{b}100 EN 50 KM AMSTERDAM, VELE INTERNATIONALE DEELNEMERS MET BIJZONDERE PRESTATIES.{eb}
Dit jaar zijn er 23 deelnemers op de 100 en 31 op de 50 km gestart. Het is een ruime verdubbeling met vorig jaar. En wat meteen opvalt, is het internationale karakter. Er zijn maar liefst 3 Italianen naar Amsterdam afgereisd. Voor de eerste keer staan deze ultra’s ook bij onze zuiderburen in België in de belangstelling, die hun hardloopkunsten in Amsterdam willen vertonen. En hoe! Ze domineren zo sterk op de 50 km, dat het winnaarspodium, Lucien, Gert en Patrick, uitgroeit in een Belgisch onderonsje. Duitsland is ook goed vertegenwoordigd met 6 personen. De winnende Italiaan op de 100 km loopt als een machine, is de vriendelijkheid zelve, maar je kunt er geen woord mee wisselen. Wim en Math maken het 100 km podium compleet.
Vele Nederlandse lopers zien deze ultra als training voor de JKM van 18 april. Ik zie Adrie, WBK, André, Ton, Carel, Cees, Wim en Lex die met zijn 61 jaar nog een knappe tijd loopt. Ferry van der Ent heeft andere belangen. Ik vraag hem na afloop of hij tevreden is. ‘Zeker, ik heb aan de limiet van de Spartathlon voldaan. Ik zit binnen de 10.30 uur’, is zijn reactie. ‘Wanneer ga je dan naar Griekenland’, vraag ik bewonderd. ‘Dit jaar nog, daar moet je toch niet te lang mee wachten!’
Van organisator Peter Zuidema hoor ik dat de verdubbeling van deelnemers te danken is aan deelname aan de M&U cup. De eerste aanmelding voor deelname in het cupcircuit 2009 is daarom al binnen. Ook volgend jaar doet Amsterdam weer mee.
{b}RONDJES MET PRIKSTOKKEN{eb}
Als loper ben ik afgeschreven, maar zeker niet als belangstellende. Misschien klinkt het lachwekkend of emotioneel, maar in mijn horloge staan nog steeds de tijden die ik in mijn laatste wedstrijd in Zwolle elke 5 km heb geklokt. Gek toch, denk ik dan. Nuchter geredeneerd had ik mijn loopjaren als een mooie tijd kunnen zien, en me op iets anders gaan richten. Maar ik was gek op de energie, de verrassende kracht en de loyaliteit die mijn leven zin gaf. Het lopen, de contacten gaven me vertrouwen. Natuurlijk had ik nog jaren met jullie lopers dezelfde dingen willen doen, maar het lichaam protesteerde. Het is nog maar een jaar geleden dat ik NW-stokken aanschafte. Een cursusje erbij en ik kreeg weer kriebels in mijn buik. In Amsterdam was het dan zover dat ik de stokken moest, inderdaad moest gebruiken. Zonder deze hulpmiddelen gaat het zo’n 200 meter goed. Als ik in mijn dorp loop krijg ik stoere blikken van onbekenden, en lachende uitdrukkingen van bekenden zoals: ‘er is nog geen sneeuw gevallen’. Grappig! Ik heb zaterdag netjes, tegen de looprichting in, als tegendraads mannetje, zoals Adrie dat mooi uitdrukte, 5 rondjes gelopen. Daar heb ik van genoten. De een in een parmantige stijl, de ander met een grimas van inspanning: dat gaf me weer het vertrouwde gevoel. Het samenspel met de lopers verloopt nog steeds soepel, het samenspel met mijn stokken moet nog groeien.
Vincent Schoenmakers