Beste Micha,
Het is weer gelukt, een zes uur is volbracht. Zes uur hardlopen is niet voor iedereen weggelegd. Een tijd lang dacht ik dat het ook voor mij niet (meer) weggelegd was. Zoals je weet ging het lopen aan het einde van 2007 slechter en slechter. Er waren dagen dat ik niet eens meer 5 km aan een stuk kon hardlopen. Om wanhopig van te worden. En dan dat tempo, met 7:30/km was ik al zeer tevreden.
Na overleg met de sportcardioloog heb ik in januari besloten een bepaald medicijn niet meer in te nemen. Het wordt na hartoperaties standaard voorgeschreven en kan in een beperkt aantal gevallen negatieve uitwerkingen hebben op de spieren. En natuurlijk behoorde ik tot dat beperkte aantal. En zie, na een week of vier ging het steeds beter. Vijf km’s werden weer tien, daarna 20 en zelfs dertig km. Ook mijn tempo nam toe, niet zoveel dat ik wedstrijden zou gaan winnen, maar met elk beetje ben ik tevreden.
Micha, mijn eerste echte marathon loop ik met jou op het strand van Roelofsarendsveen, maar ik moet toch trainen. Dus bij de zes uur van de Haarlemmermeer zou ik het weer proberen. Ik wilde het vooral zien als goed verzorgde training. Bovendien zijn die 100 niet ver meer, na zaterdag nog 13.
Het weerzien met al die ultralopers, de belangstelling voor mijn gezondheid en mijn lopen heeft me erg goed gedaan. Het was weer een soort van thuiskomen.
Dan de start. Voor mij zijn de eerste 30, 40 meter van groot belang. Dan voel ik tegenwoordig meteen of het gaat of niet. En het ging, het ging zelfs goed. 26 rondjes en een beetje was mijn doel, precies de marathon afstand. Dat moest wel gaan lukken. De eerste 18 rondes liep ik samen met naamgenoot Theo Cloosterman. En jij kent dat ook wel van hem, zijn vrolijk gekwebbel was een prachtige afleiding, alleen gingen we iets te snel. Ik had rondjes van 11:50 voor ogen, maar steeds waren ze veel sneller, tot 11:07 aan toe. Voor Theo C. geen probleem, voor hem is het allemaal training voor de Trans Europaloop in 2008, maar voor mij was het een zware opgave.
Na 18 rondjes werd toch wel moeilijk en moest ik Theo laten gaan. Zou ik door gegaan zijn dan had ik wel een klap met de hamer gekregen. Na 18 rondjes kon Ton Aker geen melding meer doen van de doorkomst van Theo en Theo. Wel dat Theo nog steeds zijn rondjes draaide en dat Theo er weer een rondje op had zitten. Ik moest nu af en toe wandelen. Een paar rondjes later heb ik bijna een halve ronde gewandeld. Dat deed goed, daarna kon ik weer een beetje tempo maken.
Nog één rondje en ik zou marathon grens passeren. Die lag 75 m voorbij de finishlijn. Misschien een idee voor de organisatie, die werkelijk alles perfect voor elkaar had, om volgend jaar 75 meter voor de finishlijn te starten, dan ligt de marathongrens precies op de finishlijn.
Micha, het zou mijn derde marathonafstand sinds oktober 2005 worden en de eerste keer dit jaar. De tranen sprongen in mijn ogen. Even later vroeg Hans Buis of ik het nu gehaald had. Op mijn Ja greep hij me beet en kreeg ik een dikke zoen. Hij weer verder, ik in tranen. Een zoen van de meester, dat deed me goed. Patrick Kloek kwam naast me wandelen. We hadden elke ronde de bekende grapjes gemaakt. Hij had het nu moeilijk, maar wist dat ook ik het moeilijk had. Over en weer opbeurende en waarderende woorden. Een goede vent die hard kan lopen. Zo hard dat hij zijn pr verbeterde.
Kortom, mijn dag kon niet meer stuk. Temeer niet omdat clubgenoot, Jeroen van Hees, zijn ultradebuut maakte met een afstand van ruim 53 km. Maar hij zag het slechts als een training en wil vlammen in Den Haag. Ik ben benieuwd.
Micha, doe voorzichtig en gauw tot ziens.
Met vriendelijke groeten,
Theo de Jong
Theo.marijke provider planet.nl