Hoe kan je een marathon prachtig noemen als je er na 30km volledig leeg uitstapt?
‘Awel’ Ik kan dat.
Momenteel zit ik (volgens Jan) in mijn ‘fun-run’ periode. We trainen een beetje, niet te zwaar en ik mag kiezen waar en wanneer ik wedstrijden loop.
En zo kwam ik toevallig op de site van de Zeeuwse Kustmarathon. Wat mij er vooral in aantrok, en ik weet dat veel mensen nu gaan schrikken maar ik ben een eerlijke gast, was de 500 euro die de winnaar kreeg. Eigenlijk is dit volledig tegen mijn visie maar na 18 jaar atletiek en heel veel goede resultaten vond ik dat het tijd werd om eens iets te verzilveren. Mijn sport heeft mij al een huis gekost! Trouwens deze centen waren heel welkom.
Dus ik onaangekondigd naar ginder. Door wat gesukkel op de weg en veel verkeerd rijden komen we maar net op tijd aan. We komen eigenlijk aan aan de finish en worden met bussen naar de start gebracht. Om 10.00h vertrekken de bussen, wij komen aan om 9.40h. Blijkt dat ik me daar absoluut niet kan inschrijven. Ze roepen Lijn of Lein de verantwoordelijke, een heel lieve en vriendelijke man. Blijkt zelfs dat ik me absoluut NIET meer kan inschrijven.
Ik schrik me een hoedje begin te palaveren. Uiteindelijk mag ik van hem illegaal vetrekken, maar kom niet meer in aanmerking voor een klassering en het verbonden prijzengeld. Nog wat over en weer “gezwets” en ik besluit om toch in de bus te stappen en te zien wat er van komt. Aan de startplaats krijg ik uiteindelijk toch een nummer en dat heeft onze Lijn of Lein geregeld. Ik ben gelegaliseerd.
We lopen met z’n allen gezamenlijk naar de startplaats. Het startschot gaat en daar gaan we. Iedereen heeft me gewaarschuwd voor de zwaarte van de marathon.
Wim Padmos en ik zijn weg. De eerste 5 in 19’ da’s niet te snel voor mijn doen. De tweede 5 in 18’11” en de derde al onder de 18. Wim doet lekker geen meter kop, hij blijft achter me zoals een schaduw. We hebben al een stuk strand achter de rug, dat valt mee. Alleen de wind is niet te harden. Meestal pal op kop en 4 beaufort hoor ik later zeggen.
Na een kilometer of 16 gaan we weer het strand op. Wat is dat! Los zand, we vinden niet het juiste spoor, wind weer op kop. Ik sta stil en moet lossen. Als dit FUN-RUN is, amai mijn voeten. Dit is complete shit…..Ik zwalp over het strand. Halfweg passeer ik in 1h18’ daar mag ik absoluut geen probleem mee hebben, maar nu……!
Van het strand in de duinen. De ene steile klim na de andere, soms moet ik wandelen, ik ben leeg. Niet te verwonderen, ik heb amper gedronken want de bevoorrading bestaat uit water en Red Bull. Eigen bevoorrading konden we niet afgeven, of je moest een fietser bijhebben. Die mocht dan ook niet gans het traject volgen.
Na 31km stap ik eruit. Ik hing toen 4e of 5e. Gelukkig net bij een rode kruispost. Ze bellen iemand van de organisatie op om me te komen halen. Ondertussen geef ik over. Eerst het beetje water en Red Bull, later gewoon gal. Dehydratatie!
Terug aan de sporthal gekomen kleed ik me aan, geef nog wat over en zoek mijn vrouw.
Ze vertelt me dat de speaker me nog steeds aan de aankomst verwacht, want hij roept constant mijn naam. Ik ben te ontgoocheld om me nog te vertonen en wil zo snel mogelijk naar huis.
Ik hoor dat Wim in de laatste kilometer nog gepasseerd wordt door een 800-1500meter loper (1’49”) die voor het eerst een marathon loopt en zich maar 4 weken heeft gegund om zich voor te bereiden. Onderweg naar huis moet mijn vrouw ettelijke malen stoppen, want ik moet overgeven.
Mijn besluit: Dit is echt een aan te raden marathon. Prachtig parcours, heel zwaar, veel ambiance, goede organisatie. Misschien iets beter werken aan de bevoorrading. Misschien had ik beter moeten luisteren naar de raadgevingen, had me wat op de achtergrond moeten houden.
Lijn of Lein, beste medewerkers toch van harte proficiat en bedankt.
Marc Papanikitas