Zondag 17 juni werd voor de tweede keer “der Willinger Panoramalauf'” gehouden. De hoofdloop was vorig jaar nog de 33 KM, maar dit jaar was ook de marathonafstand ingevoegd. Dus tijd voor ons (een running team uit Brunssum) om eens poolshoogte te nemen. Met z’n vieren zagen we de uitdaging wel zitten om in het Sauerland een paar bergjes weg te tikken. Maar wat we aantroffen was heftig, om niet te zeggen zeer heftig. We zijn gewend om in bergachting gebied te lopen, ook marathon ervaring hebben we al opgedaan in het hogere gebergte, maar op dit parcours waren zo goed als geen herstelmomenten ingebouwd. Op en af van begin tot eind! Sjravelen, klauteren en dan weer rennen om tijd goed te maken. Maar na ongeveer 34 KM was de puf er goed uit, en werd het vroege opstaan (lees 4:00 uur!) om nog op tijd aan de start te staan in Willingen ons even teveel. Dus de les is om de volgende keer toch een dag eerder te vertrekken. Het aantal deelnemers aan de marathon was niet groter dan 100. Consequentie daarvan was dat je in no-time alleen door de Duitse bossen en weilanden sjokte. Hoewel de aanwijzingen op het parcours best redelijk waren aangegeven, zijn enkele groepjes lopers verdwaald om na een extra lus weer terug te keren op het oorspronkelijke parcours. Gevloek en gescheld op zijn Duits, werd door ons gepareerd dat wie niet goed uitkijkt een tandje hoger moet schakelen. Wederom gevloek en getier, maar dat geluid verdween snel met de overdonderende rust die ons tegemoet trad daar hoog in de bergen. De marathon bleek niet voor niets panoramalauf gedoopt. De uitzichten waren fenomenaal, en hadden ook nog in goed Duits gebruik steeds een bijpassende naam.
Maar terugkomend op onze inzinking bij kilometerpaaltje 34, daar kwamen we op het lumineuze idee om even te pauzeren in een Berghütte, genaamd Ziggi’s Hütte. Nog nooit eerder zijn we tijdens een marathon gestopt om zo te pauzeren. Maar de energie was op, het werd zwart voor onze ogen, terwijl buiten de zon nog flink scheen. Nieuwe problemen moeten gecounterd worden met nieuwe oplossingen. Dat dachten we tenminste ….. dus die hut in! Heerlijk een koud biertje op zijn Sauerlands naar binnen gewerkt even rustig bijgekletst met de “locals” die ineens heel sympathiek overkwamen. Oranje boven en Deutschland über alles ging door elkaar zoals het ook hoort. Even leek de wereld weer perfect, totdat iemand zei, “…..wie weit müsst Ihr denn noch….”. We schrokken wakker uit onze onze roes, de marathon, de marathon. We namen versneld afscheid van onze nieuwe vrienden en probeerden de eerste honderd meter weer een vorm en souplesse aan te nemen die past bij echte Nederlandse duurlopers. Het gejuich en aanmoedigingen vanuit de hut stimuleerde ons om die verkrampte benen weer enigzins op gang te krijgen. Van nu af ging het alleen bergaf zeiden we tegen ons zelf om de moed erin te houden, totdat bleek dat bergaf met dit soort hoge percentages ook niet meer zo lekker loopt als je bovenbenen geblokkeerd zijn. Maar alla we kwamen allengs korter bij de finish en uiteindelijk zijn we die dan ook gepasseerd. Weer een medaille rijker! ……..
Een compliment aan de organisatie van de panoramalauf is hier zeker op zijn plaats. Een prachtig uitdagend parcours uitgezet naar de meest afgelegen mooie plekjes, langs riviertjes en ravijnen, over bospaadjes, door graslanden en bergop over steile stenen paadjes. En toch steeds weer na 3/4 km een verzorgingspost. Jörg Stremme en zijn companen hadden het goed verzorgd. Alleen Jörg het enige minpuntje blijft toch dat de beloofde “Errinerungsmedaille” bij de finish een bierglas bleek te zijn??!!
Voor een ieder die houdt van een avontuurlijk tochtje door de bergen, houd dan de derde zondag in juni vrij!!
Wim Reumkens