Soms is er een uitdaging die al heel lang op je verlanglijstje staat. Voor mij was dat de Dutch Coast Ultra by Night. De wintereditie kwam nooit goed uit, maar deze zomereditie wel. Een start om acht uur ’s avonds in Den Helder, met als eindpunt Castricum. Vijftig kilometer langs de kust. Een avontuur dat ik graag wilde beleven.
De reis begon al met de trein naar Den Helder. Op tijd aangekomen, rustig rondgekeken, de startlocatie gezocht en wat gepraat met andere deelnemers. De sfeer was ontspannen en vol verwachting.
De eerste vijf kilometer gingen over de weg. Daarna begon waar ik voor gekomen was: het strand. Kilometers lang over het schuine zand, met de zee naast me. De eerste 25 kilometer kon ik redelijk hardlopen. Daarna werd het steeds meer een combinatie van hardlopen en wandelen.
Toen de schemering overging in het donker, ging mijn hoofdlamp op. Vanaf dat moment werd het voortdurend scannen: waar is het pad, waar is het zand stevig genoeg en waar moet ik heen? Op een gegeven moment hoorde ik iemand mijn naam roepen: “Eddy, deze kant op!” Even liep ik achter anderen aan, maar dat bleek voor mij toch lastig. Na de verzorgings post koos ik ervoor om alleen verder te gaan.
Veel mensen weten niet dat de nacht mij juist rust geeft. Natuurlijk zie ik in het donker nog maar ongeveer vijf procent. Mijn hoofdlamp is dan mijn gids. Maar misschien nog wel belangrijker is het vertrouwen. Het vertrouwen dat ik het kan. Dat ik het durf. Dat ik mijn eigen weg mag vinden, stap voor stap. Juist in de stilte van de nacht voelde ik me vrij.
Alleen, met het geluid van de zee als gezelschap. Soms zakte ik weg in een zachte zandbank of moest ik door het zeewater naar de binnenkant om weer op steviger zand terecht te komen. Het tempo maakte niet uit. Genieten wel.
Vier kilometer voor de finish dacht ik: laat ik nog eens proberen te hobbelen. En tot mijn eigen verrassing ging dat nog. Dat voelde geweldig.
De laatste uitdaging was de finish vinden. Ik liep een paar keer het strand af, weer omhoog, weer naar beneden door het mulle zand. Waar stonden ze toch? En toen ineens zag en hoorde ik het: de finish.
Na ruim zeven en een half uur kwam ik over de streep. Moe, maar vooral ontzettend blij.
Na afloop nog even nagepraat. En toen kwam er nog een mooi cadeau. Ik kon meerijden terug naar Assen. Onderweg werd er gezellig gekletst. Ik verstond lang niet alles, maar dat maakte niets uit. Het voelde goed. Samen op pad, elkaar helpen en uiteindelijk gewoon weer thuis worden gebracht.
Het mooiste? Eigenlijk vond ik het jammer dat het al voorbij was. Ik had nog wel uren door willen lopen. Zo bijzonder was deze nacht.
Ik ben dankbaar. Dankbaar dat dit nog kan. Dankbaar voor de mensen die onderweg helpen. En dankbaar voor de rust die de nacht mij geeft.
Dutch Coast Ultra by Night. Een avontuur vol vertrouwen, stilte en verwondering. Nu is het tijd om na te genieten.
Eddy Hedemann