Spartathlon 2007
Na in 2005 en in 2006 gestart en niet gefinisht te zijn, is het de bedoeling dit jaar me te onderscheiden t.o.v. de voorgaande jaren, namelijk finishen…
2007 staat grotendeels in het teken van de Spartathlon. In de eerste 5 maanden slechts 3 ultra’s van respectievelijk 120 km (Texel), 100 miles (Ardennen) en een 172km (Sahara Algerije). Vanaf juni gestart met de training waarin geen enkele wedstrijd op het programma staat. Augustus is de topmaand met iets meer dan 600 km. Aan de voorbereiding zou het in mijn perceptie niet kunnen liggen.
In Griekenland aangekomen vindt ik het qua temperatuur aantrekkelijker dan vorig jaar omdat er een heerlijk briesje staat. Helaas blijkt op de dag van de wedstrijd zelf dat het toch warmer was (toch wel iets verder over de dertig graden dan ik verwacht had). Niet getreurd omdat het in Algerije maar liefst 52 graden was.
Mijn tactiek is rustiger te starten dan in 2006 (marathondoorkomsttijd destijds 3 uur en 48 minuten). Dit jaar loop ik 4 uur en 20 minuten over de eerste marathon. Prima aanvangstempo.
Op 70 km voelt het in mijn bovenbenen (te weinig kracht) en hoofd (te weinig zelfvertrouwen) niet meer goed. Elke verversingspost dompel ik mijn grote hoofd bijna in de emmer met sponzen. Afkoelen helpt tijdelijk maar ik blijf het warm houden. Na 3 uur komt het eten en drinken er spontaan uit maar ik ben absoluut niet de enige met misselijkheidsverschijnselen.
Doorkomst in Korinthe is ruimschoots binnen closing time maar er is mentaal al iets geknapt, waar is mijn zelfvertrouwen? Ik hed toch een goede voorbereiding gehad? In Korinthe laat ik me masseren wat ik na 100 km nog een keer laat doen (“your legs are in good shape” geeft de super masseuse aan).
Na 110 km heb ik circa 10 km gewandeld waarop ik geknakt ben en besluit de handdoek in de ring te gooien. Geen finish.
Berusting, teleurstelling, ontgoocheling. Drie keer en geen scheepsrecht. Voel me als die ezel die vaak een steen tegenkomt en zijn/haar neus bezeert. Dommer als een ezel wil ik voorlopig niet zijn, geen deelname aan de Spartathlon voorlopig, nooit meer…
Een verklaring waarom ik niet gefinisht ben? Over jezelf oordelen is lastiger dan over een ander oordelen, tenminste dat gevoel heb ikzelf maar laat ik naar enige objectiviteit zoeken.
Een verklaring kan zijn dat de combinatie geaccidenteerd terrein met de warmte me niet ligt;
Een andere verklaring kan zijn dat de Spartathlon een te hoog doel voor me is;
Een nog andere verklaring kan zijn dat het schort aan zelfvertrouwen;
Een weer andere reden kan zijn dat het verstandig is te starten met begeleiding alhoewel ik deze verklaring niet prettig vindt omdat ik dan de reden bij externe factoren leg en niet bij mezelf;
Nou de volgende verklaring is te weinig ervaring als ultraloper (derde deelname t.o.v. vijf jaar ultraloopervaring);
Nog een verklaring de tempi waren in de training te snel (tussen de 6 en 6,5 minuut) en last but not least
Een (of de) verklaring kan zijn dat ik mentaal te zwak ben. Heb ik de wilskracht van Simon dan is finishen mogelijk maar ik kan niet zo diep gaan. Daarnaast heb ik een te groot formaat hoofd om niet te piekeren.
Toch heb ik deze deceptie (2 nachten piekeren) sneller een plek gegeven dan in 2006 (ruim een maand). Deelname in de toekomst is heeeeeeeeeeeeeel ver weg. Zal het zeker weten gaan missen, zo heb ik reuze genoten van de voorbereiding en van de sfeer in en tijdens de Spartathlon.
Reuze heb ik genoten van de Nederlandse (Simon, Carel en Dik) finishers en Belgische (Johan) finisher. Het gala-diner was ook super ter afsluiting van de Spartathlon.
De toekomst van de Spartathlon is wat dit in het algemeen betreft voor mij geen zekerheid, goh wat een stel niet professionals in de organisatie. Tijdens de ceremonie wordt aan Scott gevraagd of hij al eerder heeft deelgenomen waarop hij antwoordt “vorig jaar was ik winnaar”, hetzelfde wordt gevraagd aan Nunez (zijn repliek “reeds zes jaar deelname met een eerste plek in 2001). Bij de prijsuitreiking dames wordt de Japanse winnares als derde gehuldigd. Ze corrigeert dit zelf. Er vindt ook discriminatie tussen mannen en vrouwen plaats. De vrouwen worden afgescheept.
Tevens is na afloop de organisatie verre van proffesioneel. De voeding, drank e.d. welke je niet gebruikt hebt, liggen in de afvalcontainer!!! Foto’s zijn er als bewijs gemaakt. Echt een schande. Disrespect voor de atleet ten top. Zelf ervaar ik dat de atleet in dienst staat van de organisatie en de organisatie niet in dienst staat van de atleet. De organisatie bestaat uit 70 plusser welke naar mijn oordeel aan een andere uitdaging toe zijn maar ik vrees dat ze hun functie te interessant vinden. Zelf vrees ik wanneer de Grieken de organisatie compleet in handen krijgen dat het over en uit is. Alhoewel zou het niets voor Kouros zijn? Tevens heb ik me afgevraagd hoe Kouros zou reageren bij de ceremonie waarbij de vraag aan hem gesteld wordt “is het je eerste deelname?”. Is toch niet te geloven!
Trouwens de laatste alinea is geen uiten van mijn teleurstelling niet gefinisht te zijn maar het zijn de keiharde feiten.
Wat ook nog vermeldenswaardig is dat de loper uit Polen die tweede werd in zes weken lopend de afstand van Polen naar Athene heeft afgelegd. Circa 3000 kilometer.
Spartathlon het ga je goed en Johan, Dik, Carel en Simon geniet SUPER na van jullie succes. Ik heb met emotioneel, diep respect genoten van jullie en geniet nog na.
Groet,
Henk Harenberg