Mijn status als eerlijke kwetsbare ultraloper eer aan doende ben ik wel verplicht een relaas te brengen over het WK/EK 100km in Winschoten.
De vaststelling. Niet aangekomen, dat wil zeggen, gestopt na 78km.
De feiten: na 40km was er al een eerste dipje, daarmee wil ik zeggen dat het tempo wel bleef, maar het gevoel dat daar mee gepaard ging niet echt in overeenstemming was met hetgeen het moest zijn. Tussen 45 en 55 terug een heropflakkering en zelfs het oprapen van lijken, opschuivend van een 15e plaats naar een 7e plaats lopend voor een tijd van 6h32’. Toch draaide het al weer niet meer, een energietekort zorgde er voor dat de benen rubber leken. Beginnend zwalpen en ijl in het hoofd worden werden mijn deel.
De theorie: Ik heb er geen, de anderen al wel. Iedereen kon volgen hoe de voorbereiding was. Iedereen kende mijn ambitie. Die stond, lees ik nu bij thuiskomst, in koeien van letters in de zaterdagkrant. Heb ik fouten gemaakt? Niet meer of minder dan anders.
De cijfers en de getallen: 5 ronden van 10km in 39’, ( 50km in 3h16’= 3’54”/km) de zesde ronde in 40’45” en de 7e in 43’. Als ik dat gecontroleerd kon blijven lopen, had er geen vuiltje aan de lucht geweest en had ik gefinisht binnen de door mij gestelde norm. Het energietekort was toen al stevig bezig en ik had er alles aan gedaan om dat op te lossen. Het mocht niet baten.
Ik had waarschijnlijk overgegaan op ronden van 50’ tot 1 uur met als gevolg een tijd dik boven de 7 uur. Iets in me zei dat ik dat niet wou. Daar had ik de laatste maanden te veel voor opgeofferd. Ik vond het voor mij persoonlijk niet voldoende eervol om later te kunnen zeggen dat ik toch maar aangekomen was. Komt er nog bij dat ik dan waarschijnlijk te diep in de reserves zou getast hebben zodanig dat ik weer weken met een lichamelijk en mentale kater zou zitten.
In de marge, aan de kant: tja, hoge bomen vangen veel wind. Had je maar bij die Amerikaan gebleven, die is rustiger begonnen en geëindigd in 6h45’. Had je in Watervliet maar niet zo snel gelopen. Had je maar dit of had je maar dat.
Had ik het beoogde doel gehaald op dezelfde manier van lopen als ik nu heb gedaan, dan had iedereen vol lof geweest en gezegd dat ik dat goed aangepakt heb.
Gomez liep aanvankelijk voor het wereldrecord. Iedereen verklaarde hem gek, hij heeft ook opgegeven. Maar misschien was zijn voorbereiding zo goed verlopen en voelde hij zich sterk genoeg om het te proberen. Iedereen heeft vooraf commentaar over het niet kunnen breken van het bestaand WR. Het feit dat het geen ultralopers meer zijn zoals vroeger. Als er dan toch één de moed heeft om het te proberen wordt hij als gek verklaard. Stel dat het toch zou gelukt zijn?
Besluit: Het is al eens aangehaald, misschien ben ik geen kampioensloper. Het is al gans mijn carrière zo dat ik niet presteer op de momenten dat het zou moeten, maar dan later de prestaties aflever in wedstrijden in de marge.
Et maintenant, wat nu: Ik heb niet de kater die men mij probeert op te dringen. Jammer, het is zo gelopen. Ik weet dat ik het in mijn benen heb, het zal er nog wel eens uitkomen, ook al is voor velen mijn krediet op.
{i}Marc Papanikitas{i}