Röntgenlauf 2007
63,3 km rondom Remscheid
Enige weken geleden liep ik voor de vijfde keer mee met de Marathon Zeeland. En altijd met een eindtijd van ruim boven de 4 uur. Dit keer was ik veel minder getraind, maar het goede weer en de lage waterstand deden mij vermoeden dat een tijd onder de 4 uur dit keer wel mogelijk was (en dan mag ik stoppen met deze marathon heb ik mezelf beloofd). Maar juist vanwege het gebrek aan training was het niet verstandig om direct vanaf het begin die streeftijd na te jagen. De eerste 35 km had ik dan ook behoudend gelopen om zo min mogelijk energie te verspillen. Toen leek een tijd onder de 4 uur nog haalbaar, maar het laatste deel door de duinen bij Zoutelande was toch te moeilijk om ineens sneller te gaan lopen. Het tweede deel ging daardoor toch iets langzamer als het eerste deel en binnen de 4 uur werd net niet gehaald. Maar ik was toch wel tevreden met het resultaat en het gaf voldoende vertrouwen voor de Röntgenlauf.
Zaterdag, de dag ervoor, moest ik eerst nog meedoen aan een estafettemarathon, de Pheidippidesloop in Utrecht. Ik had mezelf al opgeworpen als reserve, maar vrijdag kreeg ik toch een mailtje dat ik was opgesteld. Inhouden op een estafette hoort niet vind ik, maar ik kon wel proberen niet stuk te gaan door heel constant te lopen op een vooraf vastgesteld tempo dat ik goed aan moest kunnen. Dat lukte prima met kilometertijden rond 4.06 min over 4,1 km. Ik vreesde wel wat spierpijn hiervan te krijgen, maar dat viel de volgende ochtend reuze mee. Na afloop reed ik door naar Remscheid. Onderweg in Duitsland werd ik voorbijgereden door een douaneauto. Na een minuutje ging deze langzamer rijden en net toen ik dacht om er voorbij te rijden lichtte het bordje ‘Folgen’ op. Op een parkeerplaats stond een volledig uitgeklede wagen waarvan de douane de reserveband op en neer aan het stuiteren was. Ik wist niet wat ze zochten, maar het gebeurde grondig. Gelukkig geloofden ze mij toen ik vertelde dat ik alleen maar even kwam hardlopen en kon ik doorrijden.
In Remscheid had ik een hotel geboekt langs de A1. Ik zit liever in een stadje, maar dit was ook een prima hotel met een prima bed en ik kon er makkelijk mijn auto kwijt. Na het inchecken gelijk weer op pad om mijn startnummer op te halen en te eten op de pastaparty in de sporthal. Dat was allemaal goed geregeld en rond half 10 was ik weer terug bij het hotel. Toen was het even wachten totdat ik slaap kreeg, maar die kwam snel. De volgende ochtend kon ik al vroeg ontbijten. Dat is wel een voordeel van zo’n snelweghotel dat ze standaard vroeg beginnen met het ontbijt.
Na het ontbijt op weg naar de start. Er was op een paar km van de start een groot halfverhard veld aangewezen als parkeerterrein. Daar was heel veel ruimte en de pendelbus om mij naar de start te brengen stond al klaar. Drie kwartier voor de start was het bij de start al een gezellige drukte. Buiten de ultraloop werden er ook diverse kortere afstanden gelopen en gewandeld met totaal ruim 4000 deelnemers. Veel daarvan, de halve, hele en ultramarathon, vertrokken gelijkertijd. Ondanks dat de wegen niet heel breed waren was het toch mogelijk om vrij snel in het juiste tempo te lopen. De organisatie had bij de start op borden aangegeven waar te gaan staan bij een bepaald te lopen km-tempo. Veel lopers schatten dat uit ervaring al aardig in, maar dit helpt daar wel bij.
Na een eerste rondje richting het stadje Lennep, met het geboortehuis van W.C. Röntgen en het Röntgenmuseum, begon na 5 km de grote ronde rondom Remscheid. De totale afstand is 63,3 km. Het is een mooi rondje met slechts korte stukken door de bewoonde wereld en vrijwel continu stijgende en dalende wandelpaden. De hellingen zijn zelden echt steil zodat ik niet heel veel heb hoeven wandelen. Het weer was prima, wel een beetje sombere bewolking, maar dat paste weer mooi bij de vallende bladeren die ik regelmatig zag als er weer een windvlaag langs een boom trok. Verder viel er voor mij als waterbouwkundige veel te genieten in deze omgeving langs de Wupper en de Eschbach met diepe dalen, vele mini stuwmeertjes en twee grotere stuwdammen en als hoogtepunt de hoogste spoorbrug van Duitsland, de Mungstener Brucke, een imponerende stalen boogbrug. Een licht oplopend pad was voldoende aanleiding om deze even wandelend te bewonderen.
Het lopen zelf ging goed. Op het gemakje, maar dat was volgens plan. Het publiek langs de kant was op veel plaatsen enthousiast, vooral op het eerste deel wanneer er nog veel lopers rondlopen. Na het halve marathon punt, gepasseerd na 2.14 uur, werd het een stuk rustiger op het parcours, maar nog steeds genoeg lopers voor en achter mij, en ook na de marathon had ik steeds andere lopers in het zicht. De tweede halve marathon ging in 2.25 uur en de laatste in 2.30 uur. Dat geeft ook wel ongeveer de verhoudingen van de zwaarte van het parcours weer, al heb ik de laatste 8 km wel moeite gehad om het tempo vast te houden. Mijn eindtijd over de 63,3 km was 7.09.33.
Na afloop kreeg ik nog een extra mooi Tshirt als finisher, omdat het dit jaar ook het duitse kampioenschap ultraloop was. De verdere verzorging was ook prima, met de verzorgingsposten onderweg. En na afloop ter plaatse nog een lekker bord Grunkohl (iets als boerenkool) gegeten. Een mooie loop waarvan de Stadt Remscheid ook nog eens een mooie kaart van heeft laten drukken. Misschien ooit nog eens een keer te gebruiken voor een wandeling over een paar dagen langs de route. Voor anderen dan natuurlijk want ik wandel niet.
Arnold van der Kraan