{b}Spoorzoeken in Limburg en de kracht van chocoladepudding.{eb}
Ja, dat was wat daar in het Limburgse met Limburgs Zwaarste!
Wat een loper allemaal op een dag kan meemaken.
Het programma van Willem Mütze is in zijn korte bestaan al uitgebreid besproken en gewaardeerd.
Afgelopen zaterdag bleek dat weer eens terecht want wat Willem ons voorschotelde was niet mis.
In de aankondiging stond dat er 70 kilometer afgelegd moesten worden en dat er in totaal 2234 hoogtemeters overwonnen moeten worden.
Hoe Willem aan die hoogtemeters is gekomen weet ik niet maar onderweg werd wel duidelijk dat hij het landschap erg goed kent en de klimmetjes ons her en der voor de kiezen wist te gooien.
Volgens de routebeschrijving die we van Willem meekregen kwamen het aantal kilometers op 71,8,maar een ultraloper maalt er niet om.
De route was prachtig,zeer afwisselend en bij tijd en wijle zeer spannend.
Van alles wat en dat moet men dan ook letterlijk nemen;het ontbreekt Willem niet aan parcourskennis.
Asfalt,steentjes,zand,klei,modder,dorpjes,rode verkeerslichten,een kasteel,een molen,
bossen,heide,weilanden,prikkeldraad,beekjes,heuvels,trappen,draaihekken,klaphekken.
Ik zal in vogelvlucht wat impressies geven wat we onderweg tegenkwamen.
Al vrij vlot kwamen we op de Brunssumerheide die me deed denken aan de Veluwe.
Ik hoop dat de Limburgers mij deze vergelijking vergeven;beschouw het als een compliment.
Dan was er ook die Wilhelminaberg bij Landgraaf,die berg van kolengruis met zijn trap van 525 treden naar de top waar men een mooi uitzicht heeft op het festival terrein van Pinkpop.
De afdaling was heel fraai over een smal pad waarbij een grote mate van alertheid ten pas kwam.
{i}Het eerste deel van het parcours was trouwens prima te doen en dat kwam mij wel uit want de eerste twee uur kon ik moeilijk op gang komen,wat niet zo vreemd was na een drukke week met wat rugklachten die overigens het gevolg waren van stijfheid opgelopen tijdens de Fjoertoer een wandeltocht van 40 kilometer op Terschelling het vorige weekenend en ik moet bekennen dat dat wandelen vanuit de heupen iets anders is als lopen.
Na verloop van tijd ging het echter steeds beter en dat kwam met het oog op de heuvelzone goed van pas.{ei}
Achtereenvolgens kwamen daar de beklimmingen van Umbachsberg,Trintelen, Eyserbosweg,
Gulpernerberg,Dolsberg,Keutenberg,Sousberg en de Wilhelminaberg in Valkenburg aan de beurt,en dan heb ik het nog maar over de belangrijkste punten van al het klimwerk.
Als dat al niet genoeg was werden we vanaf Valkenburg via de trappen met de prachtige naam Genhoes naar de Kluis en de trappen naar Wallem gestuurd.
Verder prachtige vergezichten op de plateaus in een ietwat heiig landschap en soms messcherpe en onregelmatige afdalingen. Probeer de afdaling van de Wilhaminaberg bij Valkenberg maar eens uit en overtuig je zelf.
Genoeg te beleven als men er oog voor heeft en dan heb ik het nog niet eens over de vele fraaie bouwwerken die voor dit landschap kenmerkend zijn.
{i}De heuvels op ‘wandelen’ en lopend afdalen bleek zaterdag trouwens voor mij de beste optie om over de volle lengte van het parcours de krachten te verdelen.{ei}
Er waren trouwens nog meer leuke dingen te beleven onderweg,onverwachtse dingen waar men achteraf een gezelschap nog mee kan vermaken.
Daar was die kwestie met die stier in dat weiland,een nogal forse stier,een joekel van een stier zelfs,met flinke horens.
{i}Ik was daar bij dat weiland aangekomen met Stefan Vilvo en we wisten eigenlijk niet zo precies hoe we nou verder moesten.
Ja,vermoedelijk naar beneden want het was heuvelaf,maar die stier en dan verder?
Cornelia Bullig-ook erbij gekomen- had het idee om dan maar een eind verderop over het prikkeldraad te klimmen om dan de weg naar beneden te nemen,maar wat dan?
Henri Thunissen-ook erbij gekomen-verzekerde ons dat we toch echt door het hek en het weiland naar beneden moesten om daar ergens rechtsaf te moeten,althans zo was het vorig jaar.
Nou vooruit dan maar.Moeten we hier echt naar beneden vroeg Regina van Geene net aankomend nog?Jazeker,en daar gingen we dan.
Cornelia die een eindje verderop inderdaad over het hek geklommen was,met een vaart achter ons aan,de stier goed in de gaten houdend die overigens al kauwend het hele schouwspel op zijn gemak stond te aanschouwen.{ei}
Ja,en daar was ook nog een tourtocht voor fietsers die hun eigen Amstel Gold Race aan het houden waren.
Willem had van te voren gezegd dat we bij de beklimming van de Gulpenerberg de fietsers waarschijnlijk zouden tegenkomen die daar een afdaling hadden.
Nou,we zouden ze wat vaker tegenkomen bleek later.
{i}Toen ik de Gulpenerberg opliep kwam er inderdaad een aantal met een noodgang de berg af,maar dat ging wel goed.
Op de Eyserbosweg,waar ik vanuit het open veld naar het bos moest oversteken kwam ik er weer een aantal tegen die aan het klimmen waren.
Wat kunnen die fietsers onderling hard voor elkaar zijn zeg.
Stond er één op de weg stil om dat hij niet verder kon en een aantal anderen hem toeschreeuwen dat hij aan de kant moest.
,Ik kan niet meer,ik kan niet meer,ik ben kapot!’riep de jongeman met zijn laatste krachten.
Ik ben maar gauw doorgelopen en heb de rust van het bos opgezocht.
Op de Keutenberg was het helemaal feest.Ik naar beneden en die fietsers naar boven.
En er waren er nogal wat zodat een deel van de meute op een gegeven moment te voet moest.
En de gelukkigen die nog op de fiets konden blijven zitten maar {b},Rechts!’{eb} schreeuwen.
Of dat nou voor mij gold of voor hun medeploeteraars weet ik niet,maar mij deerde het niet.
Slalommend om de fietsers heen de helling af en dat ging zowaar nog goed ook,hoewel ik wel diegene was die zijn alertheid moest bewaren om botsingen te voorkomen.
Een leuke sport dat fietsen,maar die onderlinge gewoontes ontgaan me een beetje.{ei}
Dan komen we tot het volgende en wel hoe zoekt men zijn weg in dit landschap,vooral als men niet oplet of gewoonweg de routebeschrijving niet wil gebruiken.
Net zoals bij de Silvestermarathon van vorig jaar ging het gelijk al in het begin dus mis.
De eerste deelnemers zien de aanwijzingen niet,hebben niks in de gaten en de rest van de kudde loopt er achteraan.
Nou ben ik zelf zo eigenwijs om geen routebeschrijving te gebruiken en dat heeft ook zo zijn probleempjes.
{i}Na 44 kilometer ging het bij mij mis en kwam ik in bebouwing terecht waar ik geen enkele aanwijzing kon vinden. Dan toch maar eens vragen hoe dat zit en krijg ik te horen dat er een aantal lopers juist die kant zijn opgelopen waar ik vandaan kom.Nou is die mooi zeg!
Teruglopend naar de Geul die ik eerder was overgestoken zie ik aan beide kanten van het riviertje lopers.Verwarring alom!Dat is leuk zeg!
Na rijp beraad wordt besloten om toch maar naar de andere kant van de Geul te zien komen en dat bleek de juiste beslissing te zijn.Men wordt er wel vindingrijk door.{ei}
Als het hierbij was gebleven,maar ik moest zo nodig het nog eens dunnetjes overdoen.
Niets vermoedend wat er nog zou komen keek ik in de slotfase uit naar de laatste verzorgingspost bij Klimmen en daar gebeurde een wonder.
{i},Gaat u maar even er bij zitten meneer,wilt u iets te eten hebben?’
,Koek,een stukje banaan of misschien wat pudding?’
Ja,pudding,{b}chocoladepudding{eb},zááááálig!Daar was ik aan toe.Wat is het leven verrukkelig.
Nou kan ik het laatste stuk wel hebben dacht ik zo en op weg maar weer en het gaande weg ging het eigenlijk steeds beter.
Met nog drie kilometer te gaan had ik een keer rechtsaf moeten slaan om over de snelweg richting Heerlen te lopen,maar ja,ik twijfelde,ging rechtdoor de heuvel af waar ik op liep en kwam een eind verderop bij een café uit,en ja,ik twijfelde,ik zag geen aanwijzingen meer.
Dan maar weer vragen.In het café hadden ze ook geen hardlopers voorbij zien komen.
,We kijken niet zo vaak naar buiten meneer.’Shit,dat is balen zeg.Dan maar weer terug.
Ik werd zo pissig dat ik de adrenaline in me voelde opkomen,wat tot gevolg had dat ik een vaart de heuvel opdenderde.
De laatste drie kilometer gingen vlot,zo vlot dat men zich kan afvragen wat er eigenlijk in die chocoladepudding heeft gezeten.
Bruisend van energie melde ik me bij de finish in de Sporthal Hadow waar Willem me stond op te wachten.{ei}
Een vriendenloop was het zeker afgelopen zaterdag,met een fraai en uitdagend parcours.
Een prima verzorging van uitermate vriendelijke vrijwilligers.Klasse!
De regen die later op de dag wat problemen gaf tijdens de afdalingen richting Valkenburg kon niet verhinderen om tevreden terug te kijken.
Dat spoorzoeken was ondanks het mislopen eigenlijk best wel spannend,je moet gewoon je best doen om zo,n tocht tot een goed einde te volbrengen.
Fysiek heb ik op een kleine krampaanval in de linkerhamstring na,geen problemen gehad en mentaal zat het wel goed
Met de vorm gaat het de goede kant op,gelet op het feit dat ik tegen het einde nog kon aanzetten en dat is een goede zaak in de voorbereiding op Del Passatore eind mei waar ik eindelijk eens me eerste 100 wil uitlopen.Komt wel goed.
Het ga jullie goed en Willem…nog bedankt.
De groeten van,
Herman Euverman.