{b}De Sundown dubbele marathon{eb}
Het deel van de wereld waar ik tegenwoordig woon heeft eindelijk z’n eerste echte ultra wedstrijd: de Sundown marathon http://www.sundownmarathon.com/index.php . Mijn hardloopmaatje Joe Collins en ik vertrekken vrijdagavond naar Singapore, waar de ultra, een dubbele marathon over de betonnen paden van het Eastern Coastal park verbindingsnetwerk, op zaterdagavond 31 mei om 8:30 PM van start gaat in Changi. Dat beton heeft niet mijn voorkeur om het gematigd uit te drukken, maar Singapore is een intrigerende stad, en het parcours is zonder meer uniek voor een lange loop in zo’n grote stad: zowel door parklandschap, tot laat in een weekendnacht gevuld met vele feestende, bbq-ende, kamperende en sportende burgers, als langs kanalen en door de satellietsteden in het oosten van de stadstaat, geheel verlicht. Dat laatste is natuurlijk belangrijk voor een nachtloop, hetgeen een andere premiere voor deze regio is.
De organizatie is uiterst professioneel – voor deze eerste editie weten ze bijna 5,000 lopers te trekken voor de gewone marathon afstand (een rondje, wij doen er twee) – de lokale loopscene is enthousiast en groot, en met zo’n 25 graden is het ’s nachts in mei goed te doen. Het is niet een specifiek snel parcours want er zitten nogal wat scherpe bochten in, een paar km vals plat omhoog, en een paar langere loopbruggen. En door de vormgeving van de wedstrijd is het voor de ultras een obstakelrace: de marathon start om middernacht, 3:30 uur na ons, hetgeen betekent dat alleen de heeeel snelle jongens (deze eerste editie had er geen….) de trage massa van de marathon voorblijven. Zo eentje als ik loopt een paar km na het eerste rondje tegen de dan al wandelende staart van het marathonveld aan, en de paden zijn nou niet echt heel breed. Eindeloos slalommen en af en toe door het gras om er doorheen te komen. Uitgaand van m’n eindtijd passeer ik zeker zo’n 3900 lopers in dat tweede rondje. Het irriteert me soms maar het leidt ook heel erg af van vermoeidheid en zinloze gedachten. Dus voor een middenmoter als ik waarschijnlijk eerder een plus dan een min.
Ik zit er voor doorkomst van de eerste marathon eigenlijk al wel doorheen en aan de tweede ronde beginnen is de moeilijkste stap. Het is voor mij de eerste keer, zo’n afstand (eerder wel 6 uur, 60k, etc) en ik kan me niet voorstellen dat hetzelfde nog een keer niet een pijnlijk gevecht zal worden. Joe had me geadviseerd niet verder te kijken dan de volgende drinkstop (17 op het traject, dus zo’n 2.5km). In combi met me concentreren op blijven rennen tussen de stops door, zonder me te bekommeren om het tempo waarin, valt de tweede ronde navenant heel erg mee. Bij de eerste doorkomst lig ik rond de 8e plaats, maar omdat ik kort daarna opgenomen word in een wandelende joggende massa raak ik ieder overzicht kwijt. Een km of 10 voor de finish zit er een fietsescort langs de kant en tuurt naar de startnummers. Ik heb m’n shirtje inmiddels in m’n hand want door de regelmatige bekers water over m’n hoofd zijn de tepelpleisters er al lang afgeweekt en de vaseline weggewassen, maar het nummer is zichtbaar. Even later fietst ie naast me en zegt dat ik nu derde in de wedstrijd lig en dat hij me naar de finish gaat begeleiden. De organizatie moet helderziend zijn: voor de start had ik nog tegen Joe gegrapt dat ik op z’n minst een escort verwachtte, omdat ik dat een week eerder www.roger-marjan.110mb.com/Kep%20half%202008.htm ook al had gehad. Hoe dan ook, het werkt als ego-doping, je moet tenslotte je status waarmaken, en het laatste stuk gaat harder dan de 40k daarvoor.
Ik eindig inderdaad als derde in 8:22:05. De winnaar, de 30-jarige Fabien William Raj doet er 7:37:15 over, nummer twee Lua Choon Huat 7:57:36. Bij de vrouwen wint Jeanette Wang, de nationale recordhoudster voor de ironman, in 9:14:36, met nummer twee, Yong Lai Chee daar 10 minuten achter en nummer drie, Grace Chan, in 9:30:47.
Het beton doet wel pijn: m’n linker achilles speelt erg op, een zwakke plek waar ik al jaren last van heb zonder dat het me echt hindert, maar vaak rekken de twee opvolgende dagen en wat wandelen en fietsen zijn genoeg om zowel de achilles weer tot bedaren te brengen als om alle spierpijn weg te nemen. Ik wijt het, net als mijn probleemloze Annapurna Mandala Trail https://www.ultraned.org/v_item/f4225_2008_05.php in april, aan de chirunning http://www.loopblessurevrij.nl/ techniek die ik me probeer eigen te maken. Ik heb die achilles oorspronkelijk opgelopen na 30km op asfalt, dat ik er nu 84 kan lopen op een nog hardere ondergrond kan geen toeval zijn.
Dat ik hier derde kan worden zegt alles over het gebrek aan wedstrijden verder dan de marathon in Zuidoostazie. Ik ben door de loop van de race heen langzaam naar voren doorgeschoven en nogal wat lopers gepasseerd die beter zijn maar in het begin te hard van stapel liepen. De heel behoorlijke prijs voor een derde plek: de tegenwaarde van zo’n US $ 2250 aan spullen van Sundown sponsor adidas (de winnaar kreeg daarbovenop nog een geheel verzorgde trip naar de Berlijn marathon van a.s. september) voelt dus wat onverdiend maar mijn Cambodjaanse hardloopmaatjes zijn er blij mee dus ik klaag niet.
Ik hoop dat de belangstelling – er waren 318 starters en een wachtlijst van geinteresseerden die niet meer toegelaten konden worden – snel leidt tot meer wedstrijden in de regio. De Sundown wordt volgend jaar in ieder geval herhaald, en organizator Adrian Mok heeft ook plannen voor ultratrail in Sabah in 2009. Voor Nederlanders en Belgen die in de buurt zijn is het een aanrader, en voor hen die op zoek zijn naar een leuke verharde 50+ miler om een vakantie aan op te hangen idem dito.
Op mijn website volgt binnenkort een nog wat uitgebreider verslag www.roger-marjan.110mb.com/Other%20runs.htm in het Engels.
Roger Henke
http://www.roger-marjan.110mb.com/index.htm