26-02-2008: Binnenkort het verhaal van Wilco (na 3 maart) eventueel met interview.
{b} Help ik heb advies nodig ! Wilco van den Akker in Alaska en Yukon. 2008 {eb}
Herinnert u zich deze prestatie uit 2006 nog ?
———————————————
{b}Nederlander nu één van de acht ter wereld.{eb}
{b}Wilco van den Akker (32) heeft de 1800 km wedstrijd lopend,dwars door ijskoud Alaska gewonnen. Deze tocht van 42 marathons achter elkaar, is slechts door zes andere lopers óóit eerder volbracht.
Van den Akker is de enige Nederlander die ooit de 1800 km lange Iditarod wedstrijd, in de bevroren wildernis van Alaska uitgelopen heeft.
Ook dit jaar stonden er weer tientallen deelnemers aan de start, maar zoals gewoonlijk haalt zelden iemand de finish. Want behalve de temperatuur van 30 graden onder nul, en de afstand van ongeveer 42 marathons achter elkaar, moeten de deelnemers ook nog zelf hun slede van 50 kg met hun tent, slaapzak en eten voorttrekken. Pas na 1800 kilometer komen ze, bij de finish, weer andere mensen tegen.{eb}
Al eerder bleek de ex-instructeur Korps Kommando Troepen succesvol in Arctisch gebied toen hij de Yukon race van 500 km in 2004 volbracht. Tevens was Yukon goed voor zijn zelfvertrouwen en een materiaal test voor deze ruim drie keer zo lange wedstrijd.
Aan stoppen heeft Van den Akker deze 26 dagen nooit gedacht. Je hebt wel slechte momenten, maar die gaan wel weg. Ik had de belofte aan mezelf en ik liep voor Kika (Kinderen kankervrij). Ik vond dat ik het niet kon maken om te stoppen als ik me even wat minder voelde.
Hoewel hij startte met het doel om deze wedstrijd uit te lopen veranderde dat toen hij zich tijdens de race steeds beter ging voelen.Omdat het goed ging leek onder de 30 dagen lopen mij wel leuk. Maar toen ik eenmaal wist dat ik aan kop lag wilde ik winnen en ik begon zelfs te denken aan ruim onder de 30 dagen finishen. Vanaf dat moment had ik geen rust meer. Fit voelde ik me allang niet meer, maar telkens als ik een paar uur wilde slapen om mijn lichaam te laten herstellen was ik zo onrustig dat ik maar weer verder ging.
Sinds 1986 waren de omstandigheden niet meer zo slecht geweest. Vooral de eerste twee weken waren heel zwaar door de verse sneeuw. Ik liep constant wijdbeens op mijn sneeuwschoenen omdat ik anders op mijn eigen voeten zou trappen en ik moest mijn benen hoog optrekken, wat veel zwaarder lopen is. Normaal moet ik hard aan de slede trekken als ik hellingen opga maar heb ik wat rust als ik naar beneden ga. Door die verse sneeuw liep ik zelfs naar beneden aan de slede te rukken.
De windsnelheden op de rivieren en vlakten liepen op tot 100 km per uur. Hoewel ik zelf 100 kg weeg werd ik soms toch tegen de vlakte gesmeten. Maar het was niet continue, ik zag de stuifwolken aankomen en ging dan liggen om te voorkomen dat ik met mijn rug op het ijs gegooid werd.
Van den Akker liep 26 dagen alleen in de sneeuw. Zo’n 70 kilometer per dag. Hij hoorde geen auto en zag geen enkel huis. Het is megastil, eenzaam, saai en heel mooi tegelijk. Als ik in een dip zat of juist heel vrolijk was, niks kan je delen. Het is anders dan thuis in Nederland. Als je daar een dag alleen in de natuur loopt weet je dat hulp vlakbij is. Hier is alleen echt alléén.
Maar hij haalde het, op 28 maart 2006 kwam hij als eerste binnen. Het gaatje tussen Van den Akker en nummer twee bedroeg ruim vier dagen. Van den Akker legde de 1800 km af in 26 dagen en 10 uur. Marco Berni kwam over de finish in 30 dagen en 21 uur. Alle andere 40 deelnemers dit jaar hebben onderweg het bijltje erbij neergegooid.
Ondanks de zware omstandigheden dit jaar is Van den Akker qua tijd nummer twee op de wereldranglijst. Natuurlijk voelt het goed om de enige Nederlander te zijn en zelfs tweede ooit, maar tegelijk zegt de tijd me niet zoveel want de omstandigheden verschillen elk jaar, zodat vergelijken geen zin heeft. Mijn ervaringen onderweg en de tocht zelf zijn voor mij veel indrukwekkender.
Aan stoppen denkt Van den Akker nog lang niet Ik wil nog naar Groenland en de Zuid -en Noordpool.
Bron: Interview & artikel door Prisca Vis
—————————————————————————————————–
{b}2008: Wilco: Help ik heb advies nodig !{eb}
{b}Na een warmer avontuur in Brazilië in 2007 is Wilco in januari 2008 weer op pad gegaan naar koudere streken.{eb}
Wilco wil de historische Knoldike Goldrush route uit 1896 te voet gaan afleggen, iets wat tot nog toe door de combinatie van routekeus en jaargetijde (winter) nog {b}nooit{eb} eerder is volbracht.
Deze keer loopt Wilco voor de stichting spieren voor spieren.
Geschiedenis:
Tijdens de Goldrush trokken goedzoekers van Canada naar Alaska. In de winter gebruikten ze de rivierenroute en in de zomer de landroute. De rivieren route was langer maar bracht door zijn meer beschutte traject een veiligere optie. Door de gevreesde winter omstandigheden en zijn grillige terreinstructuur werd de landroute in de winter tot op de dag vandaag als onmogelijk beschouwd .De route loopt langs bevroren rivieren; langs open water en slecht ijs; over vier bergpassen en door geïsoleerde, noordelijke dorpjes.
De lengte is officieel 1643 kilometer en de temperatuur zakt regelmatig naar tussen de -40 tot -60 graden Celsius. Daarbij kunnen de windsnelheden op de bergpieken oplopen naar 160 kilometer per uur. De uitdaging in deze route zit het niet in de afstand van 1643 kilometer maar in de omstandigheden van weer en terrein.
Wilco heeft het nu moeilijk.
Hoewel Wilco in 2006 bij min dertig graden een pracht prestatie heeft neergezet heeft hij het nu heel moeilijk. De temperaturen zijn nu zo laag dat hij niet verder kon , maar een vliegtuig kon hem door de kou ook niet ophalen.
Wilco probeerde op eigen kracht de bewoonde wereld weer te bereiken. En eenmaal daar begon het weer te kriebelen.
Lees verder:
{b}Berichten van Wilco via zijn vriendin Elselien:{eb}
5 februari 2008:
Vorige week woensdagavond kreeg ik een “Help, ik heb advies nodig” berichtje van Wilco . We hebben toen gebeld en hij vertelde door de slechte omstandigheden op de rivier en de extreme koude niet verder te kunnen.
Wilco was onderweg vanuit Circle naar Eagle toen hij net voor de helft gedwongen werd te stoppen door de slechte omstandigheden op de rivier en het extreem koude weer. Slavens Cabin wordt op deze kaart aangegeven door de dubbele cirkel. De ‘public use cabin’ waar hij gestopt is, is 20 mijl verder richting Eagle.
6 februari 2008:
Afgelopen weekend is Wilco aan het eind van de zaterdag aangekomen in Slavens Cabin.
Gelukkig kon hij zichzelf daar een beetje warm houden bij het eigen gemaakte haardvuur en na meerdere speurtochten kwam hij zelfs voor een aantal dagen eten en brandstof tegen. Kortom alles leek in gereedheid om het verlossende vliegtuigje af te wachten.
Maar zoals eerder doet moeder natuur wat ze wil en hield in dit geval door haar extreme koude alle kisten aan de grond.
Vanochtend om iets over 9u belde Wilco me uit bed met het bericht dat hij veilig was aangekomen in Circle !
9 februari 2008:
Gisteravond heb ik nog van alles geprobeerd om iemand op een snowmobile of met een pick-up Wilco zijn kant op te krijgen, maar ook dit keer had ik geen succes. Het wordt al bijna voorspelbaar, maar ook nu houden de lage temperaturen iedereen nog steeds in hun greep en dus gaat niemand op pad als er geen echte noodzaak bestaat.
10 februari 2008
Wilco schrijft: Ondertussen ben ik teruggekeerd naar Circle waar ik koortsachtig op zoek ben naar een manier om zo spoedig mogelijk in Dawson City te komen en daar terug te keren op de trail. Volgens mijn eigen tijdsplanning had ik Dawson inmiddels moeten verlaten om op tijd in Whitehorse aan te kunnen komen en de dagen tikken hier onder mijn neus weg….erg frustrerend!
Volg Wilco’s avontuur op zijn website: http://www.planetbyfoot.nl
————–
Bron: kaart van de route, de geschiedenis en berichten uit 2008: Overgenomen van de website van Wilco
Wilco was op TV bij Pauw en Witteman:
http://pauwenwitteman.vara.nl/uitzending.php
Link dankzij Erwin Borrias