Zoals je weet Micha heb ik die Zuiderzeemarathon al een aantal keren gelopen en steeds met plezier. Rillerig in de bus, een sightseeing door Urk met geweldig commentaar van de chauffeur. Koud wachten op de start, eerst nog bij de benzinepomp, in latere edities in Nagele. En dan echt in het centrum van Nagele. Daarna de lange rechte einden door de polder en definish op de atletiekbaan van AV PEC.
Ook dit jaar weer de start in Nagele. Je merkt aan alles dat het leeft in het dorp met de platte daken. Het publiek is duidelijk in de war en weet niet waar te staan om hun helden te zien vertrekken. Een paar hebben de weg naar de start kunnen vinden, de anderen hebben denk ik de moed opgegeven en zijn naar huis gegaan. Ik zie ze nergens meer.
En dan de start. Dat was me wat. Een week of twee terug vroeg Herman Euverman of ik het startschot wil lossen. Verbaasd en vereerd zei ik meteen ja. Na twee herkeuringen was ik de militaire dienstplicht ontlopen (afgekeurd wegens gebreken, een arts met een vooruitziende blik). Ik heb dus nog nooit een pistool in mijn handen gehad, laat staan een schot gelost. En nu krijg ik het aangeboden. Dus doen.
Maar Micha, dat gaat niet zo maar. Vooraf eerst instructie van de officiële starter. “Kijk” zegt hij, “eerst de haan spannen, en je wijsvinger niet om de trekker maar om de beugel, voor de zekerheid. Ik tel af 3, 2 en dan 1 en dan schiet jij. Bij 1 schieten en dus niet 3, 2, 1 en dan schieten, nee, 3, 2 en dan op 1 schieten”.
Voor de startlijn een kleine 200 mannen en vrouwen die graag op pad willen. En dan krijg ik het pistool in mijn handen gedrukt. Het is zover. Hand in de lucht, vinger om de trekker en dan hoor ik zacht gefluister: 3, 2, en op 1 een harde knal. Ik heb het geflikt, precies op tijd vliegen de lopers me voorbij.
Ach, ach, Micha, schieten is anders dan lopen. Lopen is leven en schieten, schieten geeft meestal problemen. Maar niet vandaag. Vandaag was het een prachtig schot, een schot in de roos, een echt startschot.
En wat had ik graag gelopen. Het was prachtig weer, bijna windstil, droog en licht bewolkt echt een dag om te knallen. Ook de lopers denken er zo over, ze gaan snel, sommigen heel snel en allemaal met veel plezier. Maar ja, we zitten pas in de eerste 5 km.
Ik word door Herman en Lineke als een VIP rond gereden, van post naar post. Hier kijken, daar helpen en overal die lopers. Zo aan de kant zie je goed hoe lang dat lint van lopers is en dat het steeds langer wordt, kilometers lang. Bij jou in Genk gebeurt dat natuurlijk ook, maar dan is het lint niet zo zichtbaar, maar hier is het een eindeloos lint door de polder.
Op het bekende viaduct hebben zich toch nog een aantal toeschouwers verzameld. Na een eindeloos lang recht stuk onder een viaduct door en dan de brug over. Steun kunnen ze nu wel gebruiken.
Ik heb die steun niet nodig. Als VIP zeg ik dat ik graag bij de finish van de nummer 1 wil zijn. En Micha, zo gebeurt het. Wat een service. De nummer 1, Michael Woerden, hebben we al een aantal keren gezien. Soms lag hij tweede, soms derde, maar de laatste kilometer bouwt hij zijn voorsprong goed uit en finisht in 2:39. Een sterke tijd.
De organisatie was, zoals alle jaren, ook nu weer een goed geoliede machine. Als VIP zie ik wel dat de machinist hier en daar wat olie moet druppelen om de boel aan de gang te houden. Als loper heb je daar geen weet van en dat hoeft ook niet.
De Zuiderzeemarathon dus, één van de weinige (misschien wel de enige) punt tot punt marathon in Nederland. Micha, je zou ‘m eens moeten lopen.
{i}Je vriend Theo{ei}