“Balen” ofte “Dikke shit”
Wat mijn 1e marathonoverwinning had kunnen worden, eindigde in chaos!
De Beekse marathon leek me een goed alternatief voor de 100km van Winschoten die ik door ziekte van mijn kalender moest schrappen. Het was een nieuwe marathon voor me, wat toch altijd een leuk extraatje is. Daarenboven zou het qua parcours vrij afwisselend worden met 2 rondjes van 5km, dan 1 van 11.1km, daarna 1 van 8.9km en als afsluiter 1 van 12.2km. Het was ook eindelijk nog eens mooi weer, dus de dag kon niet meer stuk.
Aan de start stonden geen echt snelle mannen. Wel vertrouwde gezichten als Lucien Taelman, Math Roberts en Rudy Van Daele. Een podiumplaats behoorde dus tot de mogelijkheden.
Na een rustige start (km1 in 4’30”) trok ik al snel het tempo op tot 4’ à 4’10” per km afhankelijk van de stevige tegenwind. Na enkele kilometers liep ik dan ook vrij comfortabel op de tweede plaats achter Wim Berghmans (?). Hem had ik echter bij de start horen vertellen dat hij waarschijnlijk op km30 zou uitstappen. Halfweg had hij 1’30” voorsprong. Lucien volgde op de derde plaats op een dikke drie minuten. Ik bleef bewust op reserve lopen om naar het einde van de wedstrijd toe de klassieke demarrage van Lucien te kunnen beantwoorden. Wie me dit jaar bezig gezien heeft, weet dat ik tijdens het laatste stuk van een wedstrijd ook zeer sterk voor de dag kan komen. Mijn laatste kilometers zijn traditioneel mijn snelste. Toen ik iets voor km32 dan ook bij de koploper kwam, terwijl Lucien nog steeds enkele minuten achter me liep, wenkte de overwinning. Alhoewel! Lucien is tot straffe toeren in staat. Daarom bleef ik me goed op mijn bevoorrading concentreren en dronk ik nog rustig een goede dosis cola. Toen ik het tempo weer optrok, moest de vorige koploper die zich uit de wind in mijn kielzog genesteld had, al snel de rol lossen. Op zo’n moment krijg je natuurlijk vleugels. Eerste lopen in een marathon! Dat overkwam me nog nooit. Vorig jaar in de Louis Persoons Memorial te Genk was ik al eens tweede en dat gaf me toen zo’n kick dat ik er voor het eerst onder de 2u50’ finishte.
Maar onmiddellijk daarop kwam de eerste twijfel: ik had namelijk geen bord van km34 gezien. Het gevolg van een concentratiefoutje? Best mogelijk bij een marathon. Aan het keerpunt dat we ook in ronde vier gerond hadden, vroeg ik aan de seingevers of ik toch wel juist zat. Ja ja, volgens hen moest ik het keerpunt gewoon ronden. Door het oponthoud sloot ook Wim terug aan en die wist ook niet beter dan dat we zo moesten lopen. Maar toen ik na een tijd het bordje van km39 passeerde ipv km35, wist ik dat men me nogmaals ronde 4 had laten lopen. 8.9km dus ipv 12.2km met andere woorden 3.3km te weinig. Om terug te keren was het te laat. Doorlopen dus maar en na de finish nog een eind verder lopen.
Grote consternatie aan de aankomst. Men wilde me een volgende ronde insturen, maar ik zei dat ik de leider in de marathon was, maar een verkeerde ronde gelopen had. Ik stelde onmiddellijk voor dat men me nog een eind verder zou laten lopen. Hier wilde men niet op ingaan omdat men aanvankelijk moeilijk kon geloven dat ik inderdaad op kop liep. Bij de doorkomst op 30km had men namelijk noch Wim, noch mij tussen alle gedubbelde lopers opgemerkt. Pas de derde loper, Lucien Taelman, had men gezien en met hem had men dan ook de motorbegeleiding voor de koploper meegestuurd. Doordat ik geen motorbegeleiding had, hadden de seingevers me verkeerd gestuurd. Daarenboven was het bord dat de route naar km34 moest aangeven, niet opgehangen. Een opeenstapeling van spijtige missers die tot de voor mij fatale wegvergissing leidden. Het verdict van de jury ongeveer anderhalf uur later: aangezien ik geen marathon gelopen had, kon ik er ook geen winnen. Enkel een vergoeding voor het gemiste prijzengeld kon men me toekennen. Weg eerste overwinning! Weg punten marathon- en ultracup (waarin ik de komende maanden nog drie wedstrijden wilde meelopen met als doel 300 punten). Een zwaar verdict als je bedenkt dat mij geen enkele schuld trof en men niet op mijn herhaalde voorstel wilde ingaan om me te laten verder lopen (tot bijvoorbeeld km2 en terug).
Het spijtige aan zo’n situatie is dat niemand de gemaakte fouten nog kan rechtzetten. De jury niet, ik niet en de vele vrijwilligers niet die zich bij de organisatie van dit loopfeest vele uren belangeloos ingezet hebben (waarvoor trouwens mijn oprechte dank, want zonder hen zouden er überhaupt geen wedstrijden zijn!).
Positief is wel dat ik een zeer vlotte 38.9km gelopen heb. Als ik gezond blijf mogen ze me volgend jaar terug verwachten in Hilvarenbeek, want het eergevoel van de Nederlanders kennende, zullen ze er alles aan doen om hun marathon nog beter te maken. En wie weet hebben ze nog wel een speciale attentie voor me.
Gert Mertens