Yes, yes, yes, het is me gelukt. Wat is me nu gelukt? Vanmorgen om 06u30 vertrek ik richting Dworp om Sven af te halen, we smijten zijn fiets in de koffer en vertrekken richting Amersfoort. In Amersfoort staat er weer een marathon op het programma. We komen aan rond 9u20 en zijn ruim op tijd om de start van 11uur niet te moeten missen 🙂 Als we in de kantine binnenkomen zijn ze nog volop aan het leren hoe de inschrijvingen moeten gebeuren, wel grappig maar ze deden wel hun best om alles zo zorgvuldig mogelijk te doen.
Ik haal mijn nummer en o, wat zie ik, ik ben ingeschreven voor de ultraloop ??? Neenee, geen toeval hoor, dit was wat ik van plan was, vandaag begin ik aan mijn eerste ultraloop. We moeten rondjes doen van iets minder dan 5km en na 05u20 wedstrijd mogen we alleen nog kleinere rondjes lopen tot we aan zes uur zitten, dan gaat er een signaal en moet iedereen ter plaatse blijven staan tot ze komen opmeten waar we zitten.
Aan de start 67deelnemers, niet slecht. Ik heb me voorgenomen om me niet te laten vangen en van in begin mijn tempo te lopen. Ik haast me snel achter de lijn want heb nog maar 30 seconden over, de mensen lachen omdat ik op het laatste nippertje nog afkom, ’t is weer een Belg, wat er ook gebeurt ik zal eerste Belg zijn vandaag ( er zijn er geen twee). Ja, we zijn vertrokken, de klok tikt. Iedereen loopt al direkt weg van mij maar alsof ik al veel ultra’s gedaan heb blijf ik koppig traag lopen. Al gauw is er niemand meer in zicht en Sven en ik vragen ons toch af of we die nog gaan tegenkomen, we zien wel. Het gevoel is goed, ik heb aan Sven een schema gegeven die hij heel trouw opvolgt. Om het kwartier een slok drinken en om het half uur een stukje eten, dat leek mij juist om geen gram te verliezen tijdens deze zesurenloop.
De eerste ronde gaat heel vlot en er is nog geen druppel zweet te bespeuren, ik moet wel al een boom gaan opzoeken. De volgende twee rondjes hetzelfde, ik ga toch niet elke ronde moeten plassen? Maar ik blijf nuchter, beter ene keer te veel moeten plassen dan dorst krijgen.
Op 20km krijg ik een kramp in mijn been achteraan, aj, en nog zover te gaan. Juist op twee uur loop ik 20km. Het is lastig om met een kramp om te gaan tijdens het lopen maar met wat wilskracht lukt het wel, ze gaat weer weg maar komt terug bij elke versnelling, niet meer versnellen dan maar.
Het tempo gaat wel altijd boven de 11km/u nu en na drie uur wedstrijd begin ik al lijken op te rapen. Ik voel me nog steeds zeer goed en geen teken van vermoeidheid, juist dat been…
Rond de vier uur wedstrijd was het even een overstap, een beetje zoeken naar het juiste ritme, de mensen moedigen me aan en roepen me na hoe soepel ik nog draai, ik voel het zelf ook en bij het kruisen van het deelnemersveld zie ik de schade op vele gezichten, het beste is er af. Alleen de top drie ziet er nog redelijk goed uit.
Sven coacht enorm goed, alles op tijd, hij spreekt wanneer ik het nodig heb en zwijgt wanneer ik het nodig heb, af en toe een foto trekken, bedankt maat.
We gaan naar de 5 uur en het zal nipt worden, zal ik nog een grote ronde mogen doen of moet ik al de kleine rondjes beginnen draaien? Ik begin sneller en sneller te gaan, tegenlopers zeggen me dat het nog net zal lukken, nog wat moed van Sven en ik ga er voor. 14km/u en lopen, lopen, lopen, ik kom aan het voetbalveld en zie de klok in de verte, bijna 05u20′ , ik versnel nog en kom juist op tijd voorbij de klok, 05u19’45” oef, maar nu zit er wel een ritme in, ik voel me goed en geef er een lap op. Ik dubbel, driedubbel en vierdubbel andere lopers, stappers. Iedereen verbaasd van de snelheid die ik nog haal na toch al meer dan 50km wedstrijd. Ik loop de laatste grote ronde op maar liefst 23′ , mijn snelste ronde, dat is een gemiddelde van bijna 13km/u.
Er blijven nu 17′ over, na 1 kleine ronde krijg ik vleugels, ze roepen me na dat ik 5de loop, Sven heeft zijn fiets op kant gesmeten en haast me nog, ik overdrijf niet, we moeten nog 13minuten lopen en doen dit aan een goeie 15km/u , gekkewerk, de mensen moedigen me aan, ik ga sneller en sneller en geniet van de sfeer, aan de blikken van de andere lopers zie ik dat de moed in hun schoenen zinkt als ze zien welke snelheid ik eruit pers, iedereen roept en leeft mee, ik haal er nog één in, en de laatste minuten roepen ze door de micro, ALE PAUL je kan derde worden, komaan. Ik pers er alles uit maar ook die man voor mij weet van mijn komst, het signaal is daar, zes uur, iedereen staat stil. De man voor mij, op 20m, valt op de grond en is helemaal stuk van de sprint. Ik zet mijn bus op de grond en loop direkt nog even uit om geen krampen te krijgen. Iedereen kwam vragen of ik hem nog kon halen, voor spanning hebben we wel gezorgd, ze zullen nog wel een tijdje vertellen over die Belg die op het eind zo liep. Uiteindelijk was het toch een missing en ik zat een rondje verder, een zesde plaats en maar liefst 68,035km !!! Daar ben ik fier op.
Na het douchen vertelde de man die in eerste positie liep dat die helemaal nerveus werd van mijn laatste kwartier, die zal misschien gedacht hebben dat ik nog voor winst ging…
Mijn eerste ultra, 68km gelopen, ik ben een tevreden mens. Bedankt Sven dat je 68km meegefietst hebt en voor mij zorgde heel de rit. Bedankt Joggers Beersel, de juiste sfeer in de club maakt het mogelijk dat ik dit allemaal kan. Bedankt mijn ouders om mij zo’n sterk gestel te geven. Bedankt ikzelf dat ik met mijn verstand gelopen heb en niet met mijn benen 🙂
De zesurenloop van Amersfoort staat in mijn geheugen geprent, een nieuwe ultraloper is hier geboren. Een beetje stoef mag wel he.
We reden snel terug naar huis, toch ook 6uur in de auto in totaal en als beloning eten we ene goed pak frit.
Thuis zet ik mij op de weegschaal en mijn gewicht is exact het gewicht van vanmorgen, opdracht volbracht.
Paul
http://paulvanhiel.spaces.live.com/