Het is niet makkelijk om de 5 etappes van de Al Andalusia UltraTrail in detail terug te halen.
\nMaar ik ga een poging wagen.<\/p>\n
{b}Dag 1 ; Van Loja naar Alhama De Granada, 37 km{eb}<\/p>\n
Vanaf het hotel Manzanil starten we vandaag met een paar `redelijk` vlakke km`s. Daarna begint er een hele lang klim van bijna 10 km. Ik ken het nog van verleden jaar.
\nHet hoogste punt is op 1420 meter en de weg is zand en losse stenen. Een zware klim. Tussen de bergen is het al bloedheet ondanks dat het pas 10 uur is. Ik stap stevig door, mijn benen voelen sterk. Ik loop een stukje met Richard maar klim net iets sneller.
\nAls ik boven kom zie ik dat het gemiddelde toch nog 6.6 km per uur was, niet slecht.
\nBoven is de eerste checkpoint en als mijn kaart gechipt wordt en men zegt dat ik de eerste vrouw ben neem ik een besluit. Ik krijg er een boost energie van, vul mijn water bij en ga racen voor een dagoverwinning. De Spaanse Idoia zit vlak achter me. Maar het is het proberen waard.
\nIk ben snel weg van de post en er volgt een heerlijke afdaling waar ik hard naar beneden ren.
\nEen golf van geluk stroomt door mijn lijf. Dit is wat ik wil en intens van kan genieten. Niemand om me heen, gewoon ik, de bergen en het ruige landschap van Andalusi\u00eb.
\nHet tempo ligt hoog en ik weet dat het misschien wel te hoog is, er zijn namelijk nog 4 zware dagen. Maar deze dagetappe nemen ze niet van me af.
\nIk finish in 4.16.49. De 15de in het klassement, de eerste vrouw en ik heb 11 minuten voorsprong op de 2de vrouw. Ik voel dat dit een hele andere loopweek gaat worden dan ik gedacht heb. Er gaat geraced worden. Niets foto`s maken, niets chillen op de checkpoints, bijvullen en weg. Ik voel dat er iets gaat gebeuren!<\/p>\n
{b}Dag 2 ; Van Alhama De Granada naar Jatar, 42 km{eb}<\/p>\n
Vorig jaar zat in deze etappe Hell\u2019s Path, een lange zware klim. Race-directeur Paul was bang dat deze etappe nu minder zwaar zou worden: Hell\u2019s Path was namelijk niet meer te lopen door regenval. Niets was minder waar. Het zou voor velen de zwaarste etappe worden.
\nHet begint met een afdaling, hierna volgde een lange klim. De Spaanse liep 2 km op kop en daarna ben ik er langs gegaan.
\nNa een km of 20 liepen we op een lang pad, ik haalde mijn ipod uit mijn rugzak, lette dus even niet op en miste een afslag. Aangenomen dat ik goed zat rende ik dus lekker door.
\nTot ik bij een asfaltweg kwam en ik geen pijlen meer zag. Shit, fout en dus weer terug.
\n2 km later kwam ik bij het gemiste punt en liep ik plots bij 5 vrouwen.
\nIk baalde ontzettend maar kreeg er wel een stoot adrenaline van. Ik ben tempo gaan lopen tot ik alle vrouwen weer achter me had.
\nToch ging het nog een keer mis, ik was volledig in mijn eigen wereld en zag de hele checkpoint niet bij de afslag rechts. Ik rende gewoon rechtdoor. Na 500 meter werd ik terug gehaald door een mtb-er.
\nIn plaats van Hell`s Path zat er nu een ontzettende zware single track in die vooral omhoog ging. Erg technisch en vele lopers gingen daar kapot. Samen met Dieter zijn we de track goed doorgekomen. Hierna volgde er een afdaling waar ik tempo heb gemaakt.
\nDaar zag ik in de verte Richard lopen. Rond het 32 km punt ging ik hem voorbij.
\nEen lange vals platte klim kon ik redelijk rennend naar boven komen en na wederom een single track was daar dan de finish na 5.27 uur. Ik pakte ondanks 2 km extra toch 16 minuten op de 2de dame Idoia.<\/p>\n
{b}Dag 3; Van Jatar naar Jayena, 42 km{eb}<\/p>\n
Deze dag begint met 12 km asfalt naar het meer Bermejales. Iedereen liep behoorlijk hard omdat het nu eenmaal harder gaat op asfalt. Ondanks dat ik mijn bovenbenen wel wat voelde kon ik toch lekker afdalen.
\nHierna volgen er een paar lange klimmen. Dit is een hersteldag zoals de race-directeur Paul zo mooi zegt. 42 km herstellen, jaja….Dat hij minder zwaar was als de dag ervoor was zeker waar. Ik loop lekker door en weet dat ik op kop loop. Toch wil ik niet te hard gaan want ik weet dat de dag erna de beslissende etappe gaat volgen.
\nHet gevaar met deze zware races is, is dat het pas beslist is als je na 5 dagen over de finish komt. Want als je hier stuk gaat, ga je echt stuk. Dan spelen de zware factoren zo\u2019n grote rol en moet je mentaal erg sterk zijn om erdoor heen te komen.
\nAls ik bij een lange afdaling naar beneden vlieg zie ik Ingrid met Cat lopen. Ze is een uur eerder gestart en heeft wederom maagklachten. Ze probeert samen met Cat rustig naar de finish te lopen. Ik wens hun succes en ren verder.
\nWe volgen een mooi deel van de GR route en de laatste 4 km is wederom een prachtige singletrack. Vandaag is Richard 7 minuten eerder dan mij binnen.
\nAls ik binnen ben na 4.32 uur komt de dokter naar me toe en verteld dat Ingrid uitgestapt is. Ontzettend balen! Ze was zo slap van het overgeven dat het niet meer ging.
\nDe Spaanse Idoia komt maar 10 minuten na me binnen. Op nummer 3 en 4 heb ik al 1.5 uur voorsprong.
\nWel heb ik last van een ontstoken teennagel. Maar goed, verder geen blaren dus dat is heel wat.<\/p>\n
{b}Dag 4, Jayena naar Cruz Del Comercio, 61 km{eb}<\/p>\n
Dit zal de dag van de waarheid worden, hier gaan de kaarten geschud worden. Ik heb 40 minuten winst op de nummer 2. Maar in 61 km kan er alles gebeuren.
\nDe avond ervoor worden er 2 lijsten gemaakt met 2 starttijden. De eerste 20 gaan om 9.30 en de rest om 8.30. Ik sta nummer 15 in het algemeen klassement en moet dus om 9.30 starten. Maar de rest van het vrouwenveld start een uur eerder.
\nIk besluit te protesteren. Ik wil met de eerste 3 vrouwen starten. Dan kan ik zien wat er gebeurt en zij hebben het voordeel van een uur lopen in relatief koeler weer.
\nNa discussie krijg ik gelijk. Ik loop tenslotte voor het vrouwenklassement.
\nHet was een goede keuze want Idoia gaat als een raket weg bij de start. Ik ben even in twijfel. Als je hier te hard weg gaat kun je de prijs wel gaan betalen gedurende de dag.
\nIk ga er achteraan maar blijf er een stukje achter. Bovendien heb ik gelijk het voordeel dat ik niet op hoef te letten qua bewegwijzering. We moeten 2 keer het water over. Zij rent erdoor heen. Ik kies stenen en een boomstam zodat mijn sokken droog blijven.
\nNa ongeveer 5 km kom ik langzaam steeds dichter bij. Bij een klim passeer ik haar. We geven elkaar een high five en lopen door. Dan worden we terug geroepen, we lopen alle 2 verkeerd! Hier versnel ik naar beneden. Een lange singletrack volgt, ik loop lekker door en voel dat ik sterk ben.
\nWe komen bij het meer en lopen er zeker 15 km omheen op een mooi pad. Samen met Paul, onze Engelse vriend volg ik de route. Dan verlaten we het meer en voor we een klim nemen komen we door een verlaten dorp rond het 22 km punt.
\nIk zie een bord `kiosk`en een jongetje. Ik vraag hem of hij cola heeft en hij rent naar binnen roept zijn moeder. Wij volgen hem. In een winkeltje achter een huis verkoopt zijn moeder koude cola. Als 2 kleine kinderen proosten Paul en ik, god wat is dat lekker!
\nHet wordt die dag 45 graden!
\nWe gaan klimmen en ik ben herladen.
\nBoven op de checkpoint staat plots Idioma weer voor mijn neus als ik water bijgevuld heb.
\nIk daal in hoog tempo af en zie haar niet meer, ik zie niemand meer.
\nBij checkpoint 3 rond de 40 km zijn we weer in een dorp. Ik ga met Gerard, een Franse loper, in het dorp op zoek naar een bar en wederom vind ik een koude cola. We proosten en ik ga rap weer op pad.
\nIk voel me nog steeds erg sterk en kan veel uphill rennen.
\n4 km voor de finish komen we in een dorp en heeft de organisatie cola neergezet. Wat een topdag! Het warme water is namelijk op een gegeven moment zo smerig dat je heel gelukkig wordt van koude cola.
\nDe laatste 4 km is klimmen naar de camping. Ingrid liep deze dag niet en had gezegd dat ze met me mee zou lopen de laatste 4. Ik zie haar niet en loop dus gewoon door.
\nAls ik 200 meter voor de finish ben komt ze aanrennen, ‘ben je gek geworden of zo ‘roept ze van ver. Ik kijk haar verbaasd aan. \u2018Je loop absurd hard\u2019 roept ze!
\nGek genoeg voel ik me nog steeds goed. Ook na 61 km. Ik finish in 7.09 uur en dat is de 12de plaats in het dagklassement, dat is inderdaad wel hard ja. Ik pak 32 minuten op de tweede vrouw. De kaarten zijn geschud, ik heb nu 1.20 uur voorsprong, dit kan ik niet meer weggeven.<\/p>\n
{b}Dag 5; Santa Cruz naar Loja, 34 km{eb}<\/p>\n
Ik start in de laatste groep vandaag en weet dat er niets meer kan gebeuren.
\nWe beginnen met een afdaling van 4 km van de vorige dag. Ik ga als een gek weg.
\nHeerlijk, een relatief korte etappe en lekker dalen. Uiteraard volgt er nog een klim maar dan volgt er een hele lange steil afdaling. De quadriceps krijgen enorme klappen hier. Samen met Jacob, onze Deen, daal ik af.
\nDan volgt er een lange weg op en neer. Hier beginnen mijn darmen op te spelen (kip van de vorige avond?). Ik moet 3 keer de olijfgaard in en ben Jacob kwijt.
\nOp cp 3 koop ik samen met Paul in het dorp nog snel een cola en dan beginnen de laatste 7 km`s. Het is vooral afdalen en ik weet dat ik deze race ga winnen met ruime voorsprong.
\nIk kan het niet geloven. Zo ongelooflijk sterk gelopen!
\nAls er nog 2.5 km`s over de weg volgen komt Mario aanrijden met de jeep. Hij draait om en begeleid me. Ik haal nog wat lopers in en voel me ontzettend stoer zo met de jeep en het goede gezelschap van Mario naast me.
\nIn de laatste 700 meter gaat hij vooruit om aan te kondigen dat ik eraan kom.
\nDe laatste km loop ik met een grote grijns, trek mijn shirt recht, doe mijn rugzak los zodat het Herbalife-shirt goed te zien is en ren naar de finish.
\nVol zelfvertrouwen, beresterk en overtuigend kom ik over de finish in 3.23 uur, win ik alle etappes en de Al Andalusia Ultra Trail en wordt bovendien 14de in het algemeen klassement. Vele felicitaties volgen en de grijns verdwijnt niet meer die dag.
\nRichard is al 7 minuten binnen en heeft het waanzinnig gedaan, 17de overall in een beresterk veld!
\nIk blijf bij de finish omdat ik oa Cat (uit Singapore) graag binnen wil zien komen. Zij liep hier haar eerste ultra’s voor een prachtig doel in Cambodja. Als ze binnenkomt roep ik dat ze mijn held is, als ze in mijn armen huilt, huil ik mee.
\nIk hoor dat Idoia zwaar in de problemen is. Na meer dan 5 uur komt ze binnen. Volledig kapot en emotioneel. Ik omhels haar en huil weer mee. Wat een gejank!
\nNatuurlijk zijn er winnaars maar iedereen weet hoe je hier kunt afzien dus iedere loper verdient respect. Uitlopen als je zo kapot bent toont zoveel karakter! Dat raakt mij.<\/p>\n
Deze hele week was er een van oude vriendschappen aantrekken en nieuwe vriendschappen zijn ontstaan. 72 lopers uit 17 landen en een groep van vrijwilligers hebben samen een hele bijzondere week doorgebracht. Loopvriendschappen voor het leven.
\nOndanks dat iedereen wel met het klassement bezig is, is er vooral vriendschap en respect in plaats van competitie en dat maakt dit soort lopen zo bijzonder.
\nVoor mij persoonlijk was dit een piekweek, een onverslaanbaar gevoel wat uiteindelijk uitkwam. Ontzettend trots en met een warm hart denk ik terug aan deze week.
\nIngrid, Arend en Richard waren het perfecte NL team.
\nHelaas moest Ingrid uitstappen door maagproblemen. Toch liep ze nog een hele sterke laatste etappe.
\nArend werd 33ste, Dieter, onze Belgische vriend werd 31ste en liep het erg knap uit. Een hele steile leercurve zoals hij het zelf mooi omschreef.
\nMet Richard heb ik een paar mooie dates gemaakt voor volgend jaar. Nee, niet alleen om bier te drinken. We will be back in Andalusia!<\/p>\n
Oh ja, de prijsuitreiking en het feest waren erg gezellig vrijdagavond\/nacht.
\nDe zaterdagochtend was zwaarder dan de hele week samen …….<\/p>\n
Martine Hofstede PS De nodige foto\u2019s bij dit verslag staan op mijn website http:\/\/runtodream.web-log.nl\/runtodream\/2010\/07\/al-andalus-ultra-trail-the-story.html Verslag van winnares Martine Hofstede: \u201cEen golf van geluk stroomt door mijn lijf. Dit is wat ik wil en intens van kan genieten. Niemand om me heen, gewoon ik, de bergen en het ruige landschap van Andalusi\u00eb\u201d<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-4997","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4997","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4997"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4997\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4997"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4997"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4997"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n(martinehofstede
\nDe complete uitslag is te vinden op http:\/\/www.alandalus-ut.com\/P\/news.asp?intnID=29<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"