Bron: http://ultramarathon.be
Wednesday, 12 December 2007
{b}Dé Amerikaanse ultraloop pionier is niet meer…. {eb}
Vrijdag 13 juli, Hotel De La Ville in Verbier (SUI). Op mijn ontdekkingstocht door het Hotel ontwaar ik in het salon een oudere man die heel rustig in een zetel gezeten de wereld om hem heen gadeslaat. Zijn frisse, pientere, ietwat ondeugende ogen deden even vergeten dat deze “jongeling” al ruim de tachtig jaar moest gepasseerd zijn. Toch twijfel ik even, is dit “hem”, dé legendarische Ted Corbitt?
“De Mens als Duurloper” (pag.124 tot 134) van Jan Knippenberg had me met de verhalen van Ted Corbitt ertoe aangezet om in 1993 deel te nemen aan de legendarische London-Brighton. Van toen al had ik een grote bewondering voor deze supergetalenteerde atleet die in zijn carrière 199 marathons en ultralopen liep. Hij was dé ultraloop pionier van de Verenigde Staten op het ogenblik dat iedereen de marathon als de ultieme limiet aanzag. In 1952 maakte hij deel uit van de Amerikaanse Olympische ploeg nadat hij eerder al zowel Canadees als Amerikaans kampioen was geworden op de marathon. Ted is Amerikaans recordhouder geweest op de 23, 30 en 50 mijl.
Toen ik de flinke ouderling in de zetel de vraag stelde of hij soms wel Ted Corbitt was, antwoordde hij op een uitnodigende toon ”That’s me…”. De volgende minuten kwam ik te weten dat hij ‘officieel’ in 1919 geboren was maar dat ze zich in feite met een jaartje vergist hadden en dat het 1918 moest zijn. Hij was aangenaam verrast dat ik net zoals hijzelf niet alleen fysiotherapist was maar ook heel veel gebruik maakte van de “Toegepaste Kinesiologie” een van origine Amerikaanse alternatieve onderzoeksmethode die heel wat nieuwe horizonten opent. Hijzelf was echter op een nog veel hoger niveau bezig, bezeten door het wetenschappelijk onderzoek en experiment.
Hij steunde voluit Betsy Magee, de New Yorkse dame die het ultralopen een meer professionele look wil geven, in al haar projecten en ook deze ontmoeting in de Zwitserse Alpen met de IAU mensen wou hij niet mislopen.
Ook tien dagen later ontmoetten we hem in New Yorkse Hotel Pensylvania (rechtover Madison Square Garden) waar we de kamers checkten voor een eventueel toekomstige IAU competitie. Diezelfde middag zaten we samen, rechtover elkaar, in het restaurant.
Kon ik vermoeden dat het beeld van de kranige ouderling die samen met zijn wandelstok van ons wegstapte, het laatste beeld zou zijn die ik ooit van hem zou zien?
Vandaag kregen we het droevige nieuws vanuit New York : “Our beloved Ted Corbitt has passed away. The world is running a little slower now.”
Jan Vandendriessche
(jan.vandendriessche (provider)veki.be)
Via Planet Ultramarathon zijn diverse berichten over het overlijden van Ted Corbitt te vinden:
en http://www.nytimes.com/2007/12/13/sports/othersports/13corbitt.html?_r=2&ref=othersports&oref=slogin&oref=slogin
Op http://www.losseveter.nl is een vertaling verschenen van een bericht over het overlijden van Ted Corbitt in USA Track & Field.