(Schijt een beer in het bos?)
Nou kijk, gelet op de uitslag van vorig jaar kon het weleens heel gezellig worden in Amersfoort. Tom (toen 1e) was vorige week in Griekenland, Carel (2e) was vorige week heel erg in Griekenland (respect!) en Mik (3e) was behoorlijk in Griekenland. In voorbereiding op de Centennial in Deventer kon ik mij dus ook qua podium prima oppeppen voor Amersfoort.
Nomaals, mensen, het parcours van de 6 uur van Amersfoort is het mooiste en snelste in Nederland!
De hele organisatie ademt de sfeer uit van hardlopen voor liefhebbers. De lieve mensen aan de inschrijvingstafel schrikken ieder jaar weer als je je startnummer op komt halen, “ja echt waar, en ik heb ook al betaald”. Dit jaar was het het echt perfect, want voor het eerst waren ook de weergoden met Amersfoort, 17 graden, geen wind en droog. Onder het bladerdek bleef het zelfs nog lang wat koeler, prima loopweer.
Direct na de start vormde zich een kopgroep, Henk Doorten, de man met de tatouage die ik graag had willen hebben, Ron Bakker goedgehumeurde loopgod van beroep en Wim Douw alias “De Tank”. Ik paste mijn beproefde wedstrijdstrategie toe en kletste mijn peletongenoten de oren van het hoofd over van alles en nog wat. Afgezien van het feit dat dit een teken is dat ik lekker in vorm ben geeft het mij ook informatie terug over met wie ik van doen heb. Ron moest iedere ronde een keer piesen, waarop ik het tempo een paar stappies omhoog gooide. Zuchtend en puffend wist hij iedere keer weer aan te pikken. Ik weet niet meer waar of wanneer, maar Ron en Henk lieten een meter of 20 lopen en Wim dook plots als een ouwe beer de bosjes in. Doorlopen, gas geven of inhouden? Op dat moment kwam er een “Ouwe Taaie” naast me lopen die de 30km wedstrijd liep, in een lekker kort ultrapasje, de beslissing was genomen, doorlopen! Nadat de gratis gangmaker gefinished was moest ik alleen verder. Wim lag stabiel 300m achter mij. Voorts kreeg ik steun van Ultra-mastodont Andre v/d Zwan die de marathon wedstrijd liep (succes in Peking!). Enige tijd later beleefde ik een sensatie die mij tot dan toe onbekend was gebleven (noot: ik ben altijd zo zenuwachtig voor een wedstrijd dat ik “leeg” ben voor de start). Ik moest de berenbosjes in. Nadat ik de billekes met m’n boeren(tegenhetzweet)zakdoek had gekuist trok ik mijzelf weer op gang om precies weer aansluiting bij Wim te vinden. Vervolgens hebben we samen een aantal heel gezellige rondes gelopen, al keuvelend, soms ook in kilometers lange stilte. Constant in strijd, stiekum versnellen, kijken wat er gebeurd, tempo steeds hoog, lange tijd zelfs op 78km schema. Wim steevast sterker bij het clubhuis, ik op het betonpad. Onderweg, celebreties, Majet Spoelder, nonchalant trainend, Carel Schrama Held(!!!) steunend en aanmoedigend langs het pad. We raakten elkaar niet kwijt, het was mij duidelijk, ik moet wat ondernemen anders verlies ik zeker van ‘m. Ik besloot de druk van de ketel te halen en liet Wim 100m weglopen in de hoop dat hij zou consolideren. Wim dacht, “ik heb een gaatje, laten we daar maar een gat van maken”. Hij liep vervolgens uit tot +/- 2minuten en ging daar pas consolideren (ofzo). Heel alert reageren op de ontwikkelingen is niet een van m’n sterkste eigenschappen in die fase van de wedstrijd. (ken je dat, hondjes die oversteken, je wilt wel reageren maar je bent steeds trager dan je dacht?) Voordat ik mijzelf weer op tempo+ had gezet, was het al te laat. In de korte rondes op het laatst kon Wim de afstand tussen ons mooi gelijkhouden, wat ik ook probeerde. Wim Douw won met een berenschijt (74.910m) voorsprong. We hadden er in eendrachtige samenwerking nog wel 2 of 3 kilometers aan kunnen breien, maar shit wat is het gaaf om te racen, zelfs in een ultrawedstrijd! Ikzelf verbeterde me met een Tadesse-boel meters naar 73.844m. Henk Doorten knalde zichzelf naar een hele strakke 3e plek met 71.394.
Overigens mag ik van m’n vriendin niet terugkeren (op het podium) in Amersfoort, omdat ik veel te enthousiast reageerde op de drie zoenen bij de prijsuitreiking….. van Majet.
Arjan van den Berg