Op 22 juni werd door de Nederlandse militairen op het hoofdkwartier te Kaboel een estafette marathon georganiseerd voor een goed doel. er konden zich teams van 4-7 lopers inschrijven en ieder team moest minimaal 25 dollar inschrijfgeld overleggen. Het goede doel was een sportvereniging in Kaboel en met de opbrengst zou er nieuwe kleding worden aangekocht. Samen met een sportdag die volgende week wordt georganiseerd door een van de andere landen willen ze 2000 dollar inzamelen.
Het Nederlandse team wilde in eerste instantie voor de overwinning gaan en dus alleen snelle lopers selecteren en daar was ik als ultraloper niet de juiste man voor. daarom besloot ik om alleen de volledige afstand te lopen en dit werd door de organisatie ondersteund. Dus de training werd serieus ter hand genomen en de afgelopen weken gemiddeld 75 km gelopen in vier trainingen op de loopband. Het ging mij steeds beter af en uiteindelijk liep ik twee weken geleden een testloop van 31 km in drie uur op de loopband en voelde wel dat dit moest lukken. Het enige wat mij eventueel parten kon spelen was de hitte, want de temperaturen bereiken hier op dit moment de 40 graden. Ik wilde starten om 05.30, maar dat was voor de organisatie te vroeg en dus was de start gepland om 06.30, twee uur voordat de estafette zou beginnen.
Het parkoers is een rondje van 580 meter en dat zou ik op 90 meter na 73 keer moeten lopen. Mijn streven was, om de marathon in 4 uur te lopen en dus zou ik rondjes van 3.15 min moeten lopen. Ik nam aan dat ik met 7 weken hier in Kaboel geen last meer zou hebben van de hoogte (Kaboel ligt op 1800 meter).
En daar stond ik dan op vrijdagmorgen even voor half zeven. Ik had de beschikking over een persoonlijke teller en die zou mij ook de bidons aanreiken. De temperatuur was al in de 20 graden, maar wel met een windje. het eerste uur zou ik worden vergezeld van een Franse collega, die bij mij op het bureau werkt. Er werd afgeteld (een startschot in deze omgeving is niet op zijn plaats) en weg was ik. Het is in het begin moeilijk om het juiste ritme te vinden, want de loopband stel je in en dan moeten de benen meebewegen, en je merkt meer van het gedreun in je knieen. Ik had in de afgelopen weken maar 1 keer hier buiten gelopen.
De rondjes gingen voortvarend en onder de drie minuten dus te snel maar ik voelde mij goed. Wegens het vele converseren vloog het eerste uur voorbij en liep ik alleen. maar er verzamelden zich steeds meer mensen bij de start van de estafetteteams en die leefden ook mee. Mijn teller/verzorger hield alles keurig bij en achteraf zag ik dat hij zelfs de rondetijden had genoteerd. Voordat ik er erg inhad zat de helft erop en was ongeveer 1.43 uur verstreken. Ik voelde mij nog steeds goed en zag er misschien wel een mooie tijd inzitten. Na twee uur gingen de estafetteteams van start. Er hadden zich 19 teams ingeschreven en die begonnen mij rechts voorbij te stuiven, maar ik bleef gestaag mijn rondjes lopen. De temperatuur begon op te lopen naar de 30 graden en de Spartathlon visioenen kwamen in gedachte voorbij. Voordat ik er erg inhad gingen de laatste 10 km in en ik voelde mij nog steeds goed en had slechts twee keer even gewandeld om wat te eten en mijn hoofd te koelen.Ik kon zelfs bij de langzamere estafettelopers aansluiten en zo nu en dan zelfs eentje inhalen hetgeen goed was voor het moreel. Bij elk doorkomst werd ik luid toegejuigd en zo ging ik de laatste 490 in van de 73e ronde. daar stond mijn teller met de stopwatch en hij klokte mij in een tijd van 3.36.31 waarmee ik dik tevreden was en met een voldaan gevoel nam ik de felicitaties in ontvangst. daarna even uitzweten, douchen en omkleden om vervolgens de teams aan te moedigen. het mooie was dat eenieder bleef aanmoedigen totdat het laatste team over de finish kwam. Een vrouwenteam bestaande uit slechts 4 personen, hetgeen het enige team was met zo weinig lopers, dus bewondering alom.
De winnaars waren een Engels team in een tijd van 2.20 uur en het eerste Nederlandse team behaalde een keurige derde plaats in zo’n 8 minuten achter de winnaars.
Al met al een goed georganiseerde dag en als al het geld is geteld kunnen we dit weer besteden aan de wederopbouw van dit prachtige land.
Voor mijzelf een uniek ervaring ( volgens mij heeft er nog niemand in Kaboel een marathon gelopen) en dit biedt perspectieven, om bij teugkeer in november de (ultra)draad weer op te pakken.
Met sportieve groeten,
Hermy Heymann