{b}19-04-2008 Heerlen, Limburgs Zwaarste.{eb}
De tweede uitgave van een van de 4 Jaargetijde lopen van Willem Mutze. 2 weken van te voren, na de marathon van Gilze, had ik behoorlijke rugproblemen gekregen en zag ik mijn start bij Willem erg duister in. Ik kon op momenten zelfs niet meer zonder pijn wandelen. Maar gelukkig na een week werd het minder en acceptabel en tijdens het lopen voelde ik weinig tot niets. We waren met ongeveer 70 deelnemers, waaronder Manon Wenmaekers ook van Ron for Run met Jean Houben en ik had er echt zin in. Voor de wedstrijd werd er veel gepraat. Eric de Vries liet me het boekje Ultraloper 4 zien, waarin ook verhalen van mij staan, en het ziet er prachtig uit met vele foto ‘s. Na de start werd het lint lopers langzaam langer maar na korte tijd werd er la fout gelopen en was het echt zoeken met z ’n allen naar een stikker of naar het lint. Na een tijdje werd het gevonden en konden we weer verder. Ik probeerde niet te snel te lopen daar ik vorige keer te hard van stapel was gegaan. Verzorgingspost 1. Een rijkelijk gevulde tafel lachte me toe en ik begon aan mijn eerste puddingbekertje. Daarna weer verder. De groep viel verder uit elkaar maar dat loopt alleen maar lekkerder. Ik kwam in geprek met verschillende lopers en dan hoor je nog eens wat meer van hen. Dan na ongeveer 17 km de 520 trappen naast Snowworld. Eerst probeerde ik grote stappen te maken dan weer rennend trap voor trap maar uiteindelijk kwam ik gewoon wandelend boven. Daarna de afdaling waar we ons verliepen. De groep achter mij waarschuwde ik maar ze liepen verkeerd en gingen toch door!! Rond 28 km kwam ik de groep van Manon Wenmaekers tegen die verkeerd waren gelopen en het groepje bleef in zicht tot km 33-34. Opeens kreeg ik weer de uitstralingspijnen maar nu ook pijn in de knie. Dit noodzaakte me om langzamer bergaf te gaan. Ik kon blijven doorlopen maar de pijnen bleef ik voelen. Bij 43 km stond Thijs die er mee stopte. Hij zei dat ik verstandig moest zijn en mijn pijnen goed moest inschatten want in mei lopen Thijs , Henk Geilen en ik de Eifelsteig, 300 km of iets meer, in 7 dagen. Ik ging door. Het moerassige stuk voor de Keuteberg bracht me ook nog natte voeten terwijl ik ontzettend baalde van de pijn. De Keuteberg was een verhaal apart. Toen we de Keuteberg onverhard boven waren gekomen moesten we via de verharde weg naar beneden, waar we dus tegemoet liepen aan de toerfietsers van de Amstel Gold Toerversie.
15.000 deelnemers. Een levensgevaarlijke afdaling volgde voor ons. De toerrenners lieten geen plek voor ons en ik moest regelmatig de berm in. Er werden verwensingen heen en weer geslingerd en ik vond het niet leuk. Beneden aangekomen ging het linksaf en dat was een verademing. Ik wilde weer normaal aanzetten maar toen werden de pijnen in de knie nog erger. Ik moest , weer , wandelen. Er liepen nog 2 mensen voor me die het moeilijk hadden. mijn conditie was okay maar die knie en/of rug!!!! Boven probeerde ik weer te lopen en dat ging maar het duurde maar kort. In Schin op Geul moesten we bergop maar na ook hier ging het niet meer van de pijn. Ik wandelde door. Na een heel stuk dan eindelijk bergaf en dat was weer een ramp. Ik voelde nu alleen nog de knie, niet mijn rug. Onder aangekomen zag ik het huisje liggen waar de verzorgingspost is van km 53 maar eerst moesten we hier nog een lus maken. De twee lopers voor mij sloegen de lus over en gingen meteen rechts terwijl toch duidelijk aangegeven stond dat we links de trappen op moesten. Moet iedereen zelf weten. Ik stopte dus bij de post na 50 km. Thijs liep er ook rond en hij wilde met me verder lopen maar ik zei dat ik stopte. Na zo ’n 15 minuten waren alle pijntjes weg en ging ik twijfelen want het was dus niet de rug want die pijntjes stoppen niet als je pauzeert met lopen. Ik besloot door te gaan. Thijs wilde met me mee maar ik zei dat ik eerst terug moest voor het kleine rondje te lopen. Edwin Lenaerts kwam er net aan en vroeg hoe ik hier kwam. Ik zei voor de grap dat het een kwestie van doorlopen is maar hij begreep het en wenste me succes. De trappen op ging prima maar na een tijdje kwamen de afdalingen weer en ook de pijnen in mijn knie. Ik moest weer wandelen. Uiteindelijk aangekomen bij de verzorgingspost op 53 km kreeg ik nog 2 paracetamols van een verzorgster en ik ging door. Vlak voor mij lagen nu Suzanne, Ghislain, Eric de Vries en nog meer mensen. Ghislain verwonderde zich over het feit dat ik achter hun aanliep want hij dacht dat ik voor hen was. Ik liet de groep gaan om mijn eigen tempo te lopen. De pijn werd steeds erger en de paracetamol deed niets. In het bos moest ik bergop wandelen, werd het vlak kon ik maar kort rennen i.v.m. de pijn en bergaf was het ergst. Soms kon ik bijna wel huilen van de pijn. Op de plek in Valkenburg waar we de Sibbergrubbe moesten oversteken besloot ik te stoppen want de Wilhelminaberg moest beklommen worden en dat zou wel lukken maar dan de steile afdaling, neen dat durfde ik niet. Bergaf was het soms net of ik geen controle meer over mijn knie had en dat ik zou vallen.
Gelopen 56 km in 6 uur 53 minuten!!!! De conditie was goed maarde laatste 14 km zouden te pijnlijk worden met misschien blijvende gevolgen.
Ik belde Willem dat ik stopte en dat hij me niet hoefde op te halen want het was een heksenketel in Valkenburg i.v.m. de toerversie van de Amstel Goldrace. Ik zou me laten ophalen door mijn vrouw in Vilt daar ik maar enkele km ’s van thuis was en vroeg Willem of hij Henk G, Thijs en Roger wilde zeggen dat ik ermee gestopt was en of zij mijn tas wilden meenemen en dat gebeurde ook zo. s Ävonds kwam Roger Kempinski mijn tas brengen en het aandenken aan de wedstrijd, een prachtig reflecterend hesje met ieder zijn eigen naam erop en de naam van de wedstrijd en een finishercertificaat waarop vermeld de gelopen afstand, in mijn geval 50 km daar ik verzorgingspost 6 ( op 60 km ) niet gehaald heb. Roger had goed gelopen en Henk Geilen zelfs binnen de 8 uur.
Dit was het dan voor mij en nu? De Eifelsteig komt steeds meer in gevaar maar de komende dagen beslis ik wat ik ga doen. Nu, een dag na Limburgs Zwaarste, ben ik een stukje gaan wandelen en de knie voelt niet goed. Ik gun hem nog 1 of 2 dagen rust en dan is het buigen of barsten. Misschien als test komend weekend nog een 56 km of helemaal niets meer de komende tijd.
Willem en zijn mensen, hartelijk dank voor alles en de meer als goede verzorging.
sportieve groeten
Henk Sipers
site: http://www.adventure-runner.tk