Micha beste vriend,
Van Cedric Poot vernam ik dat jij een grote metamorfose hebt doorgemaakt en wel van konijn tot haaskonijn. En die gedaanteverwisseling heeft zich voltrokken in Brussel. Tja, wat moet ik daar als bioloog nu van denken? Van haaskonijnen heb ik nog nooit gehoord. Uit de naam begrijp ik dat het een combinatie is tussen een konijn en een haas, gelijk een muilezel of muilpaard een combinatie is tussen een paard en een ezel. Die ken ik beide wel, maar een haaskonijn heb ik nog nooit van gehoord, laat staan dat ik er één gezien heb.
Maar een mens is nooit te oud om te leren. Zelf leer ik nog elke dag. Vooral mezelf begin ik steeds beter te leren kennen en te begrijpen. Dat gaat me makkelijker af dan andere mensen proberen te begrijpen. Vorige week bijvoorbeeld las ik dat een of andere malafide politicus uit een, ik dacht midden Amerikaans land, mee had gedaan aan de marathon van Berlijn. In zijn leeftijdcategorie (55+) was hij als eerste geëindigd in een knappe tijd van 2:47 of zoiets. Echter bij controle bleek hij een aantal matten te hebben gemist, plus dat hij een stuk van 15 km in 21 minuten had gelopen. Zelfs onze vriend Marc loopt niet zo hard, hoewel, in Palermo heeft hij de sokken er weer eens ouderwets in gezet. Geweldig. Ik ben benieuwd hoe hij vanaf nu in de porsche naar de wedstrijden komt gereden.
Van die fraudeurs snap ik niets. Ze flessen de boel, maar ze flessen vooral zichzelf. Ik ben benieuwd wat hij met de medaille heeft gedaan. Maar ja Micha, wat wil je, een politicus en dan nog wel één uit midden Amerika. Zo iemand is om twee redenen niet te vertrouwen.
Enkele dagen terug liep ik bij ons ’s morgens vroeg op de Lekdijk. Prachtig weer, weinig wind, volop zon en een graadje of 12. Heerlijk. Op een gegeven moment had ik de zon recht achter mij en mijn schaduw dus recht voor mij. Die schaduw was zwart, het was net of er een Keniaantje liep. En wat liep die mooi, de benen niet te hoog, vloeiend in de bewegingen, en zo te zien knap snel ook. Tenminste, hij liep zo snel dat ik hem niet in kon halen. Wel kon ik van het beeld genieten. Soepel en snel over de dijk. En Mischa, of het nu door die schaduw kwam of niet, het ging echt soepel en snel. Ik voelde weer kracht in mijn benen, ging sneller lopen en liep de tweede helft van de 20 km sneller dan de eerste helft. Sinds tijden weer eens een negatieve split.
Twee weken daarvoor in Amersfoort ging het de tweede helft een stuk minder, maar ook daar was het mooi weer en een prachtig parcours. Bovendien wandelde daar iemand met een Big Smile. Carel Schrama, net terug uit Griekenland, zijn mond nog nat van het kussen van de voeten van Leonidas. Oh, oh, wat genoot hij. En ik er bij. Even staan kletsen en ’s avonds dat mooie verslag van hem gelezen. Petje af voor deze doorzetter. Het leuke is dat zowel Carel als Simon mij schreven dat de ander ze erdoor had gesleept. Kortom eendracht maakt macht.
Micha, het is nu woensdagavond. Morgenochtend vertrekken we naar Istanbul. Ja, inderdaad, daar wordt ook een marathon gelopen. Ben, Lies en Marijke gaan dat zeker ook doen. Ik start wel en zie wel hoever ik kom. Ik houd je op de hoogte. Ook zonder marathon vermaken wij ons daar wel. Misschien kijken we ook nog even op het platteland rond Istanbul. Daar rijden ze nog met (muil)paard en wagens. Ik heb me trouwens laten vertellen Micha, dat muilezels en muilpaarden zich niet kunnen voortplanten. Ik ben benieuwd hoe dat met haaskonijnen zit.
Met veel groeten,
Je vriend Theo