100 km del Passatore

{b}De jacht op een 100 kilometer spook.{eb}

Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen omdat ik niet meer weet hoe het begon,dus begin ik maar ergens,daar waar ik me nog iets kan herinneren.
Het moet ergens in de jaren negentig geweest zijn,waarschijnlijk na het lezen van een verhaal over ultralopen,dat ik op het idee kwam om zelf eens een 100 kilometer uit te proberen.
Ik liep op de Grenslaan in Zwolle om een klein blokkie om te trainen,dat staat me nog wel helder voor ogen,maar hoe pak je het aan en kon ik dat eigenlijk wel,zo,n eind lopen.
Ik liep mijn eerste Zestig van Texel in 1997,was blij dat ik het had gehaald maar de twijfel bleef.
Een Duitser die ik trof in de Helgoland Marathon van 1998 probeerde mij ernstig te overtuigen dat ik het wél kon.’Du schaft es Herman,du schaft es!’ ,maar de twijfel bleef.

Het was ook een heel andere wereld,die ultrawereld en ik voelde me er klein in.
Ik kon een aardige marathon lopen,was trots op mijn pr van onder de drie uur,dacht dat ik iets voorstelde.maar wat ik om me heen zag en hoorde deed me bijna in één schrompelen.
Ik wilde wel,maar er was iets wat ik niet in de gaten had,iets wat ik maar niet boven water kreeg.
Ik liep een aantal geslaagde 6-uurs wedstrijden,Zestig van Texeltochten en een aantal fraaie Knippenberg Memorials,om eens wat te noemen,maar ook een aantal decepties.
De Run van 2003-2004 en 2006 waar ik dan toch een poging waagde om die 100 te lopen gingen compleet de mist in om maar te zwijgen die 100 van Diever in 2005.
Gaande weg,door er met andere lopers er over te praten, kwam ik er wel achter dat het simpelweg tussen de oren zat. Ik had gewoon teveel zelfmedelijden en te weinig zelfvertrouwen.
Ik creëerde een gigantisch {b}100 kilometer spook.{eb}

Ja,en toen kwam ik Willem Mütze tegen,die me enthousiast en overtuigend wist te vertellen dat ik dan maar eens de 100 KM del Passatore in Italië moest gaan lopen,want daar kon je er 20 uur over doen en ik had het gewoon niet begrepen op een scherpe limiet.
Ik moest me daar gewoon geen zorgen over kunnen maken.
Hij had me ook verteld dat hij dit jaar met een stel anderen er naar toe zou gaan dus ik voorzichtig vragen of er nog een plaatsje voor mij over was.Geen probleem!

Ik had zo iets van nu of nooit,dat laatste bij voorbaat niet letterlijk,maar dit jaar word ik 55,voel me nu nog fit genoeg dus moest het er maar eens een keer van komen.
Dat {b}100 kilometer spook{eb} moest maar eens een keer uit me hoofd verdreven worden.
Op advies van WBK heb ik dit voorjaar ook minder marathons gelopen dan gebruikelijk en het accent meer op training gelegd.De moraal werd opgedaan tijdens Limburg Zwaarste.
Hoe dat is afgelopen? Ik zal in een verslagje hieronder weergeven wat het resultaat er van geworden is!

In het verhaal gaat het trouwens om de volgende heertjes:
-Willem Mütze,Henk Geilen,Martin van Nieuwenhoven,Roger Kempinski,Jos Broersen,Ruud Jakobs,Theo Kuijpers,Jan Nabuurs en ondergetekende.

En daar gingen ze dan,de heertjes richting Frankfurt,alwaar na wat schermutselingen over paspoorten en vasalinepotjes de vliegreis werd aangevangen richting Pisa.
Wat is Pisa zonder de scheve toren en wat is een scheve toren zonder groepsfoto.
Het blijft een raar gezicht zo,n scheve toren;als jongetje sprak die toren al tot mijn verbeelding,maar in het echt kan het maar moeilijk wennen.
Die groepsfoto is er overigens niet minder om geworden.

Na een voorspoedige treinreis in een niet bepaald erg florissante trein kwamen we dan in Firenze,beter bekend als Florence en nog voorspoediger kwamen we bij de jeugdherberg.
Je voelt je gelijk een stuk jonger,hoewel het niet meer lijkt op die grote slaapzalen die ik me herinner van vroeger.
,s Avonds wandelen en eten in de binnenstad;wat een prachtige stad,gewoon om verliefd op te worden.
,s Nachts proberen te slapen,hoewel een brommende afzuiginstallatie wat roet in het eten dreigde te gooien;dan maar met het matras naar het halletje voor de slaapkamer en nog wat nachtrust scoren.
De volgende dag warm,zeer warm én vochtig van de regen van de afgelopen dagen.
Op voorstel van Willem Mütze,die van alles voor ons regelde,werd er in de schaduwrijke tuin van de jeugdherberg voorbereid.
Aangezien de start om drie uur zou plaatsvinden werd er pas om twee uur vertrokken en kwamen we prompt in een stad vol met toeristen en hardlopers terecht. De rest van de bekende rituelen vooraf gingen redelijk vlot maar Italiaans chaotisch en langzamerhand voelde ik de spanning toenemen.

En dan de start!1400 lopers wist iemand mij te vertellen.Gelukkig stonden we in de schaduw.
Nou had ik me doelbewust niet teveel van te voren verdiept in het parcours om dat ik in principe alles zo puur mogelijk wil ervaren,maar om tactische redenen had ik wel het profiel van te voren bekeken en had gezien dat ik de eerst 50 km het rustig aan moest doen om me te sparen.Ik had ook een rugzak met wat spulletjes bij me.Wel zo makkelijk bleek later.
Goed,hier komt de {b}Passatore!{eb}

Eindelijk,we lopen,we lopen langs en soms om toeristen heen die zich soms niks van ons aantrekken;oh ja,ze kunnen ook enthousiast zijn en klappen en dat is goed.Fijn om in zo,n historisch centrum te mogen starten.Verder veel auto,s en scooters die al dan niet ongeduldig met ons rekening moeten houden.Na een aantal kilometers moet ik al klimmen en ik ga al gauw over op de tactiek om op de steile passages te wandelen om niet te snel mijn benen op te blazen.Drinken,heel veel drinken tussen veel puffende en zwetende lopers.De warmte drukt zwaar.Dan loop ik wat met Roger Kempinski op,dan wat met Arnold van der Kraan,die niet tot ons reisgezelschap behoort,maar die we even voor de start troffen.
Toch loop ik mijn eigen tempo,alles is puur toeval.
Buiten de stad ontwaar ik een zeer fraai landschap,Toscane genaamd.
Fraaie huizen,mooie tuinen,heerlijke geuren,wilde flora,het maakt me blij.
Wat me blijft opvallen is de gestroomlijnde chaos. {b}Rare jongens,die Romeinen!{eb}
Maar wel gezellig,hoewel je voortdurend alert moet blijven want er wordt gewoon op de openbare weg gelopen tussen al het dagelijkse verkeer.Heerlijk die uitlaatgassen.

De verzorging onderweg is goed. Ik heb echter wel de nodige sportdrank in poedervorm bij me om te mixen met water om voldoende voedingsstoffen binnen te krijgen.
Na de eerste klim die op ongeveer 22 km en ruim 500 meter hoogte eindigt,komt er een zeer aangename afdaling en af en toe mijn horloge controlerend loop ik nog steeds niet te snel,voor de rest pijnig ik mijn geheugen niet om het allemaal te onthouden.
Op 30 km zie ik Roger en Willem vlak voor me lopen en loop er met gemak naar toe en praat wat met Willem die het benauwd heeft en aankondigt straks een terrasje op te zoeken om zich wat te ontspannen.Hij wenst ons succes en wij mogen een eindje verder op weer gaan klimmen tussen al het verkeer wat zich naar huis aan het spoeden is en het blijft {b}warm..{eb}
We moeten nu de Appenijnen over die we al een tijdje voor ons zagen;eerst geleidelijk,maar vanaf 40 km fors omhoog.
Ik besluit om te gaan wandelen om mijn benen te sparen.Lijkt me een verstandig besluit.

Allerhande lopers gaan me nu voorbij.Het zal me een worst wezen.Ik spaar me.
De temperatuur zakt geleidelijk,de wind blijft uit en de luchtvochtigheid hoog.
Het is nu wel aardig om eens te kijken hoe iedereen hier de haarspeldbochten neemt.
Als men aanneemt dat men rechts een diepte heeft en links een rotswand dan lijkt het me verstandig om aan de rechter kant van de weg te gaan lopen.
Je hebt linkse en rechtse bochten maar de linkse bochten zijn onoverzichtelijk en onveilig, vandaar
Die Italianen lopen dus rechts,links,steken de bochten af,verkeer of geen verkeer,maakt niet uit,hoogst opmerkelijk en dan heb ik nog niet over al die begeleidende auto,s van veel lopers die lekker langzaam voor je rijden om je een portie uitlaatgassen te bezorgen.Maakt niet uit!
Boven op de Col van ruim 900 meter op 48 km een lopers-en verkeerscène die zijn weerga niet kent.
Vermakelijk,maar lastig om deze chaos een rustig plaatsje te vinden om een plasje te doen.
De afdaling vergoed veel,toch alert blijven, het wordt {b}donker{eb} en ze parkeren hier overal de auto,s.
Midden op de weg in de bochten,maakt niet uit,moet allemaal kunnen.Een lampje om de arm geeft wat houvast anders val ik helemaal niet op.
Verder gaat het wel lekker.Ik heb al berekent dat als ik de rest zou wandelen ik er 16 uur over ga doen,dus waar maak ik me druk om.Een schoon shirt doet de rest.
Als de afdaling wat minder stijl wordt kom ik wat meer in open stukken landschap die de bossen afwisselen.
Op momenten dat het rustig op de weg is kan ik de krekels horen en heb oog voor de vuurvliegjes en wat ook wel prettig is,ik ga de lopers van berg op weer inhalen.
Ik moet wel om mijn hamstrings blijven denken én het blijft {b}warm!{eb}

Kwetterende,kwakende en schreeuwende Italianen om me heen al zitten ze helemaal stuk.
Opmerkelijk!!{b}Rare jongens,die Romeinen.{eb}
Ergens in een dorpje geeft de thermometer 17 graden aan.
Tussen de 70 en 75 km een dip.Ik kan in volle inspanning mijn lichaamswarmte niet kwijt en besluit om me zelf eens goed te verzorgen.
Bij een drinkpost neem ik plaats op een stoel,koel mijn hoofd en smeer m,n benen in met een zalf tegen verkramping van de spieren en daar gaat hij weer.
Langzamerhand komt er weer tempo in en ik geloof in een goede afloop.
Het verkeer neemt af en daar ben ik blij om want ik heb het met die uitlaatgassen eigenlijk wel weer gehad,nu nog eens zien om niet verblind te worden door al te enthousiaste koplampen.Kom ik uitgerekend in een dorpje op een verlichte promenade over een tegel te vallen.Verschrikte en bezorgde mensen.Ik gedraag me kranig en ik geef geen krimp.
Ik passeer de 80 km,behoud mijn concentratie en ondanks dat er af en toe nog een klein klimmetje te bespeuren valt is alles crecendo.Dit gaat wat worden.
Ik kom Jos Broersen achterop die het wat moeilijk blijkt te hebben.
We hebben even contact en ik vervolg m,n weg,ik heb er blijvend zin aan.
Ik ga steeds meer mensen inhalen.Een loper links van mij schijnt even bij en ik ontwaar het 90 km bordje.Zover heb ik nooit gelopen en ik voel me nog goed genoeg.
Wacht eens even,als ik zo doorloop kan ik rond de 13 uur uitkomen,wel controle blijven houden en dat gaat perfect.Niet te geloven.

De laatste drinkpost met jongens die ik nog even moet bevestigen dat ik Olanda kom en daar gaat hij weer.
De laatste 5 km kan ik niet meer stuk lijkt me en daar hebben we het bordje Faenza.
De laatste rechte weg naar het centrum is verlicht en ik krijg in de gaten dat dik onder de 13 uur zit.De ultimo chilometre is gepasseerd.
Zonder de controle te verliezen geef ik er nog een klein snokkie extra aan en ja hoor daar is hij,de finish.
Er komt een gevoel van triomf over me,bal mijn vuist,steek juichend de armen om hoog en finish.
Die 100 kilometer heb ik binnen,een diepe frustratie valt van me af.
Ik slaak een kreet van blijdschap en triomf.
Over de finish,op een plein kom ik Roger Kempinski tegen en we begroeten elkaar hartelijk.
Ik voel me zeer uitbundig en heb genoeg energie.
Ook Theo Kuijpers en Ruud Jakobs,ze hebben het blijkbaar niet gered,feliciteren me.
Beetje voor beetje kom ik zittend op een stoel tot rust en een diepe voldoening valt over mij.
Ook Jos Broersen is gefinished en we worden met een busje naar een hal toegebracht alwaar we kunnen douchen en op een stretcher wat kunnen uitrusten en wachten tot de hele groep compleet is. Dat was {b}Passatore!!!Toch wel gezellige jongens,die Romeinen.{eb}

Ja,en dan de terugreis.Het gehele gezelschap onderging in de loop der dag allerlei lichamelijk gewaarwordingen en emotionele sensaties en beproevingen.
De één zat aan de goede kant, de ander moest het met minder doen.
In iedergeval was er toch de behoefte om vooral weer flink bij te tanken en zo geschiedde!
Via Forli,Frankfurt en de autobahn kwamen we weer in Nederland terecht en raad eens wat ik het vermoeiendste van het hele weekend vond,de laatste 80 km in de auto naar Zwolle.
Het was een geslaagd weekend,waar ik een diepe voldoening aan over houdt.
Of ik weer een 100km ga lopen? Ik weet het niet,heb voorlopig geen plannen,misschien volgend jaar,weet nu dat ik het kan,geen twijfel meer.
{b}{u}Het spook is verdreven!{eb}{eu}

Als epiloog wil ik jullie de resultaten niet onthouden,het zijn overigens de {b}bruto-tijden.{eb}

{b}{fixed}Henk Geilen 129e 10.30.05
Martin van Nieuwenhoven 286e 11.16.26
Roger Kempinski 427e 12.36.30
Herman Euverman 464e 12.51.50
Jos Broersen 502e 13.08.01
Arnold van der Kraan 602e 13.58.11
Willem Mütze 886e 17.08.18{efixed}
Jan Nabuurs,Ruud Jakobs en Theo Kuijpers zijn om diverse redenen uitgestapt.
Wat rest zijn 1400 deelnemers,een kleine duizend finishers en een dikke 1000 hoogtemeters in de eerste 50 km. {eb}

{b}{u}Herman Euverman.{eb}{eu}