Rio de Janeiro marathon
Als je veel reist maak je veel mee zeggen ze en dat kunnen we bevestigen
Op jacht naar mijn doelstelling in 50 landen een marathon zijn we naar Brazilie gegaan voor de Rio de Janeiro marathon
De naam Brazilie komt van de boom de Brasil, die de Portugezen mee terug namen naar Portugal tijdens de kolonisatie van dit land.
Na een tussenlanding op Lissabon zijn we met TAP richting Rio gevlogen waar we in de nacht aankwamen.
Tot overmaat van ramp was de koffer van Mea niet op de band dus dat ook nog aangeven met veel papierwerk.
Gelukkig na 2 dagen was de koffer weer terecht en kon Mea zich ook voor bereiden op de halve marathon van Rio de Janeiro.
Na eerst het Christusbeeld te hebben bezocht en de Suikerberg zijn we met onze gids naar de startnummer uitgave gegaan ergens midden in de stad.
Voor alle buitenlanders was er een desk met Engels sprekende medewerkers dus we hadden snel onze startnummers.
Tijdens onze rondreis dor Brazilie zijn alleen de gidsen en receptionisten die Engels spreken, zelfs de medewerkers van de incheck balies van het vliegveld spreken alleen Portugees.
Zoals ze zeggen het Engels boek ligt op de tafel in school.
Nadat onze gids ons smorgens vroeg om 05.00 ur had afgezet bij de bussen op de dag van de start gingen we richting de Recreo beach 42 kilometer verderop.
Volgens mij had de chauffeur van de bus en hekel aan marathonlopers want het was een rit of ik in een botsauto heb gezeten en of de bus de APK heeft gehaald betwijfel ik ook, geen vering.
Gelukkig na 1 uur op de plaats van bestemming en gebroken.
Mea was met een andere bus vertrokken naar de helft van het parcours.
Het was een mooie dag en doordat het parcours alleen langs het strand liep was er steeds een koel zeebriesje aanwezig en dat is heerlijk bij een gemiddelde temperatuur van 25 graden die marathondag.
Met 1900 marathonlopers totaal gingen we om klokslag 08.00 uur richting Rio de Janeiro en op de halve verschenen er 3500 lopers die al om 07.30 waren wegeschoten.
Een prachtig parcours met oa de Copacabana en Flamengobeach en tienduizenden toeschouwers.
Perfect georganiseerd met elke 3 km water en in totaal denk ik wel 35 km aan hekwerk zodat wij veilig op onze eigen wegdek de loop konden volbrengen.
De eerste 8 kilometer gingen voor mij heel moeizaam zodat ik dacht ga ik nou zo langzaam of gaan hunnie zo hard.
Maar bij de 10 km klokte ik 50 minuten en dat zijn toch een beetje mijn tijden die als tussentijd loop.
Na een km of 25 zag ik al de eerste afvallers en wandelaars dus ik had het goed opgebouwd.
In een tijd van 3 uur en 44 minuten en 27 seconden kwam ik binnen waar ik een prachtige grote medaille kreeg met bidon, Tshirt en een etenspakket.
Mijn 76e marathon volbracht in het 49e land.
Mea was natuurlijk allang binnen in een tijd van 2 uur en 11 minuten en onze gids stond ook al klaar om ons naar het hotel te brengen.
’s Middags zodoende nog lekker gelegen aan de Copacabanabeach en gesnorkeld.
De volgende dag met een binnenlandse vlucht waar we onze 1e doorstart tijdens de landing hebben meegemaakt zijn we naar de grootste watervallen van de wereld geweest, de Iguazu Falls.
Deze kan je bekijken op de Argentijnse zijde ( paspoort meenemen) dus ook aan de Braziliaanse kant, allebei even indrukwekkend.
Daarna door met een langdurige vlucht richting de Amazone voor 3 dagen waar we prachtige boottochten hebben gehad vanuit de lodge en toen richting Salvador aan de kust voor de laatste 5 dagen van onze vakantie.
Ons hotel lag ongeveer 500 meter vanaf een park waar elke dag wel honderden mensen aan het wandelen waren en hardlopen.
Dit park was gelegen als een rotonde waar ook honderden auto’s, bussen en vrachtwagens hun weg vervolgden.
Je vraagt je dan af wat is gezonder trainen of niet trainen tussen al die uitlaatgassen.
Toch hebben Mea en ik meegetraind met de plaatselijke atletiek- en triathlonclub www.triaco.com.br van Salvador.
Leuke kontakten overgehouden en we ontvingen allebei ook nog een T-shirt van deze club.
Na de eerste dag Salvador te hebben verkend was onze conclusie dat dit een onveilige stad was.
Veel alcoholisten, drugsfiguren, snuivers enz dus ’s avonds als het donker is niet meer de straat op.
De receptionist vertelde al in welke delen we niet moesten wandelen i.v.m. de gettovorming daar en criminaliteit.
Helaas het onvermijdelijke gebeurde ons en dat om 13.00 uur ’s middags en op een toeristische locatie.
Vanuit het niets 3 criminelen waarvan 1 met een mes die op mij af kwam en 2 die Mea te lijf gingen.
Ze hadden het gemunt op onze rugzak met inhoud.
In een flits beslis je zoveel dingen en dat was eerst de arm vastpakken van de messentrekker zodat Mea kon vluchten.
Deze crimineel kon ik nog een klap geven in zijn gezicht en Mea was intussen al hard aan het gillen zodat ze kon ontsnappen en toen kreeg ik 3 man op mijn nek.
Ik dank Lieve Heertje nog steeds dat ik niet ben neer gestoken omdat ik 2x zijn steekbewegingen kon ontwijken.
Toen ik zag dat Mea veilig was heb ik mijn rugzag afgegeven die al gescheurd was evenals mijn polo en broek door mijn gevecht met deze lieden en mijn hand blauw van de klap en ook rug, knie en nek met bloed.
Maar Mea had gelukkig niets en ik zelf geen steekwond opgelopen en we zijn gelijk naar 2 agenten gerend die de achtervolging inzetten met een taxi!
Op de straat waar wij wachtten 3 politieagenten tegengehouden op de motor die ook gelijk naar de Favelja’s gingen – de krottenwijken van deze buurt.
In korte tijd zijn er 17 agenten bezig geweest op deze locatie om de criminelen te pakken.
En wonder boven wonder binnen 1 uur waren ze terug met 2 criminelen waaronder de messentrekker die ze in de kofferruimte hadden gestopt en zelfs mijn rugtas terug met inhoud.
Wat daarna gebeurde zou echt niet in Nederland kunnen, de criminelen werden in een soort caravan geduwd en geboeid en helemaal total loss geslagen met knuppels.
Een agent had zelfs zijn stok kapot geslagen op deze figuren en dezen gingen dan ook onder het bloed richting het politiebureau waar wij de hele middag hebben gezeten i.v.m. het papierwerk.
Kortom op de verkeerde plek op de verkeerde tijd maar ik adviseer toeristen om niet naar Salvador te gaan.
De volgende dag heb ik 2 prachtige duiken gemaakt om zoveel mogelijk deze gebeurtenis te vergeten.
Na thuiskomst zijn we gelijk weer gaan trainen al heb ik nog pijn in mijn lijf maar de volgende maarthon staat alweer te wachten ivm mijn doelstelling het 50e land, Toronto in Canada.
Hieraan gekoppeld gered gereedschap en dan als hoogtepunt is dit tijdens de Soester Bosmarathon op 12 oktober waar een bus staat van gered gereedschap en waar ik met collega’s zoveel mogelijk gereedschap hopen in te laden van alle hardlopers en toeschouwers die komen die dag, www.bosmarathon.eu
Jaap van den Berg
Soest