Le Trèfle à 4 feuilles zondag 20 januari 2008
Eén week na de LPM te Genk staat een marathon trial in Olne op de agenda. Na een eerste kennismaking met de organisatie courir pour le plaisir op 25 november 2007 met Olne-Spa-Olne kreeg ik een eerste impressie. Moet gezegd , het is daar “met niets anders te vergelijken “en aldus een niet te missen looplocatie. Er is wel één voorwaarde namelijk je moet van slijk houden en klimmen en dalen volgen elkaar op zonder vlakke stukken. Wil je graag verrast worden door het parcours dan is Olne je adres. Uit het niets duik je een grote weide in en mag je al blij zijn als die niet bemand is door een aantal 4 voeters. Plots loop je in een dorpskern en even vlug duik je tussen 2 woningen in ergens langs een waterloopje , een brugje over ,tussen een paar palen , een draaimolentje , trapjes op , steile hellingen, een glijbaan naar beneden en vooral bospaden. Het ademt naar respect voor iedereen, voor iedereen dezelfde uitdaging en dit meemaken, erbij zijn is het voornaamste. Voor een goede tijd moet je niet gaan, voor te trainen moet je inplannen dat het een zware training wordt. Zelfs voor de wasmachine hoeft het niet . En toch sta je daar met een pak mensen met 1 opdracht : genieten. Vandaag staan 1000 hoogtemeters gepland ,het leken er subjectief meer. Superveel bekende kwam ik er ook niet tegen , het lijkt wel iets voor bikkels. Er was vandaag bv niemand uit Putte, gaf een raar gevoel. Er is trouwens wel nieuws uit Putte . Jack Hendrick heeft het gratis patent gevraagd op de naam jubileummarathon. De fakkel is doorgegeven en er is zelfs meer te melden : hij komt er “ de marathon in Putte” Nog meer mag ik niet zeggen maar hij komt er, eindelijk zal iedereen zeggen.
Terug naar Olne na een autorit van 198 km in een kleine 2 uur. Gelukkig een schappelijk startuur op 10 uur. Op de parking aankomen is meteen al speciaal. Een grote plek vol met keien is de parking, kortbij is de inschrijving in de chalet. Klinkt indrukwekkend maar de Waalse haan kan in die chalet misschien wel leven maar een Vlaamse leeuw krijgt het daar benauwd. Hoe de Nederlanders zich daarin voelen weet ik nog niet. Positiever uitgedrukt : het heeft zijn charme. Nog veel positiever is het inschrijfgeld. De voorbije week had ik zo €7 opzij geschoven. Aan de inschrijftafel werd zowaar mijn inzet geweigerd en kreeg ik zomaar €4 terug. Snel gerekend een marathon voor €3 inclusief een prima bevoorrading na elke grote ronde (totaal 4 ronden van 12,11,10en 9 km) en nog een tussenstop ergens halfweg de ronde. Men weet in Olne welke energie behoefte een atleet heeft. Peperkoek , rozijnen en warme thee zijn dan ook een weldaad voor de mens op dat moment. Na de aankomst zag ik tevens zoutkoekjes liggen. De chocolade blijft in Genk de publieksprijs halen. De korting bij de inschrijving bleek te zitten in een tekort aan T-shirts, dit ter zijde voor degenen die weldegelijk €7 betaalden.
Sinds 2 weken heb ik een nieuwe trainingsmethode uitgeprobeerd namelijk de zakdoektraining. Een heftige neus- keel verstopping /ontsteking hield me de week voor en na Genk binnen. Warempel klaarde het probleem zaterdag ogenschijnlijk op en kreeg de huiselijke bemerking van heel toevallig zijn intrede. Heel herkenbaar hoop ik. In aanloop in de week ervoor had ik Henk Geilen gemaild dat 1 x per maand per jaar genoeg is dat hij mij zoals in Genk met glans klopt ( aan de aankomst). Daar zijn geen woorden voor nodig maar ik hoop dat Henk al aangekomen is want ik heb hem niet meer gezien after. Dit is trouwens ook iets voor Olne. Maak dat je bijgepraat bent voor de start want na de aankomst springt zowat iedereen in de auto en de broodnodige babbel doe je maar per mail.
Mijn petje af nog voor Willem Mutze die ik na 3 ronden ontmoette aan de bevoorrading. Na ongeveer 3 uur had Willem (wel in gezelschap ) er 2 ronden opzitten. Ongelooflijk goed gezind en druk met foto’s nemend geniet hij van elk loopmoment.
Na een vlotte start kreeg ik na 2 ronden even het gezelschap van Math Robert en Edwin Leenhout. Een deugddoend moment in de wedstrijd. Math liep duidelijk op reserve in de afdalingen en wil daarmee op een verstandige manier een blessurejaar overwinnen. Edwin liep op een zuinige manier van me weg, een wedergeboren atleet die de spartathlon wel al op zak heeft en heel binnenkort een avontuur in Ethiopië gaat beleven samen met ene Henk Sipers.
Verder dacht ik gewoon blijven lopen tot daar uit het niets zomaar ineens een Rode Duivel opdook uit Jette rond de 37 km.Geen onbekende meer en een opkomende ster die luistert naar Paul Van Hiel. Ooit had ik de eer om zijn ultra kaars aan te steken en sindsdien heeft Paul een probleem , een loopverslaving. Met zijn jonge benen leek hij even komaf te maken met Jaegerke. Zijn inhaal manoeuvre eiste zijn tol en een kleine stop aan de drankpost koste hem terug een kleine achterstand. Mentaal en fysiek dodelijk zo bleek. Nog een primeur : Paul heeft een hart op de goede plaats en organiseert samen met clubgenoot Sven een 6 uur wedstrijd op de piste met ook nog andere afstanden en dit op 9 augustus 2008. De opbrengst gaat naar Artsen Zonder Grenzen. Een heel mooi initiatief die moet lukken.
Voor de liefhebbers van dit soort natuurlopen is er nog “La Magnetoise” op 24 februari 2008 , dit is een trial van 64 km en 1800 hoogtemeters. Uiteraard wil ik verder in 2008 ook eens proeven van Willem Mutze zijn 4 prachtorganisaties met Castricum als eerste en gevolgd door Limburg zwaarste ( liggen daar ook al heuvels ?).
Luc De Jaeger-Braet