Rotterdam. Een marathon waar ik weer was. In 2009 liep ik hier mijn eerste. Onbezorgd. Niet wetend wat er nog zou komen. Ik kreeg het syndroom van Usher. Langzaam doofblind worden. Leren loslaten. Opnieuw ontdekken wat nog wél kan.
Lopen bleef. Maar anders. Vorig jaar hoorde ik: “Ga eens met een buddy lopen.” Ik probeerde het. Met Wilma en Jos. Ik volgde… en voelde rust.
En nu Rotterdam 2026. Dankzij Running Blind kreeg ik deze kans. Nico en Johan liepen met me mee. vertrouwd. Spannend. Bij de start klonk You’ll Never Walk Alone. En dat voelde ik.
De marathon was groots. Maar in mijn hoofd werd het stil. Ik liep. Zij begeleidden. En aan het eind waren ze daar ineens. Wilma en Jos.
We zaten even samen. Babbelen. Lachen. Alsof alles stil mocht staan.
Mijn vier buddies bijelkaar. Ik maakte een foto.
En wist:
Dit is het.
Niet de tijd.
Maar samen.
Dankbaar.
Dankjewel allemaal. Dankzij jullie blijf ik lopen.
Misschien anders, maar mooier dan ooit.
Eddy Hedemann