Buggenum – De week na Brussel was het alweer feest. De herfstvakantie was geboekt op Mallorca en wat schetste mijn verbazing; direct de eerste zondag van onze vakantie vond daar de marathon van Mallorca plaats. Wat een toeval; dat kan ik niet voorbij laten gaan, dus deed ik mee.
Zaterdag na aankomst met het vliegtuig direct naar de inschrijving het startnummer afhalen en shoppen met de dames. De supporters moeten goed in de sieraden zitten als ze langs de kant van het parkoers staan aan te moedigen natuurlijk.
Zondagmorgen op onze eerste vakantiedag vroeg uit de veren, 7:00 uur, en op weg naar Palma voor de start om 9:00 uur.
Vooraf had ik contact gehad met Michel Heijman, een triatleet uit Swalmen, die een eigen restaurant heeft op Mallorca en bezig is om zich te kwalificeren voor Hawaii om zodoende geld in te zamelen voor zijn dochtertje Tammy. Zij heeft het syndroom van West.
We hadden prima afspraken gemaakt omdat we elkaar nog nooit gezien hadden; hij was helemaal in het zwart en ik in de ING kleding, oranje broek en wit singlet. Dat moest geen probleem zijn voor de start met ettelijke duizenden lopers toch? De zwarte outfits waren wel favoriet merkte ik, maar geen van allen heette Michel aus Holland.
Een kwartiertje voor de start besloot ik toch maar naar het startvak te gaan, in A stond ik volgens mijn nummer. En wat denken jullie? Nog maar één fanatieke Duitser liep wat warm te lopen in het vak. Nooit eerder vertoont stond ik in een grote marathon vooraan op de startstreep.
Aanvankelijk wilde ik rustig weg en dan maar zien hoe het met mijn heup ging. Mergelland zat nog vers in mijn geheugen en zo’n lijdensweg met lange ij, daar had ik geen zin meer in. Door de start vooraan werd ik toch te snel meegezogen, in 4:30/km verliepen de eerste 10 km niet zonder problemen in 45:31. Ik liep niet echt lekker en bij het 10 km punt stonden mijn vrouw en dochters, die zagen al dat het niet best was
Daarna bewust iets teruggeschakeld kwam ik na de hele toer kris kras door de hele stad Palma, door op de halve marathon in 1:39:56 ( Miranda, was weer goed geweest hé ) Nog steeds te snel, maar het tempo ging nu vanzelf omlaag en de pasjes werden kleiner om zo weinig mogelijk te voelen. Vanuit het centrum gaat het dan 10 km richting vliegveld, redelijk saai en dan terug naar de stad over de boulevard met veel publiek. Gelukkig kon ik het tempo beter vasthouden dan in het Mergelland en viel de pijn ook best wel mee.
De dames zagen me finishen in 3:37:29 en dat was voor mij een teken dat er verbetering in de situatie zat. Ik geloof 255e van de 900 atleten en 41e in mijn agegroup. In vorm zou ik dan ver voorin moeten zitten.
Al met al een aanrader om op Mallorca de marathon of halve marathon of 10 km te lopen. De wedstrijd is goed georganiseerd en het was prima weer met 23 graden.
Na afloop gratis halve liters alcoholvrij bier om het verloren vocht aan te vullen en dan weer bij de familie voegen om ergens lekker gaan te eten in de stad, lekker buiten op een terrasje.
It’s a hell, ik weet het, maar heb me er weer aardig doorgesleept;
Even nog mijn tas met spullen ophalen……………..en wat denk je, loop ik recht in de armen van een loper in zwart tenue met de naam Michel erop. Hij bleek 1,5 minuut voor me gefinisht te zijn. Eerst vind je mekaar niet, dan loop je ieder 42,2 km bijna naast elkaar dus, zonder het te weten. Na kennis gemaakt te hebben, zijn we later die week op bezoek geweest in zijn restaurant aan de noord-oostkust van Mallorca. Een echte aanrader, restaurant PastaPasta in Cala Ratjada. Het restaurant is werkelijk schitterend gelegen aan de monding van de haven. Vanuit het terras aan het water kun je alle bootjes in en uit zien varen en het eten is subliem. Michel, een goede gastheer, heeft het goed voor elkaar daarzo en wil ook niet meer weg daar. Ik kan hem geen ongelijk geven. In de middag ben ik nog snel even een kleine 90 km gaan fietsen met hem over het prachtige eiland. Hier kan je als triatleet alleen maar van dromen, perfect klimaat om te zwemmen , fietsen en hardlopen.
Met pijn in het hart moesten wij na een weekje weer terug naar het koude en natte Nederland.
De afspraak dat ik nog eens terug zou komen om samen met hem te trainen in de piekweken voor een ironman triatlon maakte het nog enigszins draaglijk. Ik zie er al naar uit.
Komende week eens kijken hoe het op Terschelling is, de berenloopmarathon. Zal toch maar wat extra kleding meenemen.
http://nieuwenhoven.leudalnieuws.nl