Trail des citadelles
Op Ultraned stond de trail des Citadelles op de kalender voor de paasdagen. Dat weekend was nog vrij dus maar eens op de website gekeken wat voor loop dat was. 71 km met ruim 3000 hoogtemeters. Sinds de Swiss Alpine van 2005 weet ik dat berglopen niet echt iets voor mij is, maar toch trok deze wedstrijd me wel. De foto’s op de website gaven de doorslag. Prachtige paden op de flanken van de Pyreneeën, langs mooie kloosters en ruines en stukken die slechts met handen en voeten waren af te leggen. Bovendien zou het rond die tijd in Zuid Frankrijk vast wel aangenaam lenteweer zijn. De tijdslimiet was met 13 uur ook nog eens vrij ruim naar mijn idee, dus ik zou er een ontspannen tocht van maken.
Ik had voor mezelf becijferd hoelang ik ongeveer onderweg zou zijn. Na de tochten rondom Olne en een zware marathontrail in Luxemburg en ook het resultaat van de Swiss Alpine kwam ik tot een verwachte eindtijd van circa 10 uur. Dat is gebaseerd op een loopsnelheid van 10 km per uur op afstanden rond 70 km, een extra looptijd van circa 45 minuten per 1000 hoogtemeters en wat extra vertraging op moeilijk begaanbare passages. Deze vuistregels kloppen aardig met mijn tot nu toe afgelegde lopen in heuvelachtig gebied op trailpaden.
Een week voor de loop keek ik eens naar de uitslagen van vorige jaren en kwam tot de conclusie dat ik mijn prognose maar moest bijstellen. Met een tijd van 10 uur zou ik in 2007 29e zijn geworden van 150 finishers en bij dit soort lopen sta ik altijd in de onderste helft van de uitslagen. 11,5 uur zou dus meer reëel zijn, en het parcours moest dus wel zwaarder zijn dan ik tot nog toe vermoedde. De website gaf ook nog aan dat het verplicht was om verschillende dingen mee te nemen tijdens de loop. 1,5 liter water, een lampje een fluitje en een overlevingsdeken. Ik zou er zelf niet direct aan gedacht hebben, tenslotte kon het in de Alpen ook zonder die spullen, maar toch maar het een en ander aangeschaft. Ik zou niet willen dat ik door het ontbreken van de juiste uitrusting niet zou mogen starten.
Vrijdagochtend vertrok ik in de auto met een vriendin richting Lavelanet in de Midi Pyreneeën. Volgens de routeplanner was het in circa 11,5 uur af te leggen, maar het werden 15 uur. Enkele files en veel regen zorgden voor een trage tocht. Om 10 uur savonds kwamen we bij onze overnachtingsplek aan, een mooie Chambre d’Hote, op 15 km van Lavelanet. De zaterdag was vrij dus we hadden een beetje de omgeving verkend en een mooie tocht gemaakt naar het vervallen klooster Montsegur, die ook in de route van de trail zat. Daar lag een flink pak vers gevallen sneeuw en tijdens onze wandeling scheen er een stralende zon. smiddags in Lavelanet begon het wat te regenen en er stond een flinke wind. Maar ik had nog steeds het idee dat het zondags redelijk weer zou zijn, met wat sneeuwval aan het eind van de middag. Bij de pastaparty op zaterdagavond kregen we te horen dat de klim naar Montsegur uit het parcours werd gehaald vanwege de sneeuw daar. Mooi dat we dat al gelopen hadden.
De volgende ochtend bij de start sneeuwde/regende het licht. Ik had het idee dat dat dan wel snel op zou houden, want de verwachting was pas later wat sneeuw, maar uiteindelijk heeft het de hele dag licht tot matig gesneeuwd en stond er een stevige wind. Na een vrij vlakke aanloop van circa 3 km begon de eerste klim van 550 meter naar 950 meter. Deze was steil en glad. De vers gevallen sneeuw was door de circa 150 lopers voor mij tot een blubberig papje getrapt en op de steilste stukken kon ik maar met moeite voldoende grip krijgen. Veel lopers hadden stokken en iedereen liep op trailschoenen behalve ik dan. Nu zag ik de lopers voor mij op de trailschoenen ook af en toe wegglijden, maar ik kreeg toch het idee dat ik steeds iets meer slipte. Bovenaan de klim was de sneeuw een stuk vaster en kon er gewoon gelopen worden. Het was koud, maar ik had met 5 lagen voldoende kleding aan en het was daar supermooi in de sneeuw. De sneeuw had ook nog eens als voordeel dat het platgetreden pad eenvoudig te volgen was, al was deze met roodwitte lintjes ook prima aangegeven. In de afdaling naar de eerste bevoorrading was het af en toe weer spekglad, maar al glijdend en stappend naar vaste stukjes ondergrond was het goed te doen. Het laatste stuk bestond weer uit vastere ondergrond en was licht aflopend. Vol goede moed kwam ik na 2,5 uur bij de eerste verzorgingspost op 17 km. Deze was zeer uitgebreid voorzien in een soort gemeenschapshuis.
Na 5 minuten pauze met alle voorraden weer bijgevuld ging ik op pad voor het 2e deel. Deze begon met een nog steilere klim naar 1000 meter. Het onderste deel was weer zeer glad. Een passage van 1,5 meter hoog koste zeker een halve minuut. Pas met de derde poging kreeg ik genoeg houvast om de benodigde 3 stappen omhoog te maken. Verder viel het wel mee, en hogerop werd het pad steeds rotsiger met voldoende houvast. Wel moest ik continu zoeken naar een geschikte landingsplaats voor mijn voeten.
Het sneeuwde ondertussen vrolijk verder. Van de omgeving was weinig te zien, alle pieken en dalen waren in nevelen gehuld en we liepen veel tussen de bomen, maar ook hier was het een mooi pad en op de open stukken was het een prachtig gezicht met de sneeuw. Bovenin op het vlakkere gedeelte was het parcours weer prima te belopen en ik had het nog steeds goed naar mijn zin. De uren gingen voorbij zonder dat ik er erg in had.
De afdaling naar de volgende verzorgingspost in Fougax was in het bovenste gedeelte goed te doen met voldoende grip, maar in het onderste gedeelte was alle sneeuw op het pad verdwenen en bleef er een glijlaag van blubber over. Op de vlakkere gedeelten schaatste ik naar beneden, maar op de steilere stukken ging dat niet goed. Schuivers van enkele meters op mijn handen en op mijn kont waren het gevolg. En dat pad liep nog wel even zo door. Een vriendelijke medeloper gaf mij een van zijn stokken en wees op het smalle kantje tussen de struiken (met hier en daar wat doorns die best vervelend zijn als je je daar aan vast wil houden), waar nog wat houvast voor de schoenen was. Ook werd een tak van een kerstboom gebruikt als liaan voor een onmogelijke passage. Met behulp van mijn tijdelijke vriend in nood werd ook deze passage beslecht en na iets meer dan 5 uur had ik 32 km afgelegd. Nog steeds mooi volgens het schema van 11,5 uur.
In het derde gedeelte stond de klim naar Montsegur op het programma, maar het gedeelte boven de 1050 meter was al uit het parcours gehaald. Het eerste deel van de klim bestond uit een smal pad dat door de smeltende sneeuw ook als stroomgoot werd gebruikt. Gelukkig kan ik prima lopen met natte voeten. Koude voeten heb ik nooit tijdens het lopen. Maar naast de nattigheid was het midden van het steile pad ook nog erg glad en nu verliep de klim veel trager als de eerdere klimmen. Maar de grootste domper was wel dat ook op de vlakkere stukken het pad nauwelijks te belopen was. In 9 km heb ik daar nog geen km hard gelopen. Ook werd ik misselijk. Dat kon een gevolg zijn van de reis en het veranderde eetpatroon of door het continu naar de grond kijken. Daardoor begon ik toch sterk te twijfelen of ik het wel uit zou lopen. Dat ik het daar niet als enige moeilijk moet hebben gehad bleek wel uit het feit dat niemand mij daar passeerde, terwijl ik zeker nog niet als laatste liep.
Het laatste deel van het pad was het door de vaste sneeuw wel weer goed beloopbaar en nog redelijk fit kwam ik bovenaan, waar mijn reisgenote het ook lekker koud had gekregen in een zware sneeuwbui omdat ik zo lang op mij liet wachten. Ik meldde haar, na nog even een glimlach opgebracht te hebben voor de foto, dat ik zou stoppen bij de volgende verzorgingspost. De 5 km afdaling naar die post in Montferrier op 650 meter verliep nog best goed. Ik kon het grootste gedeelte gewoon hardlopen met af en toe een moeilijke passage en mijn benen voelden nog goed. Maar dat ik zou stoppen was wel zo ongeveer zeker. Het glijden en glibberen over nog eens 24 km samen met de misselijkheid was geen fijn vooruitzicht.
Over de weg was het maar een paar minuten rijden dus ik had verwacht dat ik weer opgewacht zou worden door een opgewekte vriendin met fototoestel in de aanslag, maar ze was er niet. En omdat er bovenin zo veel sneeuw was gevallen begon ik mij toch wat zorgen te maken. Ik kon haar ook niet bellen omdat ik daar geen bereik had. Na 20 minuten te hebben gewacht heb ik in mijn beste Frans (dat niet zo best is) geprobeerd duidelijk te maken dat une Ami de moi une Heure geleden a Montsegur was et Elle n’etait pas ici. Na nog wat pogingen met Franse en engelse woorden en hulp van diverse vrijwilligers van de post werd duidelijk dat ik met de bezemambulance naar Lavelanet zou gaan. En van daar zou de organisatie wel na kunnen vragen of er onderweg misschien iets gebeurd zou zijn. Bovendien had ik daar waarschijnlijk gewoon telefoonbereik. Maar na 100 meter rijden liep ze net over de weg naar de post toe. Ze kon inderdaad niet over de col bij Montsegur rijden en was 30 km omgereden. De bezemambulance werd vriendelijk bedankt met excuses voor de grote laag modder die ik achterliet.
Helaas eindigde daar mijn trail des Citadelles. Jammer dat ik het niet uitgelopen heb, maar het is een mooie tocht geweest in een prachtige omgeving. Nu maar hopen dat de misselijkheid en de gladheid van het parcours inderdaad de reden waren om te stoppen en dat ik niet onbewust een mentaliteitsprobleem had, want dat zou geen goed teken zijn voor iemand die net zijn zinnen heeft gezet op het lopen van de Spartathlon. Voorlopig hou ik het er maar op dat het met mijn mentaliteit wel goed zit. En misschien moet ik de investeringen van de afgelopen tijd nog maar uitbreiden met een paar trailschoenen. Nieuwe sokken heb ik sowieso nodig want die ik gebruikt heb voor de trail des Citadelles heb ik maar weggegooid.
Enkele foto’s van het parcours staan op http://picasaweb.google.nl/arnold.van.der.kraan/LavelanetCitadelles2008
Arnold van der Kraan
(red.) Uitslag: http://www.trail-citadelles.com/2008/citadelles2008-71.PDF
Hier het verslag van de organisatie:
Le paradis blanc des Citadelles
Au lendemain de ce Trail des Citadelles qui grâce à une météo épouvantable restera longtemps présent dans nos mémoires, il m’appartient de remercier tous ceux qui firent que la fête annoncée soit encore plus belle que prévu.
Je pense en premier lieu à ceux qui créèrent cette magnifique épreuve et qui à chacune de mes questions furent présents pour me répondre, je veux bien sur parler de Jean-Claude et de Robert, ce dernier étant d’ailleurs venu goûter aux joies de la boue durant 40km.
La nouvelle organisation qui petit à petit apprit à se connaître et où chacun jouât son rôle à merveille, fût solide, efficace et réactive, autant dans la chaleur du Marché couvert, où furent accueillis plus de mille participants, que sur le terrain où la neige rendit les accès au parcours plus que difficiles.
Et puis bien sûr, alors que de nombreux messages de satisfaction et de remerciements me parviennent, je tiens à remercier ceux sans qui la course n’aurait pu se dérouler, les dizaines de bénévoles, ceux qui accueillirent les coureurs après l’effort comme ceux qui immobiles dans le froid durant de longues heures eurent toujours un encouragement, un sourire ou un simple geste pour les coureurs qui passaient.
La sécurité et le rapatriement des traileurs fut formidablement assuré par nos amis motards ainsi que par les services médicaux, bénévoles ou non, qui furent durant cette longue journée plus que professionnels sur des routes particulièrement dangereuses ou sur place, à l’arrivée des coureurs.
Et puis évidemment, un grand merci à tous les acteurs de la course, lancés dès l’aube sur ces sentiers couverts de neige, sur ces pistes où la boue recouvrait tout, sur ces montées interminables où le corps gagné par le froid criait stop à un mental qui seul pouvait mener au bout.
Mille mercis donc à vous tous ainsi qu’à ceux que certainement j’ai oubliés et qui furent aussi les indispensables rouages de la réussite.
Les sentiers de l’ Histoire furent gravis en un jour mais pour longtemps resteront gravés dans nos mémoires.
Michel Arnaud
http://www.trail-citadelles.com/2008/