GIBRALTAR zondag 7 november 2010
\nWK 100 km Masters
\nPennevrucht van uit de buik van de wereldkampioen !<\/p>\n
{b}Aanleiding{eb}
\nToen ik het verslag, omtrent het recente WK in Gibraltar, op mijn computer las, was ik eerst verbaasd, dan verdwaasd, daarna geschokt en uiteindelijk boos, kwaad en opstandig \u2026
\nTellen \u2018de oudjes\u2019 dan niet meer mee \u2026 zijn ze \u2018lucht\u2019, \u2018quantit\u00e9 n\u00e9gligeable\u2019 ?
\nIk, Leo Pardaens, 66 jaar, enige Belg op het internationale podium, en nog wel op het hoogste schavotje met gouden medaille en de wereldtitel in de categorie M+65, hierover stond geen jota vermeld in het Belgische verhaal. \u2026 Ben ik dan geen Belg, nee dus !!! Wel \u2018het 5de wiel\u2019 (letterlijk en figuurlijk) aan de Belgische wagen ?<\/p>\n
En wat dan nog van alle ellende die hieraan voorafging \u2026 Het voelde aan, of het had er op zijn minst de schijn van, dat \u2018ze\u2019 alle moeite van de wereld deden , met hun gebrekkige communicatie, obstakels, obstructies, limieten en pasjes om zoveel mogelijk kandidaten te ontmoedigen, anders gezegd, zo weinig mogelijk kandidaten toe te laten!
\nNee, ik weet het, \u2019t is allemaal te \u2018zwart-wit\u2019 belicht en misschien wel uit zijn brede context gelicht, maar toch is deze vaststelling tekenend voor het hele wereldkampioenschap en zijn organisatie.
\nOordeel zelf maar \u2026<\/p>\n
{b}Inleiding{eb}
\nHet begon allemaal in hartje winter toen ik weet kreeg van de georganiseerde WK\u2019s 24 uur en 100 km.
\nDe Spartathlon, eind september, was mijn hoofddoel en hierop stelde ik mijn gans loopseizoen af. Het WK van het voorjaar in het Franse Brives paste me niet, maar Gibraltar op 6 november lag wellicht binnen mijn mogelijkheden en kon een uitloper worden van een hopelijk schitterend seizoen. Ik droomde luidop !
\nAlles moest dan wel meezitten en vooralsnog gaf \u2018het geluk\u2019 me \u2018de gepaste voorzet\u2019 \u2026
\nPer 1 januari 2010 verhuisde \u00e9\u00e9n van mijn broers met zijn echtgenote definitief vanuit Wespelaar naar Alhaudrin el Grande in Andalousi\u00eb op een boogscheut van Malaga en op 130 km van \u2026 Gibraltar.
\nMet een kwikslag en een ludieke knipoog was ik de allereerste die bij hen \u2018reserveerde\u2019 voor begin november \u2026 als het kon, en God beliefde !
\nDe trend was gezet en met dat gegeven haspelde ik mijn loopseizoen af in steile voorbereiding op de Spartathlon en \u2018en passant\u2019 de marathon- en ultracup meepikkend..
\nEind juli contacteerde ik de voorzitter van de IAU, Jan Vandendriessche, die me correct informeerde en me beloofde alle info, zodra die voorhanden was, door te spelen, want het gedeelte WK voor Masters stond nog steeds \u2018op de helling\u2019 \u2026 En het WK was niet op zaterdag 6, zoals voordien werd aangekondigd, wel op zondag 7 november 2010 !
\nWas dit een \u2018voorsmaakje\u2019 \u2013 teken aan de wand \u2013 voor wat komen zou ?
\nIk hoorde verder niets meer hierover.<\/p>\n
Jan ontmoette ik, toevallig, eind september tijdens de Spartathlon, in volle race, en nadien bij de sluitingsceremonie op de Vlakte van Marathon. Ik informeerde, goed nieuws, WK masters ging door, hij zou me informeren omtrent de modaliteiten, hij zou verder niets doen, ik moest mijn inschrijving zelf afhandelen.
\nEind september, na mijn Spartathlonavontuur, was, wegens overbelasting, mijn computer geblokkeerd.
\nDe mail van Jan, van 29\/9, las ik op 3 oktober \u2026 daarin stond dringend inschrijven voor 1 oktober \u2026 dus te laat ! Toch gesurft naar de site en \u2026 inschrijving 1 week verlengd! Het geluk was aan mijn zijde, ik deed onmiddellijk het nodige.
\nNu nog betalen, 30 euro. De BIC code ontbrak echter, mijn bank kreeg ze niet te vinden.
\nGevolg, met tussentijd van een paar dagen tweemaal gemaild naar het organiserend adres en zijn verantwoordelijken. Geen teken van leven, geen antwoord ! \u2026
\nBetalen kon ik dus niet \u2026 dan maar per brief met tekst en uitleg en de fotocopies van de mails en mijn vraag, nogmaals om me de BIC code door te mailen. Geen reactie.<\/p>\n
Dan maar mijn broer in Spanje ingeschakeld om in mijn plaats de betaling te willen afhandelen.
\nHij telefoneerde me \u2019s anderdaags, we waren dan al eind oktober, de BIC code van deze respektabele bank \u2026 gevonden via, via. Op 29 oktober schreef ik de \u2018entry fee\u2019 over (een paar weken \u2018te laat\u2019)
\nIntussen vond ik op het internet een deelnemerslijst voor het WK Masters waarin ook mijn naam voorkwam. Het was me een hele opluchting \u2026 ik mocht dus meedoen, maar er stond ergens genoteerd dat er nog een groot deel moest betalen, ook dat de deelnemers het shirt van hun land moesten dragen en een aantal andere restricties.<\/p>\n
Weer naar Jan gemaild met de vraag naar een officieel Belgisch shirt \u2026 men zou zijn best doen, maar alles was al besteld en die verantwoordelijke offici\u00eblen zouden dat zeker niet controleren, bon, en wat de betaling betrof ook bij de offici\u00eble landenteams waren er op financieel vlak foutieve meldingen door de organisatie \u2026 wat een miserie !
\nNog een mysterieus telefoontje van iemand van de VAL, naar ik vermoed, om naar mijn VAL-lnummer anno 2010 te informeren \u2026 raar, want dat had ik op het inschrijvingsformulier al vermeld.
\nHet Belgische singlet kwam er niet, gelukkig had ik er eentje, weliswaar een maatje te groot, van William bij zijn laatste Spartathlon als cado gekregen en dit hield ik – als reserve \u2013 achter de hand.
\nIk heb op zijn zachtst gezegd, \u2018hemel en aarde bewogen\u2019 om te mogen, te kunnen en te zullen deelnemen. \u2026<\/p>\n
Met enige spanning en op hoop van zegen reisden we, mijn vrouw en ik, op woensdag 3 november af naar Spanje \u2026 zover waren we al, het avontuur, of beter het vervolg van dit avontuur kon beginnen.<\/p>\n
{b}Het verhaal{eb}
\nToen \u2019s zaterdags mijn broer me, tijdens de maaltijd voor onze afrit naar Gibraltar de vraag stelde :\u201dHoe kijk je er tegenaan, voor morgen geen stress of zenuwen ?\u201d
\nNee, van stress is er geen sprake, nooit, alleen \u2018gezonde\u2019 spanning voor het onbekende !
\nWel heb ik hierbij een dubbel gevoel, enerzijds ben ik blij en hoopvol met een rotsvast geloof in mijn kunnen en mijn slagen, maar anderzijds \u2026 met heel wat reserves en vraagtekens. Niet in het minst \u2018voor het onbekende\u2019, alles is te zoeken in dit verre \u2018land\u2019, die eenzame plaats, daar aan die strategische rots ! Ik had meer twijfels en angst voor het gebeuren rond, dan voor het doel van \u2018mijn missie\u2019, het WK 100 km hardlopen, waar het eigenlijk allemaal om te doen was.<\/p>\n
\u201cUit de grond van mijn hart\u201d, zo vertrouwde ik mijn disgenoten toe, \u201cIk wou dat het al zondagavond en dat alles voorbij was!\u201d zei ik gevat. Mijn vrouw, Maria, voelde me ook zo aan en beaamde. \u201cZe had met mij te doen!\u201d \u2026 verzuchtte ze.
\nNa de intensieve, lange voorbereiding en de zware Spartathlon, waar ik toch 160 km ver geraakte en de daaropvolgende 3 marathons was \u2018het vat af\u2019 en, \u2026 hoe was dat alles \u2018verteerd\u2019 ? Was ik voldoende gerecupereerd ? Kwam daarbij de onzekerheid omtrent \u2018mijn koetswerk\u2019, licht zeurende pijn aan mijn linkerheup waren geen goede voortekenen \u2026 Ik was mentaal \u2018op\u2019 en aan rusten toe, want \u2018het\u2019 liep niet echt goed meer na de Spartathlon. Daarenboven ken ik nog nauwelijks de aard van het parkoers, mijn tegenstanders ? , en hoe is alles onderweg georganiseerd ?<\/p>\n
Ik ben altijd op alles voorbereid en \u2026 zelfvoorzienend, maar dat betekent, zwaar beladen met pottekes en gelletjes om mijn middel en dus van niemand of iets afhankelijk. \u201cIk trek wel mijne plan\u201d is mijn hoopgevend leidmotief.
\nAl bij al zou het \u2018dansen worden op het slappe koord\u2019 !<\/p>\n
Intussen was bij mij ook het idee gegroeid \u2013 zo meldde ik mijn broer \u2013 bij mijn definitieve reservatie, dat dit wel eens mijn laatste 100 km uit mijn ultraloopcarri\u00e9re zou kunnen zijn. Met deze gedachte in het achterhoofd gaf dit nog een ekstra dimensie aan mijn inzet en aan dit wereldkampioenschap.
\nOm half drie in de namiddag vertrokken we uit Alhaudrin El Grande \u2018op\u2019 naar het onbekende, naar Gibraltar, op hoop van geluk en zegen !<\/p>\n
Gibraltar is een smalle landtong, Brits \u2018bezit\u2019 in het uiterste zuiden van Spanje. Een paar km2 groot met een kanjer van een rots, het symbool van deze Britse enclave.
\nHet was er een aanschuiven en een drukte van jewelst aan de grensovergang;
\nWe bemachtigden een stadsplan en zochten naar het cruiseschip waar de technical meeting plaatsvond.
\nHet was intussen 16 uur geworden, de meeting was al gepasseerd en daarom installeerden we ons in het grote sportcomplex in afwachting van de openingsceremonie die daar om 17 uur zou plaatsvinden.<\/p>\n
Ik belde Jan op en vernam dat Andr\u00e9, de verantwoordelijke voor de Belgische delegatie, mijn nummers en chip al had opgehaald. Ik zou hem daar wel ontmoeten. Inderdaad, voorafgegaan van de fanfare kwamen, zoals op de olympische spelen, de landen \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n achter de plak van hun land voor de tribune geparadeerd.
\nDe Belgen als derde land met zijn 4 offici\u00eble deelnemers, Pieter, Gino, Nid en Connie en de andere \u2018afgevaardigden\u2019 achter de pas geschilderde plak \u2018Belgium\u2019 met Andr\u00e9 Migneau, als delegatieverantwoordelijke voorop. Ik riep Andr\u00e9 en hij deed teken naar beneden te komen van de publiekstribune en om me bij de Belgische delegatie aan te sluiten.
\nGezeten kreeg ik een eerste, summiere briefing.
\nNaar ik vernam was mijn overschrijving van 29 oktober (nu was het 6 november) nog niet toegekomen.
\nAndr\u00e9 had 30 euro moeten neertellen \u2026 mijn tweede entry fee, straf h\u00e9 !<\/p>\n
Andr\u00e9 namen we in onze auto mee naar het cruiseschip waar de delegaties gelogeerd waren en waar alle briefing plaatsvond \u2026 slagbomen om tot bij de cruise te komen hielden ons tegen. Dan maar te voet verder. Op het schip zelf mochten alleen bevoegden en zij die een speciale badge hadden. Ik niet dus, buiten wachten tot Andr\u00e9 met mijn nummers, 4 in getal, en mijn chip kwam aandraven. Ik bezorgde hem mijn betalingsbewijs van mijn bankoverschrijving, hij ging proberen hiermee de tweede 30 euro inschrijving terug te vorderen \u2026<\/p>\n
Ik wist dat vanaf 5 uur \u2019s ochtends alle straten afgesloten werden en dat om 6u30 de start werd gegeven op de kade aan het cruiseschip (op het voor buitenstaanders verboden terrein) en dat de wedstrijd 19 laps lang was, laps van iets meer dan 5 km \u2026 vage info waar ik het mee doen moest.<\/p>\n
Ik en mijn reisgenoten, vrouwtje Maria, broer Johan en schoonzus Katia, logeerden op ongeveer een kilometer over de grens op Spaans grondgebied in La Linea de la Concepcion.
\nMooie kamer met balkon, uitziend op een groot binnenplein, op de derde verdieping \u2026<\/p>\n
Ik trof alle voorbereidingen voor morgen. Stelde vast dat ik mijn pottekens \u2018ergens\u2019 had laten liggen.
\nMaar dat loste ik dan wel op met 3 gerecupereerde Wcup\u2019s van de Spartathlon \u2026 dans \u2018la guerre on doit tirer son plan\u2019, dat was het dan. Om half elf trok ik de lakens over mij en sliep tot \u2026 kwart voor drie.<\/p>\n
Spaanse dansmuziek galmde uit het binnenplein. Ik kon de slaap maar niet herwinnen hoezeer ik ook moeite deed \u2026 er was een Carrefour personeelsfeest aan de gang, en het \u2018lawaai\u2019 hinderde de hotelgasten tot 6 uur \u2019s ochtends. Maar ik zat met \u2018de kater\u2019en met een loodzware dag voor de boeg \u2026<\/p>\n
Mijn broer is achteraf, aan de receptie, zijn beklag hieromtrent gaan doen, ook hij had \u2018geen oog dicht gedaan\u2019 ! Om kwart voor 5 was ik op, om kwart voor zes reed mijn broer me \u2026 tot aan de grens. Ik had mij identiteitskaart in mijn kamer gelaten. Pascontrole! \u2026 Niets kon de Britse doeanier ervan overtuigen om ons door te laten WK of niet, je komt er niet in zonder paspoort \u2026 Rechtsommekeer, tot op het derde verdiep, terug mijn vrouw uit bed geklopt en dezelfde weg terug. Nu kon mijn broer me nog net afzetten aan de slagbomen op 500 m voor de startlijn. Op zijn terugweg waren alle straten geblokkeerd!<\/p>\n
\u2026 Ik was gelukkig tijdig waar ik zijn moest, nog 15 minuten voor het startschot. Met nog 10 minuten te gaan hoorde ik op 2 meter van mij vandaan omroepen dat de masters voor \u2018on the back\u2019 een ander nummer moesten komen halen \u2026 daar had je \u2019t weer. Kon dat niet allemaal vooraf ? Gelukkig had ik het gehoord en was ik bij de pinken. Connie hielp me, zenuwachtig maar gedienstig met het herspelden op de rug van mijn nieuw nummer met markering van de leeftijdscategorie.<\/p>\n
Andr\u00e9 had me de dag voordien langs zijn neus weg gezegd dat \u2018de organisatie een soep was\u2019 ! Ik ondervond dit als maar meer aan den lijve.
\nOp de vraag van Pieter wat ik dacht te lopen zei ik volmondig dat ik geen tijd vooropstelde, maar voor minder dan 10 uur wou ik op staande voet tekenen en, \u2026 11 uur was uitsluitingstijd, ik zou me misschien nog hard moeten reppen \u2026 !?<\/p>\n
6u30, 13\u00b0C klare sterrenhemel, het was nog donker. Daar gingen we van start met zo\u2019n 260 atleten ultralopers voor het WK 100 km hardlopen!
\nNa minder dan een kwartier riep Andr\u00e9 me toe : Ze zijn al mis gelopen\u2019 Hoe is\u2019t in Gods naam toch mogelijk, en dat in een \u2018prestigieus\u2019 wereldkampioenschap, ja wadde, en wij volgen maar \u2026 \u2018Ze\u2019 liepen twee plaatselijke \u2018lussen\u2019 ipv \u00e9\u00e9n!!!
\nHet weer was omzeggens ideaal. De temperatuur klom tot 23\u00b0C na de middag, de zon verschool zich eerst achter de fameuze rots, alleen vanaf een uur of elf kregen we met tussenpauzen de \u2018hete\u2019 zon op onze bodies, maar wolkensluiers en een flauwe zeebries zorgde voor voldoende afkoeling.<\/p>\n
Het parkoers zelf was na de aanloopstrook een langgerekt \u2018hondsbeen\u2019(pijpbeen) met aan de beide uiteinden een kleinere (aankomststrook) en een dikkere, gerokken kop (havengebied met kaden), zodanig dat, op het schachtgedeelte \u2013\u00e9\u00e9n straat met middenin verkeershoedjes- de deelnemers bij het kruisen mekaar in de ogen konden zien, of op de rug, wanneer we omkeken \u2026op 50m na 19 zulkdanige \u2018laps\u2019 to go. Ik merkte vlug dat, verspreid over de omloop, alle 10km aanduidingen gemarkeerd stonden.
\nHet was een vrij zware omloop, elke ronde kregen we een fikse helling van zo\u2019n 350 m voor de voeten geschoven, alsook een korte, bochtige en venijnig steile afdaling \u2026<\/p>\n
Ik liep als gesmeerd, tegen iets meer dan 10km\/u maalde ik mijn rondjes af. De bevoorrading was toereikend ook voor wie niet van een landentafel eten of drinken kon, en , ik had mijn gerief \u2018bij de hand\u2019 om mijn lenden \u2026 want \u2018onderweg\u2019 mocht er niet bevoorraad worden !
\nOnderweg bekroop me de kille sfeer van deze \u2018gesloten\u2019 wedstrijd. Alleen bij de landenteamstanden aan de aankomststrook heerste er een gespannen, gezellige drukte \u2026 verder op de omloop droop het van de \u2018\u00e9\u00e9nzaamheid\u2019. Bochten \u2018afsnijden\u2019 ? No way ! Binnenkant bocht, op de stoep niets daarvan, je zou kunnen een paar centimeters te weinig hebben gelopen, de bobies van dienst hielden nauwgezet toezicht \u2026 komaan zeg !!!<\/p>\n
Tot ongeveer halverwege liep ik in de buurt van of samen met \u2018leeftijdsgenoten\u2019 en de tragere vrouwen uit de landenteams. Ik ving toen het gerucht op dat de twaalfde ronde een kortere zou wezen \u2026 ja dus, toen viel mijne frank (euro of was het shilling ?), de afstanden aangeduid op het parkoers klopten bij deze ook al niet meer en \u2013 dit verdient een pluim \u2013 de organisatie was wel zo inventief ( ze hadden hiervoor genoeg de tijd trouwens) om op hun beide pootjes te landen, dat wel \u2026 het teveel bij de aanvangsfase werd gecompenseerd door een \u2018kortere\u2019 ronde, met dien verstande dat dit ook technisch haalbaar moest zijn, en dat was zo en perfekt georganiseerd. Vanaf ronde negen keek ik uit naar \u2026 mijn supporters en die kortere twaalfde ronde. Pas hierna kon ik een correcte diagnose stellen en een evaluatie maken.<\/p>\n
Rond half twaalf, ja, daar waren \u2018ze\u2019-Maria, Katia en Johan-, \u2019t werd een blij weerzien -met de glimlach- aan weerszijden, want bij mij liep het prima, het draaide vlotjes en mijn broer had, zoals afgesproken, mijne cola bij de Belgische stand gedeponeerd, want daar alleen kon persoonlijke drank worden aangereikt ! Nog nine laps to go !
\nOnderweg was ik weinig van zeg, ik was \u00e9\u00e9n en al met het gebeuren bezig, ik telde, hield goed mijn tijden in de gaten alsook mijn tegenstrevers en \u2026 de \u2018andere\u2019 deelnemers. Bij het kruisen of passeren van de Belgen moedigde ik hen steeds aan, ook zag ik dat Nid en Connie waren uitgestapt wijl ze me moed en volharding inspraken. Ik maalde mijn rondjes in de eerste wedstrijdhelft af tussen de 28 en 30 minuten (de eksakte afstand van die ronde weet ik tot op heden nog altijd niet ! Iets meer dan 5 km naar het schijnt ?) In de tweede helft was er een licht verval en liep ik per ronde tussen de 30 en 32 minuten, behalve die verkorte 12de ronde (- 1325 m) waar ik 22\u201911\u201d over deed.
\nVanaf deze ronde klopten weer de 70-80en 90km aanduidingen.<\/p>\n
Mijn schoonzus wou in plaats van daar maar te blijven staan, het rondje eens afstappen. Halverwege de lus naar en door het havengebied werd ze geconfronteerd met de geslotenheid van het hele gebeuren \u2026 Ze werd tegengehouden en mocht niet meer verder wegens \u2018top secret\u2019 of \u2018te gevaarlijk\u2019 ?, rechtsommekeer, niets aan te doen!
\nJe begrijpt wat ik bedoel als ik dit evenement bestempel als een \u2018gesloten\u2019, stijf VIP gedoe, waarin wij, de masters, als randvulling, randfiguren (lees \u2018sukkelaars\u2019) waren en de toevallige toeschouwers of \u2018supporters\u2019 enkelingen, uitzonderingen \u2026 Om het stout te zeggen, \u2018verbaasde\u2019 of \u2018verdwaasde\u2019 zonderlingen. Waar de \u2018pasjes\u2019 en paspoorten legitiem je doen en laten, staan en gaan en \u2026 lopen bepaalden. En er een eksklusief terrein was voor \u2018bevoegden\u2019, VIPs en hun entourage en waar \u2018wij\u2019(masters) \u2013 de rest- \u2026 zonderlinge eenzaten waren, die , tot op zekere hoogte, werden gedoogd, en dan nog binnen bepaalde welomschreven grenzen.<\/p>\n
Tegen het einde van de wedstrijd, wanneer de grote kanonnen reeds lang waren gedoucht, zo rond 15 uur \u2018s middags, werd \u2018de spoeling dun\u2019, de landenteamstanden liepen leeg, of zo goed als.. De Belgische stand werd nu ingepalmd en bemand door \u2026 mijn broer. Hij was vanaf nu mijn persoonlijke Belgische verzorger, die me elke ronde mijn cola aanreikte \u2026 van een VIP-behandeling gesproken !
\nMijn turbo-diesel draaide nog op volle toeren. met de regelmaat van een klok haalde ik nu zelf lopers en loopsters in, nam rondjes terug of dubbelde hem of haar nog eens een keertje. Ik liep steeds met de glimlach en bij elke doortocht grapte ik naar mijn supporters met volgende uitspraken. \u201cHaast U langzaam !\u201d, \u201c Nu lopen nog alleen de \u2018nooit-opgevers\u2019 of \u2018de sukkelaars\u2019\u201d bij de volgende doortocht voegde ik er \u201cof de oudjes\u201d aan toe.
\nOp twee rondjes van het einde wist ik het praktisch zeker, ik riep het \u2018onze Johan\u2019 toe : \u201cMinder dan 10 uur zit er dik in!\u201d Dit kon niet meer mislopen, ik had nog ruim overschot.Ik maalde deze laps af met enthousiasme, welgemutst en onvermoeid met de glimlach \u2026
\nDe laatste ronde was me een triomftocht.<\/p>\n
Met opgeheven armen en met gebalde vuisten overschreed ik, om 6 voor half vijf, na 9u54\u201901\u201d wedstrijd, de eindstreep \u2026 -eksakt 10 seconden trager dan bij mijn eerste wereldtitel ander half jaar geleden !- Ik had een brede, stralende smile op mijn gelaat en een gelukkig gevoel diep van binnen.
\n – Dit was een echt kippevelmoment ! \u2013
\n\u201cIn minder dan 10 uren, it\u2019s crazy !\u201d waren mijn eerste woorden.<\/p>\n
Ik kuste mijn vrouw warm en innig, kreeg applaus en felicitaties alom en werd door de organisatie op een klaarstaande stoel neergepoot. Met een medaille omhangen en met zilverpapier omzwachteld genoot ik intens\u2026 vooral, en op de eerste plaats voor, blij dat het gedaan was ! Naar dit moment had ik, na de Spartathlon, verlangend en onzeker, zo naar uitgekeken. Dit was een pak van mijn hart !
\nWijl de \u2018laatsten\u2019 nog doorgingen en hun laatste rondjes afmaalden, gingen wij op zoek naar de douchen. Na 11 uur moest ieder gefinisht zijn, want dan werd de wedstrijd opgeheven \u2026 de druk werd groot voor wie nog in de wedstrijd was !<\/p>\n
Schoorvoetend, met lome stap, op weg naar de douches in die fameuze sporthal een kilometer verderop, vroegen we ons af \u2018of ik in de prijzen viel ?\u2019Johan maakte rechtsommekeer en ging informeren.
\nNa veel navraag, niemand wist van iets, trof hij uiteindelijk de juiste persoon. Hij was de man van de medailles, keek in zijn papieren en vond 2 streepjes in de categorie M+65. Dus zeker al in de medailles en \u2026 ze zullen effectief worden uitgereikt, gaf hij mijn broer mee in goed te verstane woorden. Dit was klare, kordate taal. Dus nu nog bang afwachten welke eer me te beurt zou vallen \u2026
\nDe zaalverantwoordelijke opende voor mij speciaal een kleedkamer met douches, ik had er alles voor mij alleen. De \u2018anderen\u2019 hadden blijkbaar \u2018elders\u2019 hun omkleedruimte met wasgelegenheid ! Raar !
\nEnige vermoeidheid na \u2018overdaad\u2019 sloeg toe en manifesteerde zich. Mijn maag protesteerde, heel even maar, toen was het over. We wachten met ons vieren, heel lang en geduldig op de toeschouwerstribune in het sportcomplex, wijl ik terug helemaal \u2018op mijn plooi kwam\u2019, verstijfde ik van het lange zitten!
\nNu was het alleen nog wachten op de offici\u00eble huldiging met medailleuitreiking tijdens een slotceremonie. Deze zou omstreeks 20 uur plaatsvinden. Genodigden schoven aan in het middelste gedeelte van de hoofdtribune en de landenteams installeerden zich op een aparte zijdelingse tribune. Het wachten duurde lang, heel lang \u2026 Nochtans waren atleten en toeschouwers en genodigden, op een paar uitzonderingen na, tijdig op de afspraak !<\/p>\n
Het werd kwart voor negen, toen, met traag handgeklap en bijhorend protest, door de atleten, uiting van hun ongenoegen werd gegeven. Het herhaalde zich tot driemaal toe, er heerste bij de organisatie een gespannen nervositeit. Er werd heen en weer gelopen en via de micro nog even geduld gevraagd.
\nToen werd het half tien \u2026 uiteindelijk was het zover. Er waren discussies omtrent de opnamen geweest!
\nZonder veel omhaal van toespraken en woorden werd onmiddellijk werk gemaakt van de huldiging na een korte, muzikale optocht van de zeescoutsfanfare.
\nIk kon mijn ogen haast niet geloven, mijn oren tuitten. Waar bij alle loopwedstrijden zover ik me kan herinneren, de oudste categorie bij de prijsuitreiking, wanneer zelfs de meesten al huiswaarts zijn getogen, de veteranen ook nog hun prijsje mogen komen halen, kwamen \u2018wij\u2019, -\u2018de oudjes\u2019- nu als eersten aan de beurt! Hier was het een wereld op zijn kop \u2026 met als motto : \u201cDe laatsten zullen de eersten zijn!\u201d Was het hier de flegmatieke Britse hoffelijkheid dat de overhand haalde of deed men een geste voor alle discriminaties en achteruitstellingen van voordien ? Wie zal het zeggen ? Maar zeker was dit een pluspunt en een pluim voor deze manke organisatie! Nog nooit meegemaakt, \u201cchapeau !\u201d
\nDit maakte, met \u00e9\u00e9n pennetrek, op slag, alles goed!<\/p>\n
De zeventigplussers kwamen dus eerst aan de beurt, ze kregen een daverend applaus van het hele gezelschap, dan was het \u2018onze\u2019 beurt. Uit de eerste paar woorden, met tijdsvermelding en golden medal from Belgium, wist ik dat het mijn beurt was \u2026 Met een fikse stap, opgeheven hoofd en fier als een pauw stapte ik gezwind richting podium. Ik mocht op het hoogste schavotje. Onder een warm en daverend applaus hing de hoogste gezagvoerder van de Gibraltese enclave me de gouden plak om mijn nek. Apetrots, met beide handen in de hoogte, blonk ik daar, moederziel alleen, op eenzame hoogte!
\nDit was mijn \u2018moment supreme\u2019! Het gouden orgelpunt van mijn succesvolle ultraloopcarri\u00e9re!
\nWereldkampioen in mijn \u2013voorlopig ?- allerlaatste 100km ultraloop! Het ontroerde me, ik was de koning te rijk! Hier werd, als in een sprookje, een droom werkelijkheid!
\nVanaf nu werd het hele gebeuren een ontspannend nagenieten!<\/p>\n
Want \u2018normaal\u2019 konden \u2018we\u2019 nu onmiddellijk naar huis. Maar beleefdtijdshalve en uit respect voor mijn collega\u2019s ultralopers en voor het organiserend comit\u00e9 en alle mensen van goeden wil die hierbij anoniem en wellicht ook gratuit betrokken waren, bleven we tot op het einde \u2026 zo hoort het ook.
\nAlle \u2018kampioenen\u2019 passeerden nu \u00e9\u00e9n na \u00e9\u00e9n (en soms met velen tegelijk) de revue. Het waren stuk voor stuk prachtige atleten en atletes, mannen en vrouwen die, gedurende 100 km hardlopend, meer dan het beste van zichzelf hadden gegeven!
\nOmstreeks half elf, sloten de zeescouts, met hun schotse rokjes en hun doedelzakmuziek, de sluitings- ceremonie plechtig en stijlvol af.
\nTevreden maar voldaan en met een zalig gevoel diep vanbinnen keerden we \u2018huiswaarts\u2019, 130 km verderop, noordwaarts, naar \u2018de veilige thuishaven\u2019 van mijn broer en schoonzus in Alhaurin el Grande.
\nWij arriveerden er omstreeks 10 voor 12. Om middernacht \u2018lag ik onder de wol\u2019!
\nHiermee eindigde voor mij een dag -en ook een ultra-hoofdstuk- OM NOOIT TE VERGETEN !!!!!<\/p>\n
{b}Epiloog{eb}
\nNabeschouwingen, kanttekeningen en conclusies \u2026
\nWereldkampioenschappen \u2018zijn wat ze zijn\u2019, wat de organisatie ervan maken wil en \u2026 werk van mensenhanden. Neem nu Winschoten, 2 maal nam ik er deel aan een 100 km kampioenschap, eenmaal in een Europees- en eenmaal in een Wereldkampioenschap, respektievelijk in 2005, waar ik goud en in 2007, waar ik brons behaalde. Het was er een warme, sfeervolle en entoesiaste bedoening. Een echte vlaamse kermis, bevlagd en gekleurd over geheel het eksakt 10 km lang parkoers, bij een uitbundig uitgelaten sfeer, tot de allerlaatste was gefinisht. Gezelligheid troef en overnachting bij de mensen thuis!
\nEen OPEN wedstrijd, -letterlijk en figuurlijk-, waar \u2018iedereen\u2019 van harte welkom was en \u2026 zonder enige beperking! De aard van het volk ? Uitbundig-warm, menselijk, ongekunsteld, maar \u2026 met professionele aanpak!
\nWat een contrast met dit \u2018koud\u2019, \u2018stijf\u2019, conservatief en GESLOTEN, -letterlijk en figuurlijk-, Engels gedoe, en \u2026 erg amateuristisch van aanpak. Waar wij, \u2018de masters\u2019, -de \u2018oudjes\u2019-, gedoogd werden, maar that\u2019s it! Was dit kampioenschap niet tekenend voor de aard \u2018van het beestje\u2019, de aard van het volk? Het ademde suprematie over alles en nog wat, met eigen wetten en regels, en \u2026 eigen maten en gewichten (de rondjes waren op zijn Engels, iets meer dan 5 km lang \u2013en ik weet tot op vandaag nog altijd niet hoeveel eksakt!) De locatie, een Britse, strategische enclave op het Iberisch schiereiland. De overnachtingen op een luxe cruiseschip \u2026 exclusief voor gegadigden.
\nHet geheel een bedoening waar een kat haar jongen niet meer vindt !<\/p>\n
Toch moet en wil ik relativeren \u2026 de mensen, misschien wel allemaal vrijwilligers, mag ik niet van kwade wil betichten. Ze hebben beslist van de eerste tot de laatste hard hun best gedaan\u2026 en uiteindelijk is het toch dat wat telt in onze sport.
\nMisschien zullen sommigen getuigen van een \u2018eksklusieve\u2019 prachtorganisatie, voor mij was het alleszins dat niet. Wat begon als een \u2018lijdensweg\u2019 \u2013zelfs een nachtmerrie- werd uiteindelijk, dankzij heel veel goede wil, inzet en de beste bedoelingen, ondanks alle narigheden en mankementen, voor tijdens en na de wedstrijd, een waar succesverhaal voor mij. Hiervoor ben ik, ook de organisatie, maar vooral zijn mensen en iedereen die hiertoe hebben bijgedragen, oprecht dankbaar. En niet in het minst, Jan en Andr\u00e9 en de ganse Belgische offici\u00eble delegatie, maar zeker, en met overtuiging, mijn vrouw, mijn broer en schoonzus.
\nAls slot hou ik de eer voor mezelf \u2026 Het heeft, om het figuurlijk te duiden,\u2018zweet,bloed en tranen\u2019 gekost. In Gibraltar, op D-day, zondag 7 november 2010, heb ik geantwoord met daden. In analogie met Julius Cesar: \u201cHij kwam, zag en overwon!\u201d, mag ook ik zeggen: \u201cIk heb gegokt, gespeeld en \u2026 gewonnen!\u201d Ik heb er gestreden, zoals altijd, \u2018als een leeuw\u2019. Op een selectief, relatief zwaar parkoers liep ik\u2019 een dijk van een wedstrijd!\u2019 Deze overwinning zal ik blijven koesteren tot op het einde van mijn dagen.
\nMet fierheid mag ik zeggen: \u201cIk sluit (voorlopig?) mijn ultracarri\u00e9re af als \u2026 NUMERO UNO !!!\u201d<\/p>\n
Getekend, {b}Noot van de redactie.{eb}Inmiddels hebben we de uitslag van het WMA 100 km kampioenschap apart van het IAU World Championship in de uitslagen van Ultraned opgenomen: http:\/\/www.ultraned.org\/u_item\/f181820101107_2010_11.php Leo Pardaens doet uitgebreid verslag van hoe hij het WK 100 km Masters ervaren heeft. Met fierheid mag hij zeggen: \u201cIk sluit (voorlopig?) mijn ultracarri\u00e9re af als \u2026 NUMERO UNO !!!\u201d<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-5095","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5095","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5095"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5095\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5095"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5095"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5095"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nLeo Pardaens, wereldkampioen !
\n(leo.pardaens
\nPer leeftijdscategorie waren dit de besten bij het WMA kampioenschap:
\nM40 Daniel Oralek (CZE) 6.58.26
\nM45 Asmo Ahola (FIN) 7.16.48
\nM50 Gerhard L\u00e4pple (GER) 7.38.53
\nM55 Mladen Tomasic (SLO) 9.12.27
\nM60 Tadeus Dziekonski (POL) 9.46.11
\nM65 Leo Pardaens (BEL) 9.54.01
\nM70 Norbert Hoffman (GER) 9.28.51<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"