{b}De langste weg is die waarop men struikelt.{eb} Zo luidt een oude Oosterse wijsheid. Dat heb ik niet van mijzelf maar dat las ik vanavond op het etiket van een pot Atjar. Deze spreuk is zeker van toepassing op mijn ervaring met Castricum, de landschapsloop van afgelopen zaterdag.
Nadat ’s ochtends de wekker was afgegaan zocht ik op de tast mijn bril.
Ik kon nog niet weten dat een groot deel van de dag en de daarop volgende dagen zouden worden beïnvloed door dit voor mij belangrijke voorwerp.
Het begon al op weg naar Castricum, waar ik de 1e loop van Willem Mutze’s 4 jaar-getijdenloop wilde eh,lopen. Castricum, zoals deze ook wel wordt genoemd, beleefde haar 2e ultraloop editie. En voor de 2e keer ging het mis op de weg er naar toe. Als dikke veertiger ga ik in het dagelijks leven getooid met een varifocus bril met ingefreesd leesgedeelte.
Daarnaast heb ik ook mijn loopbril, er van uitgaand dat je onder het
lopen niet hoeft te lezen. En met een loopbril is het moeilijk een
routeplanner te lezen dus reed ik prompt verkeerd.
Als dat maar geen voorbode was voor de rest van de dag. De ultraloop is
namelijk gekoppeld aan een wandelevenement met bijbehorende bewegwijzering en routebeschrijving. Na aankomst trof ik naast de immer vrolijk gemutste Mutze een stuk of 20 medelopers aan waaronder Theo, Regina en Gijs. Vlak voor de start werd de routebeschrijving uitgedeeld. Helaas voor mij in een pietepeuterig lettertype zodat ik op het laatste moment mijn loopbril wisselde voor mijn kijk/leesbril.
Pal voor de start werden we nog even getrakteerd op een regenbuitje maar de rest van de dag bleef het prima loopweer. Net zoals in 2007 liep de route van Castricum via Egmond en Bergen naar Schoorl (en terug) en was het parcours zeer afwisselend: bosweggetjes, door de duinen, een stukje strand en zeer beperkt door woonkernen. Deze loop is echt een aanrader voor wie van een mooie landschapsloop houdt. Enig verschil met 2007 was dat Willem op de terugweg een stukje strand van 5 km had ingebakken, speciaal voor de ultralopers.
Vlak na de start liepen we met een redelijk groepje al pratend richting
Egmond. Het tempo lag rond de 10km/u, het is tenslotte geen wedstrijd,
en dat was precies het tempo wat ik van te voren in mijn hoofd had
gezet. Zo vlak mogelijk lopen en zeker niet sneller. Op enig moment liepen
twee man waaronder Johan een beetje van mij weg en ik hield in om bij de rest te blijven. Althans dat dacht ik maar toen ik mij omdraaide was er niemand meer te zien. Waar die gebleven waren? Zo vlak mogelijk doorgelopen en natuurlijk in het drassige stuk halverwege Bergen weer een paar drijfnatte voeten gehaald maar we bereikten toch vrijwel gezamenlijk met drie man de stop in Schoorl. Helaas waren we vlak ervoor een zijweg ingestuurd die een stukje afsneed dus toen maar een strafrondje gelopen om dat te compenseren. Als altijd stond Willem daar weer met een overdaad aan eten drinken en gingen we uiteraard nog even bij het klimduin op de
foto. Op de terugweg naar Bergen verloor ik de andere mannen uit het oog,
één liep voor mij, een ander achter mij. Pas in Bergen kreeg ik de 1e
man in het vizier en draaiden we gezamenlijk het weggetje naar het strand
op. We moesten 5 km strand afleggen tot de vuurtoren van Egmond.
Vandaar zou er weer gepijld zijn. Op het strand echter bleek mijn medeloper
ineens verdwenen. Zeker weer die verkeerde bril, want ik zag hem niet.
Er stond een straf tegenwindje waarbij ik nog even dacht aan de mannen
die bij de JKM 160km moeten afleggen. Ik hoop dat zij dit windje mee
hebben want dan komen de meeste wel op tijd binnen (succes mannen en
vrouwen, volgend weekend!)
Bij de vuurtoren heb ik never een pijl gezien. Volgens Bram en de anderen stond hij er wel, dus zal het wel weer aan mijn bril gelegen hebben.
Als je pal naar beneden kijkt zit je in het leesgedeelte dus zie je niet scherp wat er voor je voeten gebeurd. Na een sightseeing tour langs de Egmonder Zeeweg (stond niet op de routebeschrijving,. deze kon ik nu goed lezen) door stom toeval de verzorgingspost gevonden. Daar weer de route opgepakt maar na 200 meter kwak: languit voorover over een boomwortel. Schade: ego, pijnlijke ribben en twee geschrokken wandelaars die op mijn geschreeuw afkwamen en een ambulance wilden bellen. Gewoon die wortel niet gezien, kwam door die bril natuurlijk. Er viel verder te lopen, maar 5 km verder: kwak, languit, boomwortel. Nu met de andere voet. Schade: ego en rechterschouder. Weer die bril.
Kon nog steeds lopen, dus hup naar de finish. Daar vond ik Willem alweer die als een haas een Certificaat ging aanmaken met daarop o.a. de foto die hij op het klimduin van mij had genomen. Rustig douchen en even later kwamen ook Bram, Erwin en Luc binnen. Nog even nagepraat, Erwin zie ik zaterdag alweer in Limburg en Luc, succes vrijdag. Ik hoop dat volgend jaar nog meer mensen deze loop in hun planning opnemen want dat verdient hij zeker.
A.s. zaterdag de 2e editie van Limburgs’ zwaarste. Helaas kom ik aan de start met twee gekneusde ribben maar ik kan gewoon niet wegblijven (Vandaag kon ik nog niet lopen of lachen, zaterdag hopelijk wel).
Willem gaf mij maar liefst zeven redenen om naar het Zuiden af te zakken.
Ik hoop velen met mij want het schitterende parcours is echt de moeite waard. Ik kan mij herinneren dat, naast de vlaaien die werden uitgedeeld, ik daar vorig jaar ook goed op mijn plaat ging. Inderdaad ja, over een boomwortel. En dat met loopbril. Willem, kun je misschien voor mij een routebeschrijving in elkaar zetten met GROTE letters, zodat ik geen leesbril meer op hoef te zetten?
Ferry van der Ent
P.S. voor de statistici: mijn GPS gaf 59,12km aan, de route was door het ingelaste strandstuk korter uitgevallen.