Soms krijg ik teksten onder ogen die ik niet begrijp. De Ultraloper, boekje deel 5 (29 juni UltraNed) is er zo een. “Hiermee is een eind gekomen aan een niet-commercieel initiatief. De Ultraloper commercieel laten worden en winst maken, vraagt om een heel ander beleid.”, schrijft Prisca Vis.
Is die vraag aan de orde dan?
Met Ultraloper 4 is de cover, de lay out, de bindwijze van het boekje geprofessionaliseerd. Een milde vorm van eindredactie heeft zijn intrede gedaan en geen enkele auteur heeft daar moeite mee gehad. De prijs van het boekje is een halve euro lager, terwijl de verzendkosten voor Nederland èn voor België daarbij al in zijn ingecalculeerd. Bij deel 3 bleven deze kosten in feite buiten beeld, dankzij een sponsor die deze kosten voor zijn/haar rekening nam.
Wie wordt daar beter van? De lezer, want die krijgt een prachtig boekje voor een schappelijke prijs. De auteurs, want hun verhalen krijgen de eer die hen toekomt: een mooi verzorgde uitgave. En hopelijk wordt ook het ultralopen er beter van: is zo’n bundel vol enthousiaste verhalen over prachtige tochten geen geweldige promotie van het ultralopen? Wie er echter nìet beter van wordt is de uitgever. Geen rooie cent. Helaas zoemt die suggestie door het hele stuk, terwijl Prisca donders goed weet dat ook voor Ultraloper 4 en 5 geldt: verkoopprijs= kostprijs!
Begrijpt u nu waarom ik Prisca niet begrijp? Moet dit alles dan gaan veranderen? Wat Mark de Boer en mij betreft niet. Is er dan wat mis met de huidige gang van zaken (lees deel 4 en 5)? Volgens mij ook niets. En wie daar zeker niet over kan oordelen is Prisca zelf, want tot op de dag van vandaag heeft zij deel 4 niet gekocht!
Het initiatief dat Prisca destijds heeft genomen om alle prachtige verhalen over ultralopen te bundelen, valt zeer te prijzen. Met enige ijdeltuiterij mag je jezelf dan nog best wel “oprichter van de Ultraloper” blijven noemen. De vraag is echter wel wat dat inhoudt. Ben je daarmee de facto alleenheerser geworden over een boekje wat altijd nog gevuld wordt door anderen? Een alleenheerser die met één pennestreek een gewaardeerd boekje de nek omdraait, zonder een deugdelijke argumentatie. Een alleenheerser die zonder enige vorm van ruggespraak met mij en Mark afkondigt dat de Ultraloper beëindigd zal worden. Wij moesten het – zoals dat heet – uit de media vernemen.
Ik zal me in de komende maanden samen met anderen beraden over de mogelijkheden tot voorzetting van De Ultraloper. Maar dan in een constructie waarin dit stukje “cultureel erfgoed” niet afhankelijk is van de grillen van één enkel individu. En al helemaal niet van iemand die over dat boekje verklaarde: ”Promotie van het ultralopen is nooit (en nog niet) mijn doel geweest.”
Eric de Vries
Aanvulling van Mark de Boer. “Out-siders” die het bovenstaande en het stuk van Prisca lezen zouden misschien kunnen denken dat er een discussie is geweest over het commercieel maken. Nee dus, dat zijn de ideeën van Prisca zelf geweest.
De genoemde “weggeefexemplaren”, namelijk eentje voor Bas Beentjes (de fotograaf van de JKM) en eentje voor Runners World zijn betaald door resp. Eric en mij privé. Ik heb mijn “tweede exemplaar” dus weggeven aan RW…