{b} 6 uur stein, 5 kwartier te ver {eb}
Met de 6 urenloop van Stein is het nieuwe Ultrajaar weer begonnen. Het nieuwe marathon seizoen was al twee maand eerder gestart met voor ons Belgen en Nederlanders de Louis Persoonsherdenkingsmarathon in Genk en voor de Duitse vrienden de Honigkuchenmarathon. Na Genk beloofde het seizoen weer prachtig te worden, een marathontijd van 3.54 u en een daarmee gepaard gaande zevende plaats net na de Belgische grootmeesters in het Ultragebeuren, Marc Papanikitas, Ivan Hostens, Paul Beckers en Lucien Taelman en veelbelovende nieuwkomers zoals Gino Casiers en Geert Mertens.
Tijd en plaats zijn in dit geval niet erg belangrijk, wel de manier waarop ik gelopen heb. Strak tempo zoals gewoonlijk maar geen last van de benen, geen pijn, geen stijfheid voor, tijdens en na het lopen. Het feit dat ik tijdens de wedstrijd zelf niet meer kon versnellen zinkt in het niets bij het feit dat je zelfs de dagen nadien nog niets van slecht gevoel hebt. Dat beloofde dus voor Stein. Maar als de euforie te groot wordt dan is er altijd wel iets dat roet in het eten komt gooien. Bij mij in de vorm van een kleine longontsteking gepaard gaande met dichtslibbende sinussen. En dat al een dikke vijf weken. Maar dat mag geen excuus zijn. Je rust twee weken, traint wat maar toch niet in die mate en die afstanden die je gewoon bent. Toch was ik nog enigszins gerust in de goede afloop in Stein. Ik kende het parcours, de sfeer en de medelopers dus dat zal wel loslopen. De dag voor de zes uursloop diende ik nog een criteriumcross te lopen, 6 km ofte vier ronden. De eerste drie gaven geen problemen enkel de laatste ronde voelde ik wat ademtekort. Gesteund door het feit dat je op zo’n cross wel harder loopt dan tijdens een zes uur vond ik dat wel normaal en kon met goede moed afzakken naar het Nederlandse Limburg. Nog een enorm voordeel is dat mijn broer Gerald nu ook een auto bezit en hoef ik geen halve dag meer te reizen om aan de start te kunnen komen. Relaxed wordt ik opgehaald en na de race weer terug gebracht en dat in nauwelijks 2 maal een uurtje tijd. Van luxe gesproken.Zo ook op 3 maart. Acht uur vertrokken, negen uur aan de inschrijftafel. De overige tijd vullen met gezellige gesprekjes met je medelopers. (Tijdens de wedstrijd zal ik daar geen adem voor hebben zeker?) en dan omkleden en naar de start.
Enkele grote namen ontbraken, Marc Papanikitas en Walter Baumen waren wel aanwezig maar beiden ziek en konden niet van start gaan en oudgediende Vincent Schoenmaekers bewees met zijn aanwezigheid dat hij toch nog bij de Ultra familie hoort.. Toch mooi dat ze ons komen aanmoedigen. En broer Gerald ontpopte zich tot gelegenheidfotograaf. Over de wedstrijd zelf kan ik eigenlijk kort zijn. Het weer viel enigszins mee, beetje regen in begin maar later droog. Bij elke ronde ambiance verzekerd door de omroeper. Voor ieder had hij wel wat positiefs te vertellen wat het ellendig lang lijkende rondjeslopen heel wat aangenamer maakte.
Je snakte als het ware om weer bij de microwagen te komen en ging misschien onbewust wat harder lopen ook. Dan de wedstrijd zelf.
Het duurde tot ver over de twee uur wanneer ik voor het eerst gepasseerd werd door het toen nog koptrio,Thomas Chawawko, Janos Bogar en Math Roberts. De eerste zou winnen, de tweede werd tweede, de derde zou de rol vrij spoedig moeten lossen. Veel later gevolgd door Stefan Hinze die dan weer later gevolgd werd door Filip Verdonck en Paul Beckers De eerste vier en half uur gingen vrij vlot, ongeveer 4 rondjes per uur zodat ik aan een totaal kwam van 18 rondjes. Dan ging ook bij mij het licht uit en op enkele opflakkeringen na zal het in die laatste vijf kwartier niet meer aangestoken kunnen worden. Toch bleef ik er nog driekwart uur gerust in en hoopte op een kortstondige hapering maar doordat ik waarschijnlijk niet genoeg zuurstof binnen kon krijgen verzuurde ik zo enorm dat lopen nauwelijks mogelijk was. Met nog 45 minuten te gaan liep Rudi van Daele voor me uit, op wie ik ruim vier uur en half gejaagd had. Hij had steeds 400 meter op me voor en ik kon er gewoon niet bijkomen. Ook hij liep dus een bikkelhard tempo gedurende die eerste vier uur. Ik haalde hem nu wel bij en ook bij hem was de kaars uitgedoofd. We bleven nog enkele rondjes samenlopen maar dan moest ik hem tijdens een wandelpauze laten gaan. Kortstondige wandelpauzes van nog geen 30 seconden, dat wel, maar je verliest toch een hoop tijd.
Dan bij het passeren van de laatste doorkomst hoorde ik dat ik nog acht minuten te gaan had en probeerde er nog het laatste stukje dat in mijn lichaam zat om dat er ook nog uitgeperst te krijgen. Gedurende het laatste half uur, als je niet meer lopen kan, begint het rekenwerk. “Waar kan ik nog uitkomen als ik zus en zo nog kan lopen.”. “Ik moest nu dicht tegen de zeventig kilometer zitten” dacht ik en dat klinkt toch prettiger dan negenenzestig kilometer, niet? Dus gingen we voor die laatste acht minuten er nog eens vol tegenaan. Ik dacht om en bij de 1500 meter ver te moeten geraken om de 70 km grens nog te bereiken en strandde op de toetertoon aan 1480 meter. Jammer dat ik me per ronde misrekend had (ik meende dat 1 ronde 3150meter was in plaats van 3115meter) en strandde alsnog op 69,835 km Een mooie 25e plaats dat wel, maar jammer van die 165 metertjes. Maar blij dat het voorbij was en toch mogen we tevreden terug kijken. Na een interview van de lokale televisie keerde ik weer naar de auto terug waar mijn broer reeds zat te wachtten en konden ietwat minder relaxed nu weer naar huis. Met een aangename ervaring rijker. Hopelijk zijn nu mijn ellendige fladderjaren wat voorbij en kan ik weer de draad van de vliegperiode 2002 tot 2004 terug opnemen. Maar dat is voer voor de toekomst. Wel heb ik gemerkt dat ik ook in Stein 2002 ruim 69 km gelopen had en het jaar nadien een knaljaar mocht meemaken, Wie weet dus…
Bij deze een dikke proficiat voor alle deelnemers, organisatie (want dat is telkens een hele opgave en wat waren ze lekker jaloers op mijn mooie rode mutsje en gele handschoentjes). Ook een dikke dank voor de aanwezige toeschouwers en supporters, we hadden jullie hard nodig.
Kloek Patrick