Buggenum – Donderdagmorgen tijdens de behandeling bij de ortho manuele arts schoot mij de spit in de rug en werd mij dringend geadviseerd een aantal dagen rust te houden, niet lopen dus.
Tsja, met over 3 dagen de Berenloop marathon op Terschelling in de planning niet een mededeling waarop ik stond te wachten. Maar eens even zien hoe het de komende dagen gaat dacht ik. Uiteindelijk heb ik zaterdagmorgen Thijs gebeld en gezegd dat ik mee ging kijken en de loopspullen voor de zekerheid maar mee zou nemen. Je weet maar nooit hoe het zondag gaat nietwaar?
Zo gezegd en zo gedaan. Zaterdagmiddag bij Thijs in Weert samen met Henk en John een heerlijke lunch genoten en aangehoord welke kwalen de andere drie lopers hadden. Kijk dan voel je je al weer een heel stuk beter als je met gelijkgezinden bent. Allemaal kreupelen die eigenlijk er verstandig aan deden om helemaal niet naar Terschelling af te reizen. Maar lopers zijn eigenwijs; het gaat pas niet als bewezen is dat het niet gaat!
Na de lunch reed John ons naar Harlingen waar we te gast waren in het Heerenlogement langs een grachtje. Een klein maar fijn hotelletje waar we goed te eten kregen en ons in alle rust konden voorbereiden op de zware Berenloop.
Zondagmorgen de boot naar Terschelling, die deed er 2 uur over, dus tijd genoeg om andere lopers te leren kennen. Veel halve marathonlopers, zo ook aan onze tafel een stel Friezen. Er werd flink gedronken en aan carboloading gedaan en ze keken die vreemde eenden uit Limburg een beetje vreemd aan toen we zeiden dat we alleen water dronken en de hele marathon gingen lopen. Niks carboloading, gewoon een lang duurloopje op ons gemakske voor de vier “sjraveliers”. Nog wat emailadressen uitgewisseld voor de toekomst en aan land.
Omkleden in de sporthal. Het weer was perfect met 12 graden licht bewolkt en weinig wind.
We hadden tijd genoeg dus konden rustig aan doen. Ahum…tot aan de start, toen moesten we over de hekken klimmen om nog op tijd in de vakken te komen. Ampel 1 minuut in het vak klonk het startschot en een gigantisch lawaai van een toeter als sein dat we mochten vertrekken. Rustig beginnen in een tempo van 5 min/km dacht ik en dat lukte vrij aardig. Na 2 km kwam Henk al voorbij, die was wat verder achterin gestart omdat hij nu eenmaal graag slalomd. Je sleept met je been zei hij. Ja , dat hoorde ikzelf ook , maar wat ik ook probeerde , het werd niet beter. Waarschijnlijk probeerde ik automatisch mijn rechterheup en rug te ontzien waardoor ik slepend met mijn voet liep. Door het anders lopen voelde ik ook een enorme spanning op kuiten en achillespezen. Niet best dus.
Het parkoers was wondermooi, overal door kleine dorpjes en paden , door duinen etc. ook overal versieringen en veel beren en enthousiaste bewoners onderweg. Heel leuk.
Tot halve marathon ging het eigenlijk best wel redelijk. 1:43 ongeveer.
Op het 23 km punt was het echter abrupt afgelopen, rechterbeen wilde niet meer en de pas moest drastisch kleiner. Het lijden kon weer beginnen, het tempo liep op naar 6 min/km en ik werd ingehaald bij het leven. Niet echt motiverend, maar ik kan de wedstrijd goed in stukjes hakken. Deze keer wel kleine stukjes, van kilometer naar kilometer zag ik al uit naar het stuk over het strand. Dat zou beginnen op het 33 km punt. Het gevreesde punt voor velen was een verademing voor mij, heerlijk door het losse zand batteren. Deed me denken aan de Sahara.
Voor mij hadden ze het strand tot aan de finish mogen laten doorlopen. Echter bij het 36 kilometerpunt was het al afgelopen met de pret, we moesten weer op het asfalt, via het bos richting de Brandaris alwaar de finish was. Loodzware laatste kilometers brachten me over de rode loper die voor ons uitgerold was aan de verlossende finish in 3:49:15.
Wat een dubbel gevoel; blij dat ik hem uitgelopen had deze schitterende marathon en ook balen dat het zo afzien en lijden was. Dan geniet je toch niet zoals je gewend bent.
Na de finish was het echter volop genieten. De bewoners van Terschelling zijn heel erg gastvrij, abnormaal zelfs. Diverse bewoners hadden bordjes aan de straat staan met tekst: warme douche. Top toch?
En dan de buurt vlakbij de sporthal, die maakte er helemaal een happening van midden op straat. Vuurkorven voor de sfeer, 3 soorten soep, pannenkoeken en de echte Jutters bitter, helemaal gratis voor de lopers. Als dat niet gastvrij is.
Dat ging er wel in na een marathon. Veel tijd om te blijven hangen hadden we niet omdat we de boot terug hadden om half 6. De start was om half 1, dus bleef er maar 5 uur over om de marathon te lopen, naar sporthal lopen , douchen, eten, drinken en weer naar de boot wandelen.
Henk en Thijs waren nog op tijd binnen, John had wat minder speling, douchen zat er voor hem niet meer in. Even droge kleding aan en de boot op terug naar het vaste land. Alle kreupelhout was gefinisht en kon terug kijken op een mooie marathon. De Berenloop kon afgevinkt worden van ons verlanglijstje.
Een absolute aanrader ondanks de lange reis die we ervoor moesten maken.
Zo nu ben ik blij dat de A 73 marathon niet doorgaat omdat rijkswaterstaat niet in “staat” ( leuk hé ) is om de weg tijdig op te leveren. De tunnels moeten beveiligd worden en dat redden ze niet meer op tijd. Alsof voor ons lopers de tunnels beveiligd moeten zijn! Geen geweldige actie van de Staat. Maar niet getreurd, ik moet ook herstellen, daar heeft de Staat vast en zeker rekening mee gehouden. Mijn rug, heup en achillespezen zulle blij zijn dat ik de rest van dit jaar geen marathon meer loop, ze worden verwent op de mountainbike de komende tijd. En het carnavals seizoen staat voor de deur, ook altijd goed. Lopers moeten namelijk goed drinken.
Still going strong,
Martin
Verslag Berenloop
http://nieuwenhoven.leudalnieuws.nl