Wat een marathon, ben ik nu een doetje of een softie aan ’t worden?
43 rondjes van bijna 1 km met telkens 22 trappen op en nog zoveel naar beneden, doorheen het oude stadhuis, hoek na hoek om in de met vast tapijt belegde gangen, doorheen de voormalige raadzaal en langsheen de lege bestofte lokalen van waaruit burgemeester en wethouders de stad bestuurden, via de ongewoon verlaten gangen van een aanpalend overdekt shoppingcenter even terug naar buiten … en alles herbegint ! Neem daarbij nog de erg warme junidag als toemaatje en het was voor deze oude jongen een zware werkdag!
Maar je kan het Han (Frenken) niet kwalijk nemen … wie inschrijft weet dat Hans hersenkronkels van de gemeenste en onontwarbaarste van deze apenplaneet zijn. Dus je weet dan wat je te wachten staat … wie aan zijn voorgaande ‘projecten’ heeft deelgenomen (lees: col de maasbanda, border bridge marathon …) weet waar de klepel hangt.
Toch houdt deze jongen eraan om telkens present te tekenen. Han is een goed mens en de inschrijfgelden gaan bij elke marathon integraal naar een goed doel. Ook dit maal dus.
Ik heb er ‘graag’ bijna 5 uur over gedaan. Ik hoop dat ik daarmee mijn eigen kleine bijdrage geleverd heb en wat verlichting gebracht in het leven van langdurige zieke kinderen.
Han, het siert je!
Wat gaat je weird brein als volgende verzinnen … met angst en spanning wacht ik af … zet mij maar weer on top of the entry list!
Micha, het vermagerd konijn
http://www.michavreluk.be