Bij het amateurwielrennen kennen ze het begrip \u2018toertocht\u2019. De Belgen bezigen de mooie term \u2018wielertoerist\u2019 voor de deelnemers aan dergelijke tochten. Toen ik jaren geleden als \u2018veelfietser\u2019 actief was bij \u2018de Bataaf\u2019 in Zwanenburg heb ik aan veel van zulke \u2018toertochten\u2019 meegedaan. Als snel werd duidelijk dat \u2018toertocht\u2019 alleen maar verschilt van \u2018wedstrijd\u2019 in de zin dat er niet gereden wordt om als eerste over de streep te gaan. Voor het overige zijn er nauwelijks verschillen. Wie een toeristisch dagje pedaleren verwacht komt bedrogen uit. Als voorbeeld herinner ik me de \u2018Ronde van Limburg\u2019. Heel Limburg rond in 300 km, met daarin een groot gedeelte van het parcours van de Amstel Gold race. Afzien, afzien en nog eens afzien. Alle heuvels die er maar te vinden waren moesten we beklimmen, soms van twee kanten. Pelotonnetjes, waaiers, alleen tegen de wind opboksen nadat je op de plateaus van het Mergelland had moeten lossen. Met de fiets aan de hand de Keuteberg oplopen. Dorst en uitdroging of de hele dag regen.
\nToen ik op de \u2018Funrunners-site\u2019 (what\u2019s in a name\u2026) van Willem M\u00fctze de ultraloop met de veelzeggende naam \u2018Limburgs Zwaarste\u2019 zag staan had ik natuurlijk gewaarschuwd moeten zijn. Zeker als er vermeld wordt dat het genieten voorop staat maar dat er \u2018natuurlijk wel enkele bergjes zijn\u2019. Nou, die paar bergjes stonden garant voor 2500 hoogtemeters op een parcours van 70 km. Althans, op papier. Want er was dit jaar een nieuwe route uitgezet waarbij de Vaalserberg drie maal beklommen moest worden, eerste vanuit Duitsland, dan vanuit Nederland en tenslotte vanuit Belgi\u00eb. Zo ervaar je het Drielandenpunt pas echt! Het parcours was gemarkeerd met dunne gele lintjes die aan boomtakken, routepaaltjes, auto\u2019s (!), hekwerk enz. enz. waren vastgeknoopt. Soms dicht bij de grond, soms hoog boven je hoofd in een boomtak, soms onverwacht links of rechts in een zijpaadje. Lichtgeel is een mooie kleur, zeker met het oog op Pasen. Maar toen de zon doorbrak bleken veel bomen vol te hangen met prachtige gele katjes, mooie verdorde gele blaadjes van de vorige herfst, lichtgele stukjes hout van afgebroken takjes. Dus liepen we al binnen het uur fout, in de afdaling van de \u2018hoogste trappenpartij van Nederland (525 treden) over de steenberg van de voormalige Wilhelmina staatsmijn in Strijthagen bij Landgraaf. Daar wordt het Nederlandse kampioenschap traplopen gehouden. Voor ons was het vandaag een kampioenschap van 70 km lopen, dus om onze krachten te sparen zijn we maar wandelend naar boven gegaan. Gelukkig vonden we na een kleine kilometer het juiste spoor weer terug. Serieuzer werd het toen we na de derde (Belgische) beklimming en afdaling van de Vaalserberg na een rondje van ruim 5 km weer terug bij \u2018af\u2019 waren: bij de geheime controle die we een half uur eerder al gepasseerd waren. Toen werd het sommigen te veel; zij gingen min of meer door het lint(je) en dreigden de pijp aan Maarten te geven. Maar, dacht ik, het weer is prachtig, de uitzichten zijn schitterend en ik ben aan het trainen voor een ultra in Schotland van 85 km, dus wat geeft het om een paar km extra te lopen? Dus ben ik voor de vierde keer hijgend en puffend de Vaalserberg opgeklommen. Nu vond ik de gemiste afslag echter wel om een paar km verderop echter weer het spoor bijster te zijn. De witte flits van een T-shirt tussen de bomen in de verte hielp echter terug op de route.
\nMet nog zo\u2019n 7 km te gaan, in Eys, ging het weer mis, maar toe kon ik op aanwijzingen van een plaatselijk bekende deelnemer de route uiteindelijk toch weer oppakken. Daardoor heb ik 1,5 km afgesneden. Ook na de tweede doorkomst te Heerlen bleek ik trouwens ook al 1,5 km afgesneden te hebben doordat ik per ongeluk op de route van de terugweg terechtkwam. Aan de lintjes kun je niet zien in welke richting de route loopt en soms kruisen de routes elkaar… Al met al dus gelukkig maar zo\u2019n 2 km te veel gelopen. Het intensieve zoeken van de lintjes had als voordeel dat we niet in een trance konden geraken, dus ben ik niet zoals in Olne-Spa-Olne over een uit de weg stekende kei gestruikeld.
\nMaar genoeg over die lintjes. De plateaus van het Mergelland zijn schitterend, met weidse uitzichten, en pittige klimpartijen die Willem altijd wel weer weet te vinden. Met name de passage van Vaals over de in Duitsland en liggende heuvelruggen vond ik prachtig. Hoewel er regelmatig over verharde wegen gelopen wordt, zitten er ook veel echte trails in, met de nodige modder en zelfs een afdaling door de met keien bezaaide bedding van een snelstromend beekje. De wind (5 \u00e1 6) trok er met name op de plateaus flink aan en regelmatig viel er motregen, maar ook de zon liet zich nog even zien. Met 13 \u00e1 17 graden voelde het dan gewoon warm aan. Dat zijn we niet meer gewend na die lange, lange winter!
\nDe verzorging (6 posten) was prima en rijkelijk voorzien. De Limburgse vlaai ontbrak niet en op de laatste post konden we zelfs genieten van een echte kruidenbitter. Of die verkeerd gevallen is weet ik niet. Feit was wel dat ik na aankomst in de kantine een opwelling van intense dorst kreeg en toen in \u00e9\u00e9n keer een koude klets bier naar binnen sloeg. Dom dom dom, want die klets kwam harder aan dan ik dacht. Voor ik het wist was ik buiten Westen. Ik kwam bij op de grond te midden van een kring op meer neerkijkende bezorgde atleten. Toen de duizeligheid en misselijkheid maar bleven aanhouden is er voor de zekerheid een ambulance gebeld. Hoewel alles er bij een eerste onderzoek goed uitzag wilden ze toch geen risico nemen. Zo eindigde een mooie dag aan het infuus in het ziekenhuis van Heerlen. Daar is alles onderzocht: hart, bloeddruk, ademhaling, bloedsamenstelling. Allemaal prima in orde. Conclusie een \u2018collapse\u2019door zoutgebrek \u2013 de eerste voorjaarswarmte?? \u2013 gecombineerd met een \u2018koudeshock\u2019 door het ijskoude bier. Ik heb weer een lesje geleerd maar ben blij dat ik het er verder zonder kleerscheuren van af heb gebracht. Hoewel ik het vriendelijke aanbod van Wilma Dierx kreeg om me naar huis te rijden (zij woont in Amsterdam) heb ik toch maar besloten om een extra nachtje in het hotel in Heerlen door te brengen. Na een nacht met goede slaap en een stevig ontbijt voelde ik me weer kiplekker en fit genoeg om de thuisreis te aanvaarden. Met dank aan Willem, Annemarie en Wilma en alle anderen voor de goede hulp die ze geboden hebben, zoals het bijeenrapen en naar het ziekenhuis brengen van mijn spullen (en auto), het op zondag naar het hotel brengen van mijn schoenen die nog in de kleedkamer lagen en het mij van het hotel weer terug naar het ziekenhuis te rijden waar mijn auto nog stond.
\nEind goed, al goed. Het was een mooie loopdag, tussen al die fotoschietende en van de natuur genietende ultralopers voelde ik me een echte \u2018looptoerist\u2019. Maar toch, een afloop als deze moet ik voortaan wel zien te voorkomen door meer rust tussen de loopjes door, beter op de voeding letten enz. enz. Want we doen het uiteindelijk voor de \u2018fun\u2019, of toch niet?
\nOk, nog even over die lintjes dan. Want voor vertrek was er een feestelijk onderonsje waarbij Willem voor zijn organisatorische verdiensten en zijn indrukwekkende palmares wat het ultralopen betreft door de locoburgemeester van Heerlen een lintje opgespeld kreeg. Proficiat, Willem!<\/p>\n
Andr\u00e9 Boom <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Andr\u00e9 Boom doet een extra rondje Belgi\u00eb tijdens Limburgs Zwaarste. Na afloop na een glas koud bier valt hij flauw en eindigt een mooie loopdag aan het infuus in een ziekenhuis in Heerlen. Overigens is alles nu weer helemaal goed met hem.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-4877","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4877","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4877"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4877\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4877"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4877"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4877"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}