De Olympische Spelen zijn – zoals de Engelsen het zo mooi zeggen – ‘a
celebration of the human body’. Welnu, ik vrees dat we als menselijke
diersoort een belachelijk figuur slaan. Een goudvis zwemt sneller dan
Michael Phelps en een poedel loopt sneller dan Usain Bolt. Een poedel
of een eekhoorntje, allebei verslaan ze onze wereldrecordhouder en
olympische sprintkampioen. Is dat niet belachelijk?
Nu zal men opwerpen dat de mens in het algemeen niet erg fit is in
vergelijking met andere diersoorten, maar dat is een misvatting. Er
zijn twee disciplines waar de mens zijn gelijke niet in kent: schaken,
dankzij ons grote brein, en duurlopen, dankzij onze lange benen.
Uitgerekend deze twee sporten zijn afwezig op de Olympische Spelen.
Van schaken kan ik dat nog enigszins begrijpen, maar waarom is het
duurlopen niet vertegenwoordigd op het hoogfeest van het menselijk
lichaam? Met duurlopen bedoel ik niet de 10.000m of de marathon, want
die zijn te kort. Neen, het zijn afstanden van 100 kilometer, 100 mijl
of nog verder, waar het mensenlichaam in uitblinkt. Het wereldrecord
op de klassieke 24-uren ultraloop is bijvoorbeeld meer dan 300
kilometer. Wie doet beter? De wolf misschien, en dan nog. In elk geval
de eekhoorn niet. De mens is zonder enige twijfel een duurloper en
geen sprinter. Daar bestaan trouwens wetenschappelijke studies over
(Bramble en Lieberman, ‘Endurance running and the evolution of Homo’,
Nature, 2004).
Lees verder op Losse Veter: http://www.themazecorporation.net/lv/?p=10564