{b}Jan Knippenberg Memorial 18/19 april 2008 een echte uitdaging{eb}
Het lot was bepalend maar deze uitgave brak met de traditie om jaarlijks tijdens het paasweekend of de Memorial of Rondje Texel te laten doorgaan. Wees eerlijk, het mooiste is toch om te lopen op de dag dat Jan 60 jaar zou worden. Niet dat ik organisator Hermy Heyman zoveel ongemak toewens door de terechte afgelasting. De liefhebbers voor een grote kluif kwamen ook dit jaar ten volle aan hun trekken. Het is een echte uitdaging geworden.
Je leeft en kijkt er lang naar uit. Je maakt er het topevenement van voor de eerste helft van 2008. Alles draait om deze wedstrijd. Het is een onderneming vol risico’s , alles kan verkeerd uitdraaien of beter niets mag mis gaan. De moeilijkheidsgraad is slechts gedeeltelijk van te voren in te schatten. De afstand staat vast, dit jaar is 100 EM 161km, wat voordien wel eens anders was. De richting van Vlaardingen naar Den Helder is vooraf afgesproken. Het start uur is 22 uur en de startlijn op de plaatselijke atletiekbaan van AV Fortuna. Zelfs de aankomstplaats ligt vast maar daar heb je twijfels over, terecht want in de historiek haalt minder dan de helft de aankomst. Ook de ondergrond staat vast namelijk de gehele kuststrook is er uiteraard strand en zand. Het getijde kan berekend worden dus je weet waar het zandscheppen wordt of noem je zo iets zand-klunen. Ook de maanstand is bekend, deze keer bijna volle maan mits geen bewolking. Wat echter de grote scheidsrechter vormt is het weer. Wind, regen en temperatuur zijn zeer grote variabelen die je pas de laatste dag en dan nog bij benadering, te weten komt. De wind is nog eens variabel en op te splitsen in de richting en de kracht. Het KNMI zegt “ een oost- tot noordoostenwind is matig tot vrij krachtig, aan de kust krachtig. Komende nacht zijn er opklaringen. De minimumtemperatuur ligt tussen de 3 en 6 graden en de oostenwind blijft doorstaan. Zaterdag overdag blijft het in het noorden waarschijnlijk droog en vooral daar is er kans op zon. Het wordt in de middag ongeveer 12 graden. De wind is steeds oostelijk en boven zee krachtig, windkracht 6”. Je begrijpt de Memorial is een natuurgebeuren waar je best je voorbereiding op neemt. Als alles tegenzit dan kan regen, hagel, sneeuw en mist de gevolgen van de wind en de temperatuur nog eens onder een vergrootglas leggen. Dat deed zich dan ook voor met Pasen en zoals reeds in de inleiding een terechte afgelasting vanwege gevaar van onderkoeling van het lichaam. Als ultraloper wens ik niet als een idioot uitgemaakt te worden en daar heeft de organisatie ons tegen beschermd. Het imago wat sommigen aan ultralopen willen koppelen is denk ik, niet door de meerderheid zo omschreven en mag best onderwerp van meningsverschil zijn maar mag niet ontaarden in krachtwoorden en gebrek aan wederzijds respect. Een atleet die voor een tocht bij storm,vriestemperatuur en neerslag wil vertrekken heeft daar geen organisatie voor nodig om zijn hobby te beoefenen, die kans krijgt hij meerdere keren per jaar. Een organisatie kan niet dezelfde risico’s nemen als een individu. Met het feit dat Rut, Wouter en Ton met Pasen toch vertrokken zijn, heb ik geen moeite en het siert Rut en Ton dat ze er terug waren. Wouter leeft naar een nog groter avontuur en als voorbereiding daarop was Limburg zwaarste beter, anders stond hij hier ook aan de start. De lokroep naar deze wedstrijd is dermate groot onder de deelnemers dat bijna iedereen er terug was en daar best moeite heeft moeten voor doen. De bikkels waren op de afspraak en er was kans genoeg om te bikkelen. Ieder zijn strijd en ieder zijn verhaal achteraf. Prachtig. We begonnen aan hetzelfde en uiteindelijk was het bij iedereen weer anders, vreemd. Maakt niet uit, een verhaal is een verhaal, je wilt ten slotte toch niet verhaalloos door het leven gaan. Wie er bij was heeft zeker een verhaal. Een Jan Knippenberg Memorial verhaal is toch bijzonder.
Als begeleider had ik op het laatste moment nog mijn buren weten te overhalen. Weet je, de JKM is een hele onderneming en als zich dat ongeveer 300 km van je deur afspeelt dan is de terugweg ook nog eens een verhaal apart. Overhalen was voor die mensen een groot woord want ze zagen er een hele belevenis in en wilden dit meemaken. Ook die mensen hadden achteraf een heel verhaal. De zondag, de dag na de Memorial, zijn we samen gaan eten, het minste wat ik kan terugdoen en daar hebben we alles herbeleeft. Ook hier een fantastisch verhaal gehoord, het zag er heel anders uit maar een prachtverhaal, maakt niet uit.
Mogelijks is er tussen het hoofdgerecht en het nagerecht alweer een nieuw verhaal opgestart. Vreemd. Texel Pasen 2009 !!! Voor wie van verhalen houdt moet maken dat hij er bij is en mijn buren gaan terug mee, ook zij houden nu van verhalen.
De wedstrijd zelf dan met 23 solo en 3 estafette teams, ruikt naar grove selectie vanwege de geringe deelname en de angst bij de afwezigen. Er hangt een bepaalde aroma rond deze wedstrijd, dat is duidelijk. Vooraan Wim Bart Knol met Jan-Albert Lantink in de buurt en Rut Zoutman op de gluur. Het podium was vooraf reeds gekend, wie komt daar in de buurt van die kleppers, niets is minder waar want er zijn maar heel weinig zekerheden in het leven. Bij de dames was het geen drummen voor op het virtuele podium te staan ( past niet bij het imago van Jan) maar eerder een kwestie van tijdig aan te komen of overleven. Eén ding is voor iedereen geldig, je moet het maar doen en lef hebben in je hersenpan om eraan te beginnen. Ria (alweer), Prisca en Jenni super de super.
Dat het zand en strandlopen een aparte discipline is, is mij nu duidelijk. De achillespees van WB Knol wou niet meer (km 115) , wie heeft zijn kuiten niet kapot geduwd, gestampt, gepijnigd, gemarteld, mishandeld, gekraakt, gescheurd, opgeblazen, verzuurd … Met plezier vrienden, het hoort bij een verhaal. Mensen met ambitie voor 2010, begin nu al eens aan een strandloopje van A naar B, maakt niet uit waar je die zet. Jan-Albert loopt zich de eeuwige roem in met zijn prachtoverwinning en Rut zie ik, lees later, onder de douche nog.
Na de opwarming van 21km van Vlaardingen via Maassluis naar Hoek van Holland bleken Knol en Lantink hun ambitie waar te maken. De rest liep op oogafstand van elkaar, nog geen haast. Aan verzorgingsposten zie je altijd veranderingen in de groepjesvorming. Zo kwam ik voor het eerst oog in oog met Dik Jagersma. Stevige kerel bleek later (2de in de einduitslag) maar samen trapten we netjes in een laagte op het strand en samen hadden we elk een natte voet, leuke kennismaking met de Nederlandse kust. Strandlopen in de nacht, daar gaat niets boven. Nog voor Scheveningen heb ik Dik zijn hielen gekust en hem laten gaan- te rap voor mij. Kortbij zaten Johan Bogaert met pitzl op gele muts en jawel Prisca Vis, ook nu niet langer een onbekende. Ook hier even in de schaduw van gelopen om toch met minder kracht die pittige wind te overwinnen maar in de straten van Scheveningen laat ik alles los en kom verder solo door het leven. Ook Prisca laat alles lopen, zij het op een andere (sanitaire) manier. Ooi, ooi … Johan , Dik en Wim Callens komen samen op het strand en vormen een hecht trio dat stand houdt tot aan de finish, goed voor 3 maal een 2de plaats. Er stonden geen gemeenteborden langs het strand maar zo ergens tussen Katwijk en Zandvoort moet het geweest zijn, toen gebeurde het. De loopstrook tussen vloedlijn en losse zand was verdwenen, zo maar, onopvallend, ongevraagd en toch … klunen ja, kloten ja (sorry) … ervaring in trials deze winter in Olne kwam van pas, een onregelmatige pas, zoeken naar iets vast onder het rubber, een slipper, nog beter gluren, kijken waar de voorgangers hun weg gevonden hebben en dan denken/hopen dat jou pad beter is. Tempo weg, de Memorial is gaande maar nog niet in de finale, daar is het nog veel te vroeg voor. De voorraadschuur staat open, de trekpaarden komen in tranche. De manen wapperen in de windkracht 4 à 5. Daar kwamen we toch voor!!! Het wordt nog een echt verhaal als dat zo blijft. Ook zalige momenten duiken op als het heel zacht licht wordt, enig mooi langs de kust, in alle eenvoud onder het gebulder en gerommel van de golven. Ijmuiden komt in beeld, limiet 8u 45 zal voor sommigen toch al nipt worden. Grootheden als Cees Verhagen, Ernst Daniel, Henk Harenberg, Ron Bakker, Arjan van de Berg, Wim Douw en Piet Abma houden het hier voor gezien. Exit. We schuiven op in de volgorde. In de vaste post snel andere schoenen en kousen aandoen nadat het zand van tussen de tenen gepeuterd is. Weg wezen voor een derny achter een fietser voor een minder geslaagd stuk in het parcours. Corus gezien. Fietser bedankt en actie op het strand. Even Lex de Boer gepolst, genen vetten meer. Nu de voeding goed blijven verzorgen, een gepast tempo vinden en toch nog even proberen te genieten van het lopen vooraleer de lol eraf is. Op zoek naar het terrein waar ik vorige week nog 60 km liep namelijk de Bos-Duin-Strand loop van Castricum en van aller Willem Mutze in samenspraak met Sv de LAT. De vuurtoren staat er nog in Egmond aan Zee. We leven van verzorgingspost naar de volgende, fantastische mariniers die weten wat topsport is, of beter wat doodgaan is, de aftakeling, de black out, de verbetenheid, de overlevingsdrang, de angst die weg moet. Nu niet te lang blijven hangen en toegeven aan jezelf maar denken aan het feit dat je het vandaag gaat halen, het kan en mag nu niet meer stuk, no way !!! Een ongelooflijke opsteker is het busje dat van ver te wuiven staat bovenop de strandopgang bij Huisduinen, nog slechts 10 km te gaan. Het eerste torentje van de Marinekazerne in beeld, kippenvel, het komt , het is er … het is voorbij.
De Belgen , dames en heren, waren tot heden slechts maar met 2 deelnames zonder succes, aanwezig in deze Memorial. Tijden veranderen en vergeet nooit dat de Belgen de dappersten van alle Galliërs zijn. Een delegatie van 3 subtoppers kwam en overwon deze noordelijke klepper met glans. 3 starters en evenveel finishers, wat een succes. Allen in de top 5, wat een succes. Johan Bogaert en Wim Callens , we vormden samen een onuitgegeven trio waar nog lang zal over gesproken worden en wij nagenieten. Vaak met minder woorden dan de Nederlanders maar we leren ook op dat vlak snel bij.
Soms is het leven eigenaardig maar ik heb terug andere mensen leren kennen op de Memorial. Hermy Heymann onder andere maar ook Mevrouw Knippenberg en de 2 zonen van Jan aan de aankomst. Opvallend gemoedelijk en zeer warm. Begrip en waardering dat we dezelfde dingen wilden beleven als haar man en hun vader. De gehele aankomstplaats vond ik fantastisch. Aankomen op de Koninklijke Marine in Den Helder, eerst de dijk af, een zalig klimmetje als toegift, prachtige inkompoort, ere rondje op terrein en dan de mast in marine stijl als het ultieme eindpunt maar begin van ontlading. Een perfect gevoel van voldoening. Foto nemen met de grote vlag met daarop Jan op het strand, bijzondere medaille met Jan en zijn hond. Mij is het gouden lint opgevallen als teken van enorme waardering voor wat Jan Knippenberg heeft betekend.
In de kleedruimte kennis gemaakt met Rut Zoutman. Ongelooflijke vent die ook zijn verhaal had en zijn gelijk wilde halen dat het wel degelijk kon om zo kort bij elkaar 2 x deze tocht te maken. Zijn wil om toch binnen de 20 uur limiet te finishen en op de uitslag te komen. Ik kwam hem tegen bij de verzorgingspost op 21 km van het einde, totaal kapot. Daar waar de marine bus op de flank van de duin stond en van ver te zien was, daar zat Rut geparkeerd in strijd met zichzelf. Geen haar op zijn kale kop dacht aan opgeven, in tegendeel er alles maar ook alles uitpersen om die 20 uur en de finish te halen. Tijd zat maar alles was op in zijn lijf en daardoor een stuk afzien waar geen woorden meer voor zijn. Schreien helpt, het ging daarna beter zegt Rut in de kleedruimte. Als dat geen verhaal is dan weet ik het niet meer.
De volgende aankomst na Rut was Ria Buiten, eerste dame in 19 uur 52 min. Alweer een prachtprestatie van deze dame, alle edities meegedaan tot heden. Wat het totaal op 7 aankomsten binnen de limiet brengt. Er komen daarna nog 4 atleten binnen waarvan Lex de Boer de eerste is. Rond Ijmuiden begon de echte Memorial voor hem vermoed ik, maar Lex ging door en overwon de strijd. Ook Prisca Vis kwam eraan, ze maakte een zware tweede helft. Wat wil je als je de eerste 100 km geen eten en drinken kan inhouden. Wie zou dit haar nadoen? Wat een kei, misschien beter een rots! Kijk vooral naar de foto die Bas Beentjes uit Haarlem van haar kon maken, beter toneel kan men niet spelen en aldus een promotie voor de ultrasport, idem voor de hele reeks foto’s van Bas. Het venijn zit in de staart en grote bewondering voor Ton Aker en Erwin van Diemen, zij haalden netjes Den Helder waardoor 11atleten hun tocht volbrachten. De geschiedenis herhaalt zich, geen 50 % haalt de finish.
Na de voorgaande edities in 1996, 1997, 1998, 2000 en 2002 hebben ze 6 jaar moeten nagelbijten. JKM 2008 is er gekomen in een vorm zoals Jan hem liep, met voor de eerste keer een 100 EM loop de naam waardig in afstand en moeilijkheidsgraad. De langste strandloop staat er weer, men mag er fier op zijn.
Dank voor de vele uren van voorbereiding en overleg aan het gehele organisatie team. Dank voor de perfect service. Dank aan de Koninklijke Marine. Dank aan de familie van Jan.
Watervliet Luc De Jaeger-Braet
Link Dik Jagersma (copy-paste).
http://www.dehardloopkrant.com:80/artikel.php?date=2008-04-24%2010:44&id=Eindeloos%20lopen%20op%20de%20grens%20van%20land%20en%20water