{i}Rennend van Athene naar Sparta{ei}<\/p>\n
{b}In de voetsporen van Pheidippides{eb}<\/p>\n
\u00a9 Claire Peels – Bever 360\u00ba magazine, #03 \u2013 herfst 2017, p. 40 \u2013 43 (zie https:\/\/www.bever.nl\/360magazine.html)<\/p>\n
De voeten van Leonidas, de kom water uit de Eurotasrivier en een kroon van olijftakken. Na 246 kilometer hardlopen over het stoffige, hete Griekse asfalt en ruige paden is dit de ongekend symbolische finish van de Spartathlon.<\/p>\n
Aan de voet van de 156 meter hoge Akropolis in Athene klinkt 29 september 2017 voor de 34ste keer het startschot van de Spartathlon. Zo\u2019n vierhonderd atleten hebben het volgende anderhalve etmaal maar \u00e9\u00e9n doel: rennend aankomen in het 246 kilometer verderop gelegen Sparta. Slechts een deel zal slagen, maar wie het haalt, treedt in de voetsporen van de legendarische Pheidippides. Deze Atheense boodschapper legde in 490 v.Chr., tijdens de Eerste Perzische Oorlog, ongeveer dezelfde route af aan de vooravond van de Slag van Marathon. Deze zogenoemde {i}hemerodromus{ei} \u2013 een professionele, koerierende hardloper \u2013 was eropuit gestuurd hulp te halen bij de Spartanen en volgens geschriften van \u2018vader van de geschiedenis\u2019 Herodotus deed hij 36 uur over de voettocht. Hoewel Pheidippides zonder versterking terugkeerde, wonnen de Atheners tot ieders verbazing de slag.
\nKan een persoon bijna 250 kilometer rennen in slechts 36 uur, vroeg de Britse luchtmachtofficier en ultrarunner John Foden zich in 1982 af naar aanleiding van deze geschiedschrijving. Samen met oud-kolonel en Cambridgeprofessor geschiedenis Nicholas Hammond reconstrueerde hij de historische route zo nauwkeurig mogelijk. In oktober van dat jaar besloot Foden met vier collega\u2019s de proef op de som te nemen. Wat bleek: twee van de vijf finishten binnen 36 uur en een van hen kwam na veertig uur binnen. De prestatie resulteerde in de eerste offici\u00eble Spartathlon in september 1983, met 45 deelnemers uit elf landen. Drie decennia later is deze ultramarathon uitgegroeid tot een van de klassiekers in de langeafstandwedstrijden.<\/p>\n
{b}{i}De feiten{eb}
\nStart: Athene | Finish: Sparta
\nAantal kilometer: 246
\nAantal verzorgingsposten: 75
\nTijdslimiet: 36 uur
\nEerste keer: 1983
\nDeelname-eisen: diverse, zoals het binnen 10 uur finishen van een 100 kilometerrace (mannen) of binnen 10,5 uur (vrouwen) en het behalen van 180 kilometer (mannen) of 170 (vrouwen) tijdens een 24 uursrace.
\nPrijs: kroon van olijftakken voor iedere deelnemer.{ei}<\/p>\n
{b}\u2018Dit moet je niet willen\u2019{eb}
\nEen klassieker is het zeker voor de Nederlandse Wilma Dierx, die deze editie voor de vijfde keer start. Niet zozeer vanwege de historie die eromheen hangt, vertelt ze, maar juist om het unieke karakter van de wedstrijd. \u2018Ik zie het niet als olympisch nummer, zoals sommige andere lopers. Het is gewoon een kick om van Athene naar Sparta te lopen. Jannet Lange liep hem in 2010 als eerste Nederlandse vrouw uit, en ik ging mee als verzorger. Vijf kilometer voor de finish zei ze: \u201cDit moet je echt niet willen.\u201d Ze triggerde me en ik besloot: dit wil ik ook. Natuurlijk zag ik wel dat ze kapot was, maar ik vond het zo gaaf en dacht dat ik ook daartoe in staat zou zijn.\u2019
\nDe race staat bekend als zeer zwaar. Vanuit het centrum van Athene zet het deelnemersveld over stoffig asfalt, in de smog van de wereldstad en met temperaturen die kunnen oplopen tot bijna veertig graden, koers naar Korinthe. Daarna volgt landelijk Griekenland, met ruige of modderige paden, door olijfgaarden, wijn- en ma\u00efsvelden, bergen, landerijen, historische steden als Oud Nemea \u2013 met de beroemde Tempel van Zeus \u2013 en Tegea. De absolute krachtmeting is de berg Parthenio, op 85 kilometer van de finish, die in het holst van de nacht en met slechts een paar graden boven nul bedwongen moet worden. Een pad is er niet. Lopers die de berg bedwingen, halen de finish. Dat is de regel die vaak opgaat, schrijft Ron Teunisse in het boek {i}De koerier die nergens bij hoort{ei} (zie kader).<\/p>\n
{b}Voor de loper{eb}
\nWilma\u2019s eerste Spartathlon, in 2012, eindigde in een \u2018did not finish\u2019. \u2018Ik had te weinig getraind op de warmte. Nog voor het marathonpunt liep ik al te zwalken. Toch ben ik ervan overtuigd dat ik hem had uitgelopen als ze me door hadden laten gaan, omdat het \u2019s nachts veel koeler zou worden. Maar ik was een kwartier te laat bij een van de tussentijdse posten en moest na zeventig kilometer stoppen.\u2019 Om de volgende editie goed gewapend te zijn tegen de warmte, ging Wilma aan bikramyoga doen en liep ze de hele zomer in een zwart jasje. \u2018Toen ik weer meedeed, had ik een wit shirtje aan en mouwstukjes waar ik ijsklontjes in kon stoppen. En ik liep hem uit. Toen dacht ik: ben ik een eendagsvlieg? Dus probeerde ik het nog een keer.\u2019
\nDat de wedstrijd elk jaar leuk blijft, heeft voor Wilma meerdere redenen. \u2018Het is vooral een unieke ultra met heel veel aardige mensen die er echt voor de lopers zijn. Je arriveert twee dagen voor de wedstrijd en de middag na de finish worden alle lopers door de burgemeester onthaald. \u2019s Avonds eet je met elkaar, je ontbijt samen en op maandagavond is er een geweldig feest waar alle lopers in het zonnetje worden gezet. Bij een heleboel wedstrijden is het na de finish klaar en ga je direct naar huis. Hier is dat anders.\u2019
\nDaarnaast kun je alleen meedoen als je de hele afstand loopt, geen estafettevormen of halve Spartathlons dus. Er is overigens ook geen prijzengeld en daarom heerst er niet echt een competitiegevoel; winnen doe je om de eer. Belangrijk is wel dat je binnen de gestelde tijden bij de posten bent. Wilma: \u2018De eerste marathon loop ik zo\u2019n negen kilometer per uur, de tweede zo\u2019n 8,5 kilometer per uur en daarna nog wel langzamer, terwijl ik een gewone marathon in 3,5 uur kan lopen. Het enthousiasme van de Griekse bevolking is overweldigend. Veel auto\u2019s toeteren onderweg, kinderen willen highfiven of zelfs een handtekening. Bij \u00e9\u00e9n post is het elk jaar hetzelfde: een jongetje fietst lopers tegemoet, vraagt hoe je heet, fietst terug en zegt: \u201cWilma komt eraan\u201d en vervolgens roept iedereen je naam.\u2019<\/p>\n
{b}Godinnen met heilig water{eb}
\nDe truc van het uitlopen van de Spartathlon? Natuurlijk is goed getraind zijn een voorwaarde, stelt Wilma. Je mag pas meedoen als je aan bepaalde criteria voldoet (zie kader). Maar belangrijker nog is dat je mentaal sterk bent. \u2018Je moet in Athene niet denken: ik moet h\u00e9lemaal naar Sparta. Het helpt om de race op te delen in kleine stukjes.\u2019 Angst kent ze niet. \u2018Ook \u2019s nachts staat er elke paar kilometer een verzorgingspost met mensen. Ik vind het lopen in het donker wel fijn: de wereld wordt een stuk kleiner, waardoor ik me tijdelijk in een cocon bevind. Het is koeler en je ziet niet hoe ver je nog moet, dat is ook prettig. Natuurlijk zit je er af en toe doorheen, soms gaat het erg langzaam en denk je: misschien ga ik het niet halen, maar even later gaat het wel weer.\u2019 Tot dus na uren en uren koning Leonidas in het vizier komt en de beloning in de vorm van \u2018godinnen\u2019 met kelken vol heilig rivierwater en een krans van olijftakken wacht.<\/p>\n
{b}Spartathlon-veteraan{eb}
\nHij was de eerste Nederlander die hem uitliep, dit jaar precies dertig jaar geleden. Ron Teunisse (65) nam in totaal tien keer deel en haalde vijf keer de finish.<\/p>\n
{i}Waarom deed je mee aan de Spartathlon?{ei}
\n\u2018Ik hoorde erover op het nieuws en het leek me wel wat, ik wilde de eerste Nederlander zijn die hem uitliep. Het was symbolisch voor mij. Ik heb veel gelezen over de Griekse geschiedenis; toen was het lopen als boodschapper een beroep. Een koerier hoort nergens bij, dat past goed bij mij. Het is het belangrijkste in mijn leven: dingen doen die anderen voor onmogelijk houden. Na de finish voel je je ondanks de pijn enorm goed, maar twintig jaar later denk ik: wat een waanzin.\u2019<\/p>\n
{i}Maar waarom tien keer?{ei}
\n\u2018De eerste jaren hoopte ik hem te kunnen winnen. In 1988 was dat gelukt als ik niet verkeerd was gelopen en vijf kwartier had verloren. Later liep ik hem om de goede sfeer en in 2002, de laatste keer, was het doel hem nog een keer uit te lopen. Dat lukte niet.\u2019<\/p>\n
{i}Wat heb je als loper nodig om deze run te voltooien?{ei}
\n\u2018Wilskracht brengt je naar de finish. Je moet mentaal z\u00f3 sterk zijn en je rekbaarheid zit in je motivatie. Daarnaast vereist het fysiek een soort stugheid om meer dan een etmaal al die klappen op het asfalt op te vangen. Je moet leren om langzaam \u2013 in je vetverbranding \u2013 te lopen, wat wel een jaar of twee duurt. Tijdens een race gaan alle factoren een rol spelen, je bent zo sterk als je zwakste schakel.\u2019<\/p>\n
{i}Wat is er in al die jaren veranderd?{ei}
\n\u2018In het begin kon je meedoen zonder loting, kreeg je gratis onderdak bij de Grieken en liep je alleen. Ze zagen het als een eer dat je door Griekenland liep. Ik vind ook dat je het zonder hulp moet doen. Nu mag je op verschillende stukken gebruikmaken van begeleiders, is het commerci\u00ebler geworden en zijn er kwalificatie-eisen.\u2019
\n– – – – – – –<\/p>\n
{b}Noot van redacteur Martien Baars: dank aan Claire Peels en aan Bever voor hun toestemming om het artikel hier op Ultraned te mogen reproduceren. En dank aan Carel Schrama die ons tipte over dit artikel in het Bever 360\u00ba magazine.{eb}<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een mooi artikel van Claire Peels over de Spartathlon zat in het herfstnummer van het 360\u00ba magazine wat door de Bever winkelketen wordt uitgegeven. Met die publicatie starten we deze week op Ultraned een terugblik op de Spartathlon 2017<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-7105","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7105","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7105"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7105\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7105"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7105"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7105"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}