Af en toe zag ik toch wat bekende namen staan op de rugnummers, waarvan ik dacht dat die op een marathon toch een stuk liepen dan mij.
\nOef..waar moet ik beginnen\u2026Toch maar een beetje in chronologische volgorde dan. Het is wel een heel verhaal geworden, maar in 60 km kun je ook heel wat mee maken he. Wie het wil lezen, lees het maar. Ik druk de tekst maar af, zodat ik het later nog eens kan teruglezen.<\/p>\n
{b}1e paasdag: The day before{eb}
\nWordt door de dametjes om 9 uur afgezet aan NS-station te Bergen op Zoom. Lekker relaxen en paar keer overstappen, maar telkens prima aansluitingen tot in Texel. De boottocht riep uiteraard herinneringen naar boven van het voormalige pontje Kruiningen-Perkpolder. Na het inchecken in m\u2019n eigen hotel in centrum Den Burg en wat sms-contact, naar StayOkay voor een ontmoeting met fam.ijsebaert. Het was heerlijk terrassenweer en met al die lopers en begeleiders een fantastisch sfeertje. Enige smetje was dat de eega van Ingrid telkens voor m\u2019n neus een Schuumkoppe naar binnen sloeberde. Gaston, bedankt, volgens mij heeft dit me juist mentaal gesterkt tijdens die 60 km! Ondertussen was Herman en vrouw, Anita+Giel en fam. aankomen schuiven en zaten we lekker aan de pasta. Zo\u2019n 3 uur op terras gezeten\u2026toch maar weer naar eigen hotel gelopen om te proberen te slapen\u2026helaas, ik was geen schapen aan het tellen maar voorbijkomende Schuumkoppen! Uiteindelijk toch 3 uur in dromenland geweest.<\/p>\n
{b}2e paasdag: D-Day op Texel{eb}
\nSamen in het busje met Anita en Ingrid naar de start. De spanning was weer wat weg en we hadden er vreselijk veel zin in. Bij de start ontmoetten we nog wat Zeeuwen: Michel Buijck, Koen de Vries, ijzeren Rinus uit Terneuzen en uiteraard weer Herman. Ook nog Edward de Leng. Voor mij een onbekende, maar blijkbaar wel met heel wat ereplaatsen bij de Kustmarathon, een top 10 plek bij de 60 van Texel\u2026dus ook nog eens gepokt en gemazeld op ultragebied. Als verrassing stonden daar ineens Han en Annelies Gerritsen voor onze neus. Dat was natuurlijk erg leuk dat die de moeite namen om ons te komen supporteren. Gelukkig hadden we dus wat afleiding, maar zo\u2019n 2 uurtjes wachten voor de start is niet bevorderlijk voor de spanning. En die had ik inmiddels\u2026kan me niet indenken dat ik die ooit voor een hardloopwedstrijd heb gehad. Amai.
\nEindelijk\u202610.35 uur\u2026Waarom dit tijdstip? Geen enkel idee?<\/p>\n
{b}De wedstrijd zelf{eb}
\nZoals vooraf aangekondigd waren een aantal zaken niet beinvloedbaar. Het warme weer, het onnoemlijk zware strand en de overige obstakels. Omdat ze dus al bekend waren, heb ik ze vooraf uitgebannen, al is dat natuurlijk eenvoudiger dan als ik dit hier wegschrijf!<\/p>\n
0-6 km
\nDeze zijn verhard, en ieder zoekt z\u2019n plekje wat.<\/p>\n
7-13 km
\nHet spektakel kan beginnen. Ruim 2 km lang eerst een strook mul zand waar je tot boven je enkels in zakte\u2026en in de verste verte nog geen zee te zien. M\u2019n eerste winst van de dag: ik draaide de knop om, maakte kleinere pasjes en liet me langs alle kanten voorbij lopen. Geen zuchtje wind aan zee. Vreselijk warm dus. Eindelijk zagen we daar de zee en massaal werd de vloedlijn opgezocht. Dan denk je alles gehad te hebben\u2026ja er was een smal stukje verhard zand, maar het was een dermate schuin stukje dat dit echt niet prettig liep en tevens was het onmogelijk om geen natte poten op te lopen. Inmiddels kwamen we ook al de eerste badgasten tegen en weten we allemaal wat die Duitsers kunnen: kuilen graven en nog eens kuilen graven\u2026en dan precies aan die vloedlijn natuurlijk! Weet je wat ze eens moeten doen: aan de grens hun schepjes afnemen. Het zal ze leren! Na zo\u2019n 13 km mochten we weer van het strand af en part 1 \u201cmul zand\u201d zat erop.<\/p>\n
13-18 km
\nYes, een mooi fietspad\u2026al slingerend tussen de bossen mochten we zo\u2019n 5 km genieten in de schaduw. M\u2019n tempo ging wat omhoog en geraakte in een klein groepje. Ik twijfelde even of ik het zou doen, want het was nog zover\u2026toch deed ik het\u2026ik versnelde wat en pakte een tempo van 13,5 p\/u. Heerlijk gewoon om effe die benen los te gooien, na al dat geploeter.<\/p>\n
18-24 km
\nNa uiteraard een steile klim over het duinen, mochten we onze zandbak weer in. Hopla, het tempo zakte weer uiteraard. Uiteraard weer hetzelfde scenario, al kregen we hier nog met wat extra obstakels te maken\u2026loslopende krengen van honden. Te triest voor woorden dat de eigenaars die misbaksels gewoon los laten lopen, terwijl ze ploeterende lopers zien struikelen over rondrennende kinderen, zandkastelen en uitgegraven putten. Maar eigenlijk kunnen ze er ook niet aan doen\u2026het was immers echt strandweer. Gelukkig hadden die honden trouwens nadat ze me onderbenen hadden aanschouwt al snel in de gaten dat er bij mij weinig vlees te halen was\u2026
\nOndertussen had ik wel op mijn horloge in de gaten dat ik dit stuk ondanks al die obstakels iets sneller aan het lopen was, zonder dat het me echt moeite kostte. Had zelfs al een paar lopers ingehaald voor het eerst. Om al dat verloren vocht aan te vullen, lette ik erg goed op de inname van water, sportdrank en gelletjes.<\/p>\n
24-32 km
\nNa wederom het duin over geklommen te zijn, zag ik daar plots weer asfalt. Helaas was het van korte duur. Tevens voelde ik m\u2019n schoenen soppen van al dat zeewater en schuurde het zand in m\u2019n schoenen. Niet laten afleiden, doorgaan was het motto. Er kwam nu een lastig te belopen zandpad met later nog een lange strook houtsnippers waar je ook telkens wegzakte. Oh ja, inmiddels had ik Michel op 50 meter voor me in het vizier gekregen. Ik kreeg toen echt het gevoel dat ik mijn wedstrijd al goed aan het indelen was. Hij werd overigens op de fiets begeleidt door z\u2019n vrouw en Tim Pleijte. Op dat moment dacht ik dat gat van 50 meter zou gaan dichten, maar het tegenovergestelde gebeurde, hij liep erg rap van me vandaan. Terwijl ik naar mijn gevoel ook niet stilstond. Wederom zegevierde m\u2019n verstand en kon ik de rust bewaren\u2026We zijn immers nog niet op de helft. M\u2019n cruisesnelheid bleef nog steeds 12,5 p\/u en dit ging me bijzonder goed af, ondanks dat het parkoers nog steeds vol klimmetjes en zandstroken zat. Oh, ja, ik zou het bijna vergeten\u2026ondanks al deze miserie\u2026een bijzonder mooie omgeving om te lopen!!<\/p>\n
32-35 km
\nHet wordt hier weer wat vlakker en het asfalt voelt heerlijk aan. Tot mijn schrik stopt Marc Papaniktas net voor me en zet zich net in de berm\u2026omdat ik hem de dag ervoor voor het eerst gesproken hebt (aardige gast!), roept hij me toe: \u201cCome on Patrick, go for it\u201d\u2026Ik loop effe met kippevel verder en krijg een enorme boost.
\nInmiddels heb ik het meest noordelijke punt van het eiland bereikt en laat ik de Noordzee achter om langs de Waddenzee te gaan lopen.<\/p>\n
35-46 km
\nNormaal gesproken zouden we nu wind in de rug krijgen. Heb er weinig van gemerkt, de wind was gaan liggen. Op zich nog niet zo erg. Maar waar iedereen dacht lekker te gaan kunnen lopen over het overheerlijke asfalt, zou voor velen een ware nachtmerrie worden. De warmte sloeg namelijk als een warme deken over je heen. Dan dacht je over de helft te zijn en qua parkoers het zwaarste gehad te hebben, dan krijg je dit. Op tijd koelen met sponsjes was de enige remedie en tevens proberen te doen of het niet warm is. Mentaal was ik deze dag erg sterk, ook dit kan ik buitensluiten. Anderen blijkbaar niet, want nog steeds raapte ik lopers op. Af en toe zag ik toch wat bekende namen staan op de rugnummers, waarvan ik dacht dat die op een marathon toch een stuk sneller liepen dan mij. Het gaf me wederom extra energie. Oh ja, inmiddels was ik dus de marathonafstand al gepasseerd. Volgens mij had ik met deze tussentijd een meer dan fraaie klassering gelopen tijdens een Kustmarathon\u2026 maar ik moest nog verder\u2026en hoe vreemd het ook was, ik wilde verder\u2026voelde me namelijk nog steeds beresterk.<\/p>\n
46-52 km
\nVoor de zeeuws-vlamingen onder ons: vanaf 35 km lijkt het net of je over het parkoers loopt tussen Ossenisse en Terneuzen. Lange rechte stukken dus en af en toe wordt dit \u201cgelukkig\u201d onderbroken met een dijkovergang waar je eens wisselt tussen de zeekant en polderkant. Op zich niets mis mee\u2026maar elke klimmetje is nu uiteraard teveel van het goeje. Op 48 km gebeurde iets vreemds. Plots zag ik Tim Pleijte in de berm staan. Hij haalde iets uit z\u2019n rugzak en fietste weer verder. Heej dacht ik\u2026zou Michel dan niet ver voor me meer lopen? Al zo\u2019n 24 km had ik \u2018m namelijk niet meer in het vizier gehad. En jawel, op een gegeven moment zag ik op zeker nog een 1 km voor me Michel in de verte lopen. Ik liet me er wederom niet door afleiden, want ieder loopt toch voor zich, zeker in deze fase. We nemen even afscheid van de zeedijk en de Waddenzee en schieten een erg leuk en klein dorpje in: Oosterend. Nog voordat we dit dorpje naderde, hadden we nog wat bochtjes te nemen en plots liep daar Michel voor me. Wat krijgen we nu dacht ik nog? Verbaasd kon ik hem en z\u2019n begeleiders nog effe groeten, maar ik moest weer verder, in Oosterend was het namelijk een wirwar van bochtjes. Opletten geblazen dus. Wederom moest ik weer een knop omzetten en m\u2019n gedachte verplaatsen naar waar ik mee bezig was\u2026lopend die finish halen.<\/p>\n
52-57 km
\nInmiddels lopen we weer langs de Zeedijk en nemen we weer een helling om langs de Waddenzee te gaan lopen. Heb het nu wel wat gehad met die verdomde oversteken. Elke helling is teveel nu\u2026ik wil naar de finish!
\nBij 55 km kom ik aan het haventje van Oudeschild. Erg gezellig daar, maar m\u2019n benen beginnen nu echt wel zeer te doen. Loop nu tegen de verzuring aan. Constant lijkt het nu of ik vanwege kramp moet gaan stoppen. Ondanks dit gegeven, probeer ik de km-tijden onder de 5 min. per km te houden en dit lukt! Al vanaf het strand loop ik tussen de 12,5 en 13 p\/u. En dit dus al 30 km lang\u2026nog steeds denk ik dat dit moet ophouden, maar het gebeurt gewoon niet\u2026het heeft zo moeten zijn\u2026dit is mijn dag en geniet met volle teugen. Het is zo\u2019n 25 graden en loop van intense vreugde met kippevel.<\/p>\n
57-60,9 km
\nHet klinkt vreemd, maar ik krijg een terugslag(je). Er komt nog een laatste valse rotklim aan met de finish in zicht en ik knap\u2026een beetje. Het gebeurde effe\u2026het was maar 10 meter\u2026maar ik wandelde. Ik zie Edward de Leng vlak voor me lopen en had zoveel genoten onderweg dat ik begon te beseffen dat dit toch wel een erg mooie dag voor me is geweest op Texel. Maar nogmaals, het was maar voor 10 meter en met de finish in zicht, kon dit niet meer fout gaan. Ik kijk op m\u2019n teller en zag tot m\u2019n verbazing dat ik bijna 61 km gelopen had. Overigens was het parkoers 60,2 en kon je, hoorde ik achteraf van Ingrid ergens een stuk afsnijden\u2026natuurlijk had ik dit niet gezien met m\u2019n oogkleppen op en uiteraard op het strand loop je zo ook een paar meter verder en niet vergeten dat dat horloge ook een afwijking heeft. Het kon de pret niet drukken, want dit is een absolute bijzaak. Ik drukte m\u2019n horloge af en er stond 4u53. Nog niet beseffend wat me overkomen was liep ik naar de sporthal om m\u2019n tas en wilde ik snelle effe douchen in m\u2019n hotel. Het was maar een km wandelen, maar kreeg onderweg zoveel last van krampaanvallen in al mijn ledematen dat dit een vervelend sluitstuk van de dag was. Amai, wat kan dat pijn doen zeg. Na nog flink wat water gedronken te hebben en gedoucht te hebben, liep ik als een houten klaas terug naar de finish om de andere te zien binnenkomen.
\nZe stroomden \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n binnen\u2026waaronder dus Anita, Herman, Ingrid en Rinus. Helaas was Michel na 52 km uitgestapt en Koen na 25 km.<\/p>\n
{b}De uurtjes na de finish{eb}
\nAl snel kreeg ik van meerdere personen te horen dat ik in de top 15 was geeindigd en begon ik te beseffen dat dit toch wel een erg geslaagde ultra-debuut is geweest. Het was absoluut niet mijn hoofddoel, maar de manier waarop ik gelopen heb met als uiteindelijk resultaat een 12e plaats overall en een 4e plaats in mijn categorie geeft toch wel een extra goed gevoel moet ik toegeven. Het weerzien met de diverse lopers en uiteraard nog het meeste met de zeeuwse clan was hartverwarmend en mooi. Ieder met z\u2019n eigen verhaal, ieder met z\u2019n eigen emotie. Dit gaat me nog lang na blijven. Heb geen idee, maar dacht dat er ruim 400 aan de start verschenen en het leverde 225 finishers op. Een duidelijker beeld hoe zwaar het is geweest, kan ik me niet indenken en des te meer is een diepe buiging op z\u2019n plaats voor diegene die het wel gehaald hebben. Langs de andere kant uiteraard ook respect voor diegene die beslist hebben om uit te stappen.<\/p>\n
{b}De terugreis{eb}
\nIn tegenstelling tot de heenreis, ging ik nu met de auto naar huis. Fam. IJsebaert was zo vriendelijk om me mee te nemen. Het werd een bijzondere reis. Vol mooie en tevreden verhalen\u2026en niet te vergeten bijzondere herinneringen aan het in- en uitstappen in de auto\u2026.met hangen en wurgen lukte het Ingrid en mij uiteindelijk om ons in of uit die auto te werken. Het kon de pret niet meer drukken. Het was het allemaal waard !!
\nVoor mij is Texel een hele grote prestatie, ben een stuk(je) boven mijzelf uitgestegen en heb gelopen voor wat ik waard was. Mentaal was ik ijzersterk, had erg goeje benen, heb me niet laten gek maken en m\u2019n kracht ligt toch echt op die langere afstanden volgens mij. Overigens heb ik totaal geen ambitie om nu eens verder dan 60 km te gaan hoor!<\/p>\n
{b}Wat nu?{eb}
\nIn een zwart gat zal ik niet komen. Op loopgebied gaat de riem er nu af. De fiets wordt meer gepakt. Hier was ik al 3 weken mee bezig trouwens en m\u2019n tennisplank wordt uit mijn tas gepakt. In oktober loop ik weer ergens een marathon. Overigens niet de Kustmarathon.<\/p>\n
Mocht er iemand trouwens zin krijgen om over 2 jaar ook deze wedstrijd te lopen, klik dan maar eens op http:\/\/www.dezestigvantexel.nl Op de site staat trouwens ook nog een leuk filmpje!<\/p>\n
Patrick Vervaet Bron: http:\/\/roadratpatrick.wordpress.com\/2011\/04\/26\/verslag-60-van-texel\/<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Roadrat Patrick Vervaet: \u201cMentaal ben ik deze dag erg sterk, ook de warmte kan ik buitensluiten. Anderen niet, want nog steeds raap ik lopers op, soms met bekende namen op de rugnummers, die op de marathon sneller zijn. Het geeft me extra energie”<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-5212","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5212","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5212"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5212\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5212"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5212"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5212"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n(patverv