Tussen 7 en 10 juni 2007 vond de 1e editie van de Eifelsteig plaats. Dit betekende voor mij veel lopen, veel eten, veel rusten en weinig slapen. Veel woorden zal ik er verder niet meer aan vuil maken, want zowel Henk Sipers als Henk Geilen hebben al uitgebreid over dit evenement bericht. Moderne technologie is in veel gevallen aan mij niet erg welbesteed. Tijdens de Eifelsteig zijn mij echter wel de zegeningen van een GPS duidelijk geworden. De ‘oude’ Eifelsteig bleek matig gemarkeerd, maar door braaf achter Lukas, drager van een GPS, aan te lopen, was er (bijna) geen vuiltje aan de lucht. Alleen de huidige status van een pad zorgde nog wel eens voor een verrassing. Kortom, zo nu en dan werden we geacht een pad te volgen, dat nogal in onbruik was geraakt. Volgend jaar wordt de ‘nieuwe’ Eifelsteig (http://www.eifelsteig.de) gevolgd. Dit moet een ‘Premium Wanderweg’ worden en men mag derhalve verwachten, dat de markering dan tiptop zal zijn. Voor foto’s verwijs ik graag naar de persoonlijke websites van Henk Sipers (http://www.adventure-runner.tk), Henk Geilen (http://www.loopplezier.tk) en Willem Mütze (http://www.funrunner-heerlen.nl).
Wat extra uurtjes slapen en een paar trainingen later was het weer tijd om de clowns aan de Laan van Poot met een bezoek te vereren. Het was mijn 3e start in 4 jaar (verhinderd in 2006). De 2 voorgaande keren was het telkens een warme onderneming geweest. Nu was het ietsje frisser. In Den Haag is mij overigens duidelijk geworden, dat het gat in de ozonlaag ook van invloed is op de loperij. Door het gat in de ozonlaag wordt de aarde warmer en zwelt op. Loopparkoersen worden hierdoor langer. In het geval van Den Haag 7 meter (1851 m – 1858 m). Op het duinpad kon men duidelijk zien, dat het pad uit zijn voegen aan het barsten was. Evenals 2 jaar geleden was het mijn missie om te proberen 10 minuten per ronde te lopen, rekent lekker makkelijk! Ik liep echter iets te snel. Bij doorkomst verscheen er keer op keer een 9.20- of 9.30-tijd voor ‘van’ (dat was ik dus) op het scorebord. Dat ging uiteindelijk zo’n 3.30 goed. Toen zakte het tempo wat af. Toen de lichting van 9.00 het toneel verliet, openden de hemelpoorten zich. Het regende heel even, heel erg hard. De resterende deelnemers (v/m) gingen echter onverdroten verder. Na 6 uur had ik 36 rondes en bijna 700 restmeters afgelegd, zo’n 67.6 km. De vorige week tijdens de Eifelsteig had een vergelijkbare afstand mij zo’n 3.5 uur meer gekost. Het kan verkeren! Door de 2 afzonderlijke starts voor de 6 uursloop (9.00 en 11.00) valt er over het wedstrijdverloop weinig te melden. Pas bij het bekijken van de uitslagen bleek mij, dat ik door stug door te lopen in de laatste 5 minuten de uiteindelijke nummer 3 virtueel had ingehaald. Een 2e plaats was mijn deel. Het podium halen is altijd leuk, maar de eerlijkheid gebied mij te melden, dat een zeker deel van de gebruikelijke tegenstand die dag voor de 12 uursloop had gekozen. Geheel handelend volgens mijn adagium ‘Lopen is leuk, maar het moet niet langer duren dan een werkdag’ verliet een hele groep na 8-9 uur lopen het toneel: Carel Schrama (8.04), Simon Pols (8.27), Tom Hendriks (8.47) en Cees Verhagen (8.58). Zij hadden duidelijk geen zin in al te veel overuren die dag (Hoe zou Haag Atletiek overuren verrekenen?). Alleen de lui van de 12-urige werkdag en de 60-urige werkweek gingen stug door. Opvallend zowel bij de 6 uursloop als bij de 12 uursloop was het optreden van de deelnemende dames. Hun aantal was relatief gering. Ze liepen echter wel allemaal, een uitzondering daargelaten, door tot het bittere einde. Tja, dat zou dus het zwakke geslacht moeten zijn…
Tot slot nog een mededeling van het etappeloop-front. De organisator van de Tiroler Wasserkraft Abenteuerlauf vroeg mij om wat aandacht aan zijn loop te besteden. Bij deze: http://www.abenteuerlauf.at
Bram van der Bijl
anvdbijl provider xs4all.nl