De Spartathlon
Voortgaan, je komt er sowieso. Deze woorden van Ron Teunisse heb ik als een soort mantra keer op keer teruggehaald. Vooral niet denken hoeveel je al gelopen hebt en al helemaal niet hoeveel er nog af te leggen is. Vanaf de start bij de Acropolis, vrijdags om 7.00 uur, was ik niet bezig met ’n wedstrijd, maar indachtig de woorden van een andere held van me was ik aan het reizen. Van Athene naar Sparta. Te voet.
Waarom in godsnaam? Kreeg ik vooraf nogal eens als vraag. Om meerdere redenen. Vier jaar geleden, direct na mijn eerste 6-uursloop, zei ik onder het genot van een biertje dat ik op m’n 50-ste de Spartathlon zou gaan lopen. Uiteindelijk is dat een jaar eerder geworden. Het zat vanaf die dag in m’n hoofd en is er niet meer uitgegaan. Een andere belangrijke drijfveer is dat ik iedere wedstrijd voor het goede doel loop. Voor Stichting Liliane Fonds om precies te zijn. Sinds ik 16 jaar geleden bij mijn huidige werkgever, mediabedrijf IDG Nederland, ben gaan werken heb ik steeds sponsorafspraken kunnen maken waarbij de hoogte van de donatie afhankelijk was van de prestatie. Met de Spartathlon als lokkertje is de directeur van het bedrijf, Raimon Gort, gaan lobbyen om een grote sponsorpot bij elkaar te krijgen. En met succes. Meer dan 23.000 euro zou er naar het Liliane Fonds worden overgemaakt als ik zou finishen binnen de 36 uur.
En het Liliane Fonds heeft met het NCDO (nationale commissie voor internationale samenwerking en duurzame ontwikkeling) de afspraak kunnen maken dat het geld gebruikt gaat worden voor hulp aan gehandicapte kinderen in Colombia en dat het NCDO het bedrag vervolgens gaat verdubbelen. Het verschil tussen finishen en uitstappen was dus 46.000 euro! Leg vooral geen druk bij jezelf neer….
Maar het werkt ook bijzonder motiverend. Gesteld dat ik zou finishen, betekende dit dat iedere kilometer die ik aflegde er voor zou zorgen dat er één kind door een operatie of een prothese een beter leven zou krijgen. Dat hielp mij met voortgaan. Kilometer na kilometer, berg na berg, verzorgingpost na verzorgingspost. Wat ook hielp was dat ik vanaf het begin tot en met de finish samen met Simon Pols gelopen heb. Samen lopen voelde goed. Het klikte. Ondanks de totaal verschillende loopstijlen. Simon met z’n geheel eigen stijl, beetje achterover lijkt het soms en ik met de Chirunningtechniek, ’n beetje voorover hellend. We hadden ons dezelfde pasfrequentie aangemeten, konden probleemloos een hele tijd niets zeggen en met de eigen gedachten bezig zijn en deelden de leuke en minder leuke dingen die onderweg op je pad komen. En het belangrijkste: we hielpen elkaar over dips en dipjes heen. Mijn grootste dip had ik vrijdag aan het begin van de avond. Na verloop van tijd krijg ik geen eten meer weg en als ik het wegkrijg komt het er regelmatig met grotere vaart weer uitzetten. Toen ik na +/- 140 km voor de 5e keer moest overgeven en ik me rot voelde, het koud kreeg en moest wandelen zei ik tegen Simon dat hij maar door moest lopen omdat ik hem ophield. Nee, was het resolute antwoord: we gaan samen de berg op! Dat hebben we gedaan en het is ongelofelijk, maar na ruim 160 kilometer gingen we met z’n tweeën als berggeiten het zware rotsige en stenige gedeelte van de Sangaspas op en weer af, waarbij andere lopers ruimte maakten om twee van die gekken te laten passeren. Alsof we niet al bijna 24 uur gelopen hadden waarbij de temperatuur ‘s middags opliep tot boven de 30 graden.
Behalve de steun die we aan elkaar hadden is nog een belangrijke reden waardoor we het uiteindelijk gehaald hebben: mijn begeleidingsteam. Mijn collega’s Rob Koghee en de eerder genoemde Raimon Gort hebben ons vanaf Korintië bij iedere post waar dat toegestaan was, voorzien van eten, drinken en bemoedigende woorden. En bij de overige posten kregen we behalve peptalk ook te horen wat onze marge t.o.v. de sluitingstijden was. Ook zij zijn 36 uur op pad geweest, hebben dus een nacht doorgehaald en hebben hun uiterste best gedaan om ons voort te laten gaan. Ze overtuigden mij meerdere keren om toch maar weer een aardbeienyoghurtje te nemen ook al was de vorige in de goot beland. Wat ik tot en met het eind wel goed kon verdragen waren de sport- en energydranken van Born. Er staat op de blikken dat het goed door de maag wordt verdragen en ik kan dat beamen.
Voortgaan. De nacht loopt ten einde. We lopen 172 km in 24 uur. Niet slecht, gezien de omstandigheden. De tweede dag zou weer een hele warme worden. ’s Morgens rond de 25 graden en ’s middags weer boven de 30. In deze fase blijk ik beter te functioneren dan de eerste dag en beter dan Simon. Nu is het mijn beurt om Simon op sleeptouw te nemen en te zorgen dat we niet te veel gaan wandelen waardoor we in tijdnood zouden kunnen komen. Raimon en Rob geven bij iedere post de (kleiner wordende) marge aan en sturen ons snel weer op pad. Dan naderen we eindelijk Sparta. Simon heeft waarschijnlijk te weinig gedronken en begint grote problemen te krijgen. Nog even Simon, hou vol. Blijven lopen anders redden we het niet. Na 35 uur en 47 minuten raken we dan eindelijk de voeten van het beeld van Koning Leonidas aan. Een infuus hielp Simon om weer snel op te knappen.
Ik ben ongelofelijk blij dat ik m’n ultraloopdroom om in Sparta te finishen in de eerste poging heb verwezenlijkt, maar ook vanwege het feit dat ik hierdoor de droom van heel veel kansarme kinderen kan waarmaken: namelijk een leven met minder pijn en minder beperkingen. Kortom, een beter leven.
Felicitaties ook voor de eerste en andere Nederlander die gefinisht is: Dik Jagersma. Dik had net als ik ook nog niet verder gelopen dan de 120 km van Texel eerder dit jaar. De dag voor de start spraken we elkaar kort en zeiden allebei zelfverzekerd dat we zouden finishen. Geweldig dat dat vervolgens ook lukt.
IDG Nederland en de andere sponsoren, bedankt voor de gulle bijdragen. Mijn coach Marion Meesters wil ik bedanken voor het maken van de schema’s die mij in staat stelden op optimaal voorbereid en zonder blessures aan dit avontuur te beginnen en voor het regelmatig bijschaven van mijn ChiRunningtechniek. Het heeft er voor gezorgd dat ik heel energiezuinig heb kunnen lopen, hetgeen erg handig is als je problemen hebt met eten.
Simon, Raimon en Rob en alle mensen die op afstand hebben meegeleefd: bedankt! Het heeft geholpen.
Carel Schrama
cschrama@quicknet.nl
Een videoverslag van de reis van Simon en mij naar Sparta is te vinden op YouTube: http://nl.youtube.com/watch?v=LDqxmdlcOZo
Indien mensen geïnteresseerd zijn in hoe ik 36 uur geest en lichaam aan de gang heb gehouden: op http://loopblessurevrij.nl staat een verslag.