodige wachttijden.
\nNa nog wat te kuieren is het tijd voor een goed maal. De chinees lijkt me geschikt, hun voedsel is licht verteerbaar en meestal wel lekker.
\nDe ober was aan zijn eerste dag bezig en zijn vorige job was waarschijnlijk schipper.
\nVan opdienen had ie niet veel verstand en soms zochten we achter de camera\u2019s om te zien of het geen grap was. Zo vroeg Diane een koffie met melk, ze kreeg haar koffie\u2026en ik de melk.
\nHet is 20u00\u2019 en regen valt uit de lucht, ik hoop dat het morgen beter weer zal zijn.
\nWe spelen nog wat gezelschapspelen en maken weer nieuwe vrienden. Om 22u30\u2019 is het weer tijd om te gaan slapen.<\/p>\n
Zondag, 2 november \u201908 , dit is dus echt wel de dag van de marathon. Na een stevig ontbijt kunnen we in de relaxruimte nog lekker ontspannen met wat stripverhalen.
\nAndere lopers worden al wat zenuwachtiger naarmate de klok verder tikt.
\n10\u2019 voor de start gaan we naar buiten, Diane heeft een fiets gehuurd en kan zo op verschillende plaatsen de wedstrijd volgen. Ik loop Gerald Kloek tegen het lijf en we praten nog even. Er is zelfs nog tijd om een fotootje te maken maar dan toch snel naar het startvak.
\nIk spring over de nadars want anders kom ik nooit op tijd. Juist op die plaats staat Patrick Kloek, Henk en Nellie. 12u30\u2019 Nog voor we twee zinnen kunnen zeggen gaan we van start.
\nNa twee weken niet gelopen te hebben zit ik toch niet echt met een goed gevoel in de benen en de eerste kilometer moet alles even op zijn plaats komen.
\nEen snelle start van anderen maar daar doe ik niet aan mee. Het weer is veel beter dan gisteren, nog wat mist maar al veel warmer en vooral droog.
\nVolk dat er staat langst de kant, iedereen moedigt aan.
\nGisteren vroeg ik aan Adrie vanwaar die naam Berenloop, zijn hier dan echt beren op het eiland? Surf eens naar hun website en lees de geschiedenis dan is het al snel duidelijk.
\nEn toch\u2026 in elke tuin, op elke hoek van een straat, in de duinen, op de auto\u2019s\u2026overal beren, groot, klein, heel groot, \u2026
\nWe lopen eerste wat door de straten en langzaam maar zeker naar de duinen toe.
\nNa 11km krampen in de benen maar niet hard genoeg om er echt last van te hebben, ik corrigeer mijn loopstijl wat en ze gaan weg.
\nHet loopt nog altijd lekker. Ook al ga ik niet echt snel, het lijkt of de kilometerplaatjes veel te dicht op elkaar staan.
\nDe mist trekt weg en als we in de duinen zitten komt de zon er door. De magie van het eiland, tussen de duinen liggen prachtige meren. Door het riet ziet men soms prachtige vogels die ik nooit eerder zag. Het is hier ver van plat, de ene heuvel volgt de ander op en voor je valt niet te zien waar de weg loopt. De lopers verdwijnen telkens weer in de duinen en duiken later weer op.
\nHet is hier buitengewoon prachtig, de mooiste duinen die ik al zag. Het gevoel zit nog altijd goed en de halve marathon kom ik door in 1u47\u2019 \u2026 tijd zat om onder de 4u aan te komen.
\nIn de verte zie ik Nellie terug lopen en aan km32 lopen we naast elkaar.
\nNellie zegt me niet genoeg lucht te hebben voor een goed gesprek en daar ben ik haar dankbaar voor. Zonder praten gaan we naar km33, een kuitenbijter gevolgd door een scherpe afdaling brengt ons naar het strand. Eerst in het losse zand en dan enkele kilometers op harder zand. Na het zand gaat het terug omhoog en dan staan de kuiten op ontploffen
\nVeel kracht zit er niet meer in mijn benen en de laatste 6km zet ik mij op automatische piloot.
\nVan km 10 tot nu hebben misschien 10 lopers me ingehaald.
\nDe laatste 2km zit ik nog redelijk goed maar de voeten doen weer zo\u2019n pijn dat het toch even doorbijten is.
\nWe halen het, de finish in zicht, de laatste aanmoedigen\u2026 3u41\u201914\u201d \u2026<\/p>\n
We krijgen een zak om over ons te trekken, dat is meer dan welkom en ook de warme bouillon zorgt voor wat opwarming.
\nDeze marathon was gewoon buitengewoon prachtig, de bevoorrading was ook uiterst goed.
\nWarme sponzen, extran, fruit, water, cola, peperkoek\u2026 en dit elke 5km.
\nOok een mooie medaille en een t-shirt nemen we in ontvangst.<\/p>\n
Na de wedstrijd praten we nog wat na in het hotel en dan is de tijd gekomen om afscheid te nemen. We zijn heel open ontvangen geweest en hebben van de hoteluitbaters veel geleerd over het leven op een eiland.
\nNog een lekker pakje friet en wachten op de boot.
\nOm 19u mogen we op de boot en \u00e9\u00e9n bankje is nog vrij. Het moet weer eens lukken wat juist op die bak zit ook goede vriend Henry Wolters en vrienden.
\nHet is een blij weerzien en we kunnen weer heel wat moppen en verhalen vertellen.
\nHenry en ik gaan ook eens op het bovendek en ontdekken ook ’s nachts de kracht van de zee.
\nDe wind snijdt rond onze oren maar na tien minuten voel je dit niet meer. Ik voel mij zo vrij, dit gevoel is niet te beschrijven\u2026 alleen , mijn volgende boottocht zal geen jaar meer duren.
\nNa twee uur varen kunnen we weer eens afscheid nemen en volgt nog de rit met de auto.
\nOnderweg niet te veel aarzelen ( om niet te moeten schrijven dat ik wat sneller reed ) en iets na middernacht zijn we weer netjes thuis. Snel naar bed om zo veel mogelijk uitgeslapen op werk te komen morgen.
\nDit weekend staat in mijn geheugen gegrift, eentje om nooit meer te vergeten.<\/p>\n
De berenloop is zeker niet de zwaarste marathon maar toch zeker \u00e9\u00e9n van de mooiste.<\/p>\n
I\u2019ll be back.<\/p>\n
{i}Paul van Hiel{ei}<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Paul van Hiel :”Dit weekend staat in mijn geheugen gegrift, eentje om nooit meer te vergeten.”<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-4376","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4376","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4376"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4376\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4376"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4376"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4376"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}