In principe vind ik dat vier loopjes in een maand voldoende zijn. Daarnaast vind ik ook dat principes er zijn om ervan af te wijken. Dus toen mijn loopmaatje John Uitenbroek mij vertelde dat hij in juni na een lange periode van blessure-ellende een poging ging ondernemen om weer een marathon te volbrengen, was mijn spontane reactie :”jij gaat niet proberen om een marathon te lopen maar jij gaat een marathon lopen en ik ga mee!”. John had zijn oog laten vallen op de nacht van Vlaanderen, inmiddels omgedoopt naar de nacht van West-Vlaanderen.
Het concept van een nachtmarathon leek mij prachtig en wilde ik graag met eigen ogen aanschouwen. Met name dat je niet voor dag en dauw uit je nest moest maar rustig kon uitslapen leek mij geweldig. Bijkomend voordeel was ook dat je genoeg tijd had om te eten en niet meer (her)kauwend aan de start stond. En de hitte of eigenlijk de zon zou ook geen spelbreker kunnen worden.
Daarnaast had ik op de website gelezen dat de wedstrijd langs goed verlichte grotendeels verkeersvrij wegen verloopt. Ik was uitermate benieuwd hoe zij een parkoers van 42 kilometer een hele nacht verkeersvrij en goed verlicht zouden kunnen krijgen en houden. Ergens had ik het gevoel dat als een parkoers verkeersvrij was of te maken was dan moest dit redelijk afgelegen zijn, maar dan was het vreemd dat dit goed verlicht is. Kortom er was iets waar ik graag het fijne van wilde weten.
Bovendien was sprake van muzikale ambiance en optredens van Vlaamse artiesten. Dus wat kon ik nog meer wensen, een goede vriend een dienst bewijzen, even een marathonnetje meepikken, sfeer en feestende mensen meemaken en ook nog midden in de nacht thuis komen.
Torhout is een dikke 2 uur rijden van mijn huis. Omdat het echter vrijdagavond was en we langs Brussel moesten rijden hadden we besloten om er een halve dag verlof tegen aan te gooien en aan het begin van de middag te vertrekken. Achteraf bleek dit een zeer wijs besluit want de verkeersellende rond Brussel en allerlei wegwerkzaamheden zorgden er voor dat wij ruim vier uur in de auto mochten doorbrengen. Lekker als je dan ruim de tijd genomen hebt en dus toch zonder enige stress je borst- en rugnummer kunt ophalen.
Toen wij in Torhout aankwamen regende het. En tot de start zijn er nog een paar fikse buien geweest. Uiteraard kwam even voor de start om 20.00 uur de zon door en kon het feest beginnen.
De start was ook een belevenis op zich. Er waren meer dan 1750 10km lopers, een kleine 500 marathonlopers en zeker 150 ultralopers. Al deze 2400 atleten startten gezamenlijk. Ik vroeg me al af hoe dit in zijn werk zou gaan. Ook de organisatie van de tijdsregistratie riep mijn verwondering op. Er werd geen gebruik gemaakt van championchip of andere elektronische hulpmiddelen. Ik vroeg mij dus echt af hoe je met name 1750 10 km lopers die binnen een relatief korte tijdsspanne binnen zouden komen correct zou kunnen registreren. Bij de start bleken er aparte startvakken voor de ultra- en marathonlopers en voor de 10k vrienden. Helaas bleek deze vreugde van korte duur want dit waren geen startvakken achter elkaar maar twee vakken naast elkaar met een “gemeenschappelijke voorkant”. Met andere woorden achteraan waren de twee categorieën gescheiden maar bij de echte start stond weer alles bij en door elkaar. Op zich natuurlijk geen probleem maar het duurde wel even voor ik over de echte startlijn was. Mijn “grote probleem” was dat ik mij er voor verantwoordelijk voelde om John zo goed mogelijk door de marathon heen te loodsen. Dit betekende dat ik moest proberen om hem zo vlak mogelijk te laten lopen en hiertoe moest hij zo snel mogelijk in zijn ritme komen. Met weinig ruimte en veel lopers om je heen die regelmatig heel verassende acties uithalen is dit vinden van je ritme toch wel problematisch. Even voor de duidelijkheid; ik vind dat iedereen evenveel recht heeft om te genieten van een mooi loopje. Maar regel het wel zo dat iedereen de ruimte krijgt. Ik vind het ook zeer indrukwekkend als erg veel lopers tegelijk weggaan maar bij een redelijk smal parkoers lijkt het mij verstandiger om dit wat te doseren en zo tevens de zorgen dat de toeschouwers wat langer kunnen genieten van langskomenden atleten.
Kortom vlak na de start was mijn zeer zonnige humeur een klein beetje bewolkt. Laat ik ook dan meteen eruit gooien wat mij nog meer een beetje dwars zat. Ik zag om mij heen de helden van de 100 km; eigenlijk had ik daar wel heel graag bijgezeten of om het anders te zeggen de hele nacht mee door gegaan. Maar dit is niet realistisch. In een spontane bui besluiten om overmorgen even een marathon te gaan lopen is op het moment voor mij goed te doen. Om nu te besluiten om even een 100k te gaan doen getuigt wel van een erg grove vorm van het overschatten van mijn capaciteiten. Mijn eerste 100 k heb ik netjes ingepland en laat ik mij maar fijn aan deze planning houden. Ik ben hopelijk volwassen genoeg om op een verstandige manier om te gaan met mij ongeduld en drang om mijn grenzen op te zoeken en een beetje te overschrijden.
Daarnaast ben ik als ik loop een erg grote egoïst die tijdens de loop met niets anders bezig kan zijn dan met de loop (lees zichzelf). Normaal heb ik binnen een paar kilometer door hoe de combinatie vorm, parkoers en weer op dat moment in elkaar steken en wat de eindtijd zal zijn. Maar hier was dit veel minder relevant. Ik had een goede vriend beloofd dat wij samen net onder de 4:00 binnen zouden komen. “Een man een man, een woord een woord” is voor mij een belangrijke stelregel. Dus moest ik mijn egoïsme aan de kant zetten en even in mijn hoofd een aantal schakelaartjes omzetten om zorgen dat wij ons gezamenlijke doel zouden halen. En samen proberen om een doel te bereiken was voor mij de grote winst van deze loop.
De eerste 10 kilometer waren een mooi en vlak parkoers waar wij met wat geslalom ons mooi in de geplande tijd van gekweten hebben. Nadat onze 10 kilometer vrienden ons verlaten hadden kregen we alle ruimte en konden we ons concentreren op het zo vlak mogelijk lopen. Het parkoers was inderdaad verkeersvrij. Mijn complimenten hiervoor voor de organisatie, het is absoluut een prestatie om dit voor elkaar te krijgen. Het parkoers was daarnaast niet echt vlak maar wel heel prettig om te lopen.
Het raadsel over het goed verlicht zijn is voor mij ook opgelost. Er was op veel punten gezorgd voor grote generatoren met enorme schijnwerpers. Wederom hulde voor de organisatie. Ook het publiek was heel aardig. Met name de mensen waar de loop voorbij kwam maakten er voor zich zelf en dus ook voor de lopers een waar feest van. De verzorging was goed. Voldoende verzorgingspunten; goed voorzien en heel aardige mensen. Sowieso viel het mij op dat zelfs op de meest afgelegen punten signaleurs stonden.
Onderweg zag ik op een gegeven moment de kopgroep van de ultralopers; Marc Papanikitas liep zo te zien ruim voorop. Meteen gevolgd door de auto met de tijdsaanduiding. Op dat moment kon ik het niet laten om te denken dat als je super loopt je bedankt wordt door de hele weg een auto op je hielen te krijgen. Nu heb ik eindelijk een valide reden om niet voorop te lopen in een grote wedstrijd.
John heeft prima gelopen; hij heeft het tijdens de laatste kilometers af en toe zwaar gehad. Maar zijn karakter en af ten toe een paar opbeurende woordjes van mij doen wonderen.
Uiteindelijk zijn wij in 3:55:19 bruto (gerekend vanaf het daadwerkelijk passeren van de startlijn 3:53:01) binnen gekomen. Tevreden mensen dus.
Tot mijn grote verbazing was mijn gemiddelde hartslag 33 slagen lager dan tijdens een snelle marathon. Zo te zien ben ik dus opmerkelijk goed en snel hersteld van mijn avonturen in de Eifel.
Ik ben vol lof over de organisatie van deze loop.; ze hebben meer gedaan dan een loper redelijkerwijze mag verwachten. Je loopt echt met plezier en alles is voor je geregeld. Toch zijn er nog een paar verbeter puntjes. De weg terug vinden van de finish naar de sporthal met de douches, je kleding en het verdiende T-shirt vond ik erg moeilijk en zou wat beter aangegeven mogen worden. En het starten: het heeft mijn voorkeur om dit toch wat meer te faseren.
Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm