{b}Sta op en dans met mij{eb}
12 uur lang dansen in Den Haag
Wat is vermoeiender 12 uur lang lopen of 12 uur lang dansend aanmoedigen, je longen uit te lijf schreeuwen en 12 keer een ander tenue aantrekken. Het was een goede stimulans om door te lopen, want stel dat je keer een prachtige Nederlandse hit of kostuum mist.
Voor mij en voor meer van mijn 12 uurs collega’s, is het debuut op deze tijdsduur. Ik ga er vanuit dan ook mijn afstandsrecord op één dag gebroken zal worden. Vol goede moed zetten een kleine 50 ultralopers (6 en 12 uur) en de estafetteteams die 12 uur zullen gaan lopen. De estafettelopers gooien zich er gelijk vol in, de ultra’s tasten eerst even af.
In het begin loop alles nog soepel en is de verleiding groot om even een dansje mee te doen met de enthousiastelingen bij de toegang van de atletiekbaan. De oranjegekte is dan nog levend en we worden toegebruld (brulshirt). Maar de loopbeweging is toch het meest effectief rechtdoor, en de energie kan maar beter gespaard worden voor de paar scherpe bochten in het parcours en het er wat minder lieflijk bijliggend duinpad achter de atletiekbaan.
Toch blijkt achteraf de snelwandelende en heupwiegende Paul het meest constant gelopen te hebben. Bovendien staat ie er na afloop nog het meest fris bij. Misschien is een klein dansje onderweg toch zo gek nog niet. De meeste 12 uurs solisten zitten/hangen na afloop met een volledige desinteresse met de rug richting het voetbal buiten op hun stoel. Arjan en Jelle zitten te knikkebollen en ik en Ed komen tot de conclusie dat het weg tetteren van te veel trappist biertjes nu misschien niet helemaal het juiste moment is. Na Winschoten vorig jaar was het dat wel.
Ed kan wel aangemerkt worden als de grootste doorzetter. De loopschoenen waren al in de wilgen gehangen, of eigenlijk gewoon in de prullenbak gesmeten en de haartjes al weer fris gewassen. Maar toen hij iedereen zo rond zag lopen, toch weer de schoenen aangetrokken en doorgelopen.
De 6 uur solo-lopers hebben inmiddels plaats gemaakt voor de 6 uur estafettelopers, wat weer nieuwe aanmoedigingen oplevert. Het beging op te vallen dat de enthousiast dansende heren, vooral oog hebben voor de lopende dames en bij naderen wordt er op de geluidsinstallatie gedoken en wordt iedere keer vol enthousiasme “Sta op en dans met mij” ingezet.
Bij de drankpost grijp ik een leeg bekertje, zonder water. Direct wordt door een aardige vrijwilligster de achtervolging ingezet, met twee bekertjes. De inhoud zit er aan de andere kant van de baan nog in, dus dankbaar klots ik nog wat water weg.
De oranjefeest moet tijdelijk plaatsmaken voor een boerderij feest. Broer Konijn en Clara Kip staan heerlijk te dansen en zwepen de boel nog een beetje op, nog zo’n drie uur te gaan. Er komt een haas voorbij gesneld of was het toch alleen het hoofd van Broer Konijn. Het besef van tijd en afstand begint een beetje zoek te raken en eigenlijk loop ik als een kip zonder kop mijn rondjes. Het is zaak er niet meer bij na te denken en alleen maar te gaan, al wordt dat steeds moeilijker. De speaker en joos melden wel dat de koppositie in de wedstrijd mogelijk is (hoe ben ik op de tweede plek verzeild geraakt?), maar ik ben al zo aan het worstelen dat het me eigenlijk helemaal niets meer kan schelen. Ik wil lekker met de voetjes omhoog en wat anders eten als gel en banaan.
Na 12 uur eindelijk het verlossende schot, gelukkig niet te ver bij de atletiekbaan vandaan.
Ik geef nog een dikke knuffel aan de kip, het konijn is er alweer vandoor en in het oranje uitgedost en ik kan hem niet vinden. Bij deze nog een kusje en hulde aan de hele organisatie, die eigenlijk de grootste ultraprestatie hebben geleverd.
Majet Spoelder (flink geradbraakt)