De afgelopen jaren is in het hardloperswereldje een fenomeen ontstaan wat zo langzamerhand een eigen leven is gaan leiden,de groepsloop!
Op basis van mijn eigen ervaringen wil ik wat vergelijkingen maken tussen de bestaande groepslopen.Zie het als een vergelijkend warenonderzoek zonder het programma Kassa.
Er bestaan op dit moment vier groepslopen met één in Amersfoort aanstaande:
Galgenbergmarathon bij Veenendaal/Rhenen,
Rondje Guus bij Wassenaar,
Landgoederenmarathon bij Eelde/Paterswolde,
Silvestermarathon bij Meerssen.
Alle vier gaan over een afstand van 42,2 km of langer waarmee zij zich onderscheiden van de meeste gezamenlijke trainingslopen die her en der worden georganiseerd met als doel zich juist voor te bereiden op die éne ultieme marathon.
Toch dienen de vier zich als uitgelezen gelegenheid om er een mooie trainingsloop van te maken hoewel men er rekening mee moet houden dat men in alle gevallen over een redelijk selectief parcours loopt.Iets om zich toch even goed te realiseren.
Alle vier hebben hun eigen unieke karakter,hoewel het Rondje Guus toch wel een heel bijzonder karakter heeft vanwege het feit dat het hier om een memorial gaat ter nagedachtenis van Guus Smit.
Er hangt een heel aparte sfeer tijdens deze zogenaamde vriendenloop.
Je hoeft Guus niet gekend te hebben om de sfeer als positief te ervaren.
Wat de vier wel gelijk hebben is dat er soms of helemaal geen voorzieningen zijn om je om te kleden laat staan dat er een douche is om het zweet des aanschijns te verdrijven.
Het valt aan te bevelen om in loopkleding op pad te gaan,wellicht met een spuitbus deodorant en wat droge kleding voor na afloop.
Op de Landgoederenmarathon na,waar een kleine bijdrage wordt gevraagd zijn ze gratis als het om de deelname gaat,dus iedereen krijgt waar voor zijn inspanningen.
Bij de Silvestermarathon en Rondje Guus wordt vriendelijk gevraagd om op een of andere manier mee te delen in de kosten en dat lijkt me zeer redelijk.
De kosten hebben deels betrekking op de verzorging onderweg die in alle vier de gevallen goed genoemd mag worden.
Zeker beter dan menig officieel georganiseerde marathon,maar men moet er rekening mee houden dat de verzorging spunten onderweg niet ruim aanwezig zijn en dat men geacht wordt om ook eigen verzorging te regelen.
Het is gebleken dat,dat laatste er nog wel eens bij inschiet en dat men dan in de problemen komt,wat opmerkelijk is want men kan tijdens de eigen duurtrainingen daarmee oefenen.
Het lopen met rugzak valt daarom aan te bevelen en op den duur wen je daar wel aan.
Voor dat men aan een groepsmarathon mee doet dient men zich ook te beseffen dat men op eigen risico loopt.
Hoewel men wel in georganiseerd verband loopt is er geen sprake van een organisatie,dus kan men ook niemand verantwoordelijk stellen als er iets zou gebeuren.
Bij een officieel georganiseerde loop dient de organisatie aan bepaalde voorwaarden te voldoen en heeft men ook een verantwoordelijkheid ten aanzien van de deelnemers.
Het lijkt allemaal logisch,maar het is noodzakelijk zich te beseffen dat men tijdens een groepsloop een heel grote éigen verantwoordelijkheid heeft, gelijk aan die men heeft als men in eigen omgeving een duurloop doet, dus blijf waakzaam en alert want zo af en toe vindt er wel eens een glijpartij plaats die in de meeste gevallen redelijk goed afloopt.
Een gebroken ledemaat kan echter tot de mogelijkheden behoren dus valt het te overwegen om een mobiel met wat telefoonnummers bij de hand te hebben voor het geval je alleen komt te lopen.
De grote van de groepen die tot nu toe van start zijn gegaan zijn trouwens goed hanteerbaar, hoewel ik wel de indruk kreeg dat tijdens de laatste Silverstermarathon het maximaal aantal deelnemers wel bereikt was om nog enigszins controle te houden.
Zijn er dan geen verschillen tussen de vier die duidelijk zichtbaar zijn?Jawel!
Hoewel het steeds gaat om een groep kan je een groep opdelen om tot verschillende snelheden te komen,althans dat staat steeds aangegeven op internet,maar in de praktijk komt dat niet altijd uit te verf.
Als er in de praktijk vanaf het begin niet direct twee ploegen gevormd worden,een zogenaamde langzame en een zogenaamde snelle ploeg dan zal het tempo bepaald worden door de lopers die gewend zijn om hun duurlopen sowieso in een vlot tempo te lopen.
De langzamere lopers gaan dan veel te hard van start en kunnen het tempo in verloop van de groepsloop niet meer bijbenen met het nodige gemopper als resultaat.
Ook zijn er lopers die zich onnodig aan de snellere lopers optrekken,zich opblazen en dan bijna stil komen te vallen,wat overigens hun eigen verantwoordelijkheid is.
In de Landgoederenmarathon en het Rondje Guus probeert men dit alles te ondervangen door de groep zo nu en dan te laten omkeren of stil te laten staan zodat iedereen weer bij kan komen.
In de Silvestermarathon zorgden de nodige draaihekjes in het begin ervoor dat de groep weer inelkaar schoof, maar op den duur viel de groep constant uitelkaar.
Als je er van uitgaat dat ,samen uit ook samen thuis’ is zou men bij de Silvestermarathon met verschillende groepen moeten gaan werken om het wat compacter te houden ondanks dat men de lopers de gelegenheid geeft om de laatste kilometers hun eigen tempo te mogen bepalen.
Dit is ook bij de Landgoederenmarathon het geval,waar zelfs het laatste deel van de loop duidelijk uitgepijld is.
Bij deze laatste gaan trouwens ook een paar fietsers mee om achterblijvers in de gaten te houden zodat ze niet verdwalen.
Bij de Galgenbergmarathon echter waren vanaf het begin de deelnemers opgedeeld in diverse groepjes die de men zelf mocht uitkiezen zodat men de gelegenheid kreeg om in een groepje van eigen niveau te lopen.
Het moet gezegd worden dat het systeem was ingegeven om een plaatselijke boswachter niet in verlegenheid te brengen,maar het werkte wel,want als er iemand het tempo van de groep niet meer kon bijbenen dan was er de mogelijkheid om bij een verzorgingspost de volgende groep op te wachten en verder te gaan,zodat niemand zichzelf over de kop hoefde te lopen.
Alleen de voorlopers die de weg moesten vinden waren soms iets te onstuimig.
Dan is er nog één punt wat er mij is opgevallen en dat zijn de zo nu en dan lange pauzes bij de verzorgingsposten en dat kan nog wel eens leiden tot afgekoelde lijven en stramme ledematen,maar anderzijds is het zo dat als je ze kort houdt dat weer ten koste gaat van de achterblijvers wanneer er met een grote groep gelopen wordt.
Het is moeilijk aan te geven wat ideaal is als men een aantal zaken met elkaar vergelijkt.
Vaak is men ook afhankelijk van de medewerking van vrijwilligers en lopers,de plaatselijke omstandigheden en het motief waar de initiatiefnemers vanuit gaan.
Altijd is er de mogelijkheid dat men op details verbeteringen kan toepassen en dat is een kwestie van door ervaring wijs worden.
Het valt iedergeval te hopen dat er groepslopen blijven bestaan en er mogen ook nog wel een paar bijkomen.
Men kan al trainend elkaar er doorheen helpen en ook voor de sociale contacten zijn ze ideaal.
We zullen zien hoe zich dat ontwikkelt.
Herman Euverman.
E-mail:euver.tep[provider]hetnet.nl