Met mijn 3e start in de Trail en Ultraloop Olne-Spa-Olne begint deze voor me een klassieker te worden. Het is een super zwaar avontuur van 65km en 1950 hoogtemeters met maar een paar verzorgingsposten. Een wedstrijd voor het onderscheid tussen de jongens en de mannen.
Om 6:30 reis ik af richting Olne, samen met: Klaus Krolzig, Roger Kempinski en Bob Stultiens. De kledingkeuze is punt van discussie. De temperatuur is 6.C en het heeft geregend, dat betekent pratsj op het parcours en er wordt nog veel nattigheid en wind voorspeld. Gezien de lange duur kies ik voor lang. Voor de start tref ik Henk Geilen, en Leidenaren Marcel Wierenga en Paul Kamphuis.
Wouter Hamelinck komt in korte mouwen met zijn bekende vouwfiets aanwaaien.
Bij de start om 8 uur is nog in het half donker en ik loop even in de kopgroep met Wouter en Jan van der Marel (Mergelland Marathon winnaar 2003). Dit is vandaag niet mijn plaats en ik doe het een tandje rustiger samen met Olivier Pierron. De eerste onverharde steile gladde afdaling vreesde ik van vorige keer en met geknepen billen haspel ik me naar beneden. Links en rechts vliegen me de durfals voorbij en als er weer “normaal” gelopen kan worden “zit” ik ergens rond plaats 25.
In de beklimmingen maak ik weer veel goed en vorm een duo met Olivier Pierron (10k in 45:45). Er moet geklommen over een onverharde pad vanaf 85m naar 325m. Het is een greppel bezaait met losse stenen. De weersomstandigheden zijn tot nu goed en er volgt een lekkere afdaling (20km punt 1:36:00). Ik mag nu richting Spa klimmen van 140 naar 340m. De benen voel ik nu minder worden (30 km punt 2:24:00). In de afdaling naar de verzorgingspost in Spa kan ik nog het tempo vast houden maar bergop moet ik kleur bekennen. Door de vele bladeren zie ik een boomstronk niet en ga plat op mijn snuiter. Dit is het eerste teken van concentratieverlies door vermoeidheid. Het parcours gaat nu sterk op en af en is slopend (40km punt 3:32:00). Vooral de steile onverharde afdalingen maken me kapot omdat ik te laat de obstakels zie en daardoor te verkramp loop. De laatste 10km in 1:08uur, dat noem ik nog eens inzinking. Er volgt een helling in het bos waar ik op handen en voeten mag proberen naar boven te komen. De eerste tekenen van kramp dienen zich aan en het begint te regenen. Met wat extra maggie probeer ik de kramp tevergeefs te bestrijden (50km punt in 4:50:00). Ik verlies een bidon van mijn drinkbelt en sta geparkeerd door de kramp als ik over een omgevallen dennenboom moet klauteren. Achteraf hoor ik van Henk Geilen dat hij bij een valpartij een glas uit zijn bril verliest en niet meer terugvindt. Onderweg stop ik bij fotograaf Paul Kampuis, de tijd en mijn benen zijn toch al naar de klote. De helling naar de laatste drankpost is zo steil dat ik maar voetje voor voetje vooruit kom. Eenmaal boven blijft ons niets gespaard want de regen is veranderd in hagel en dat met de wind vol tegen (60km punt in 5:53:00). Er volgt nog een afdaling en een laatste beklimming door een watergrub. Boven hoor ik de aanmoedigingen van vader en zoon Bodeliers die te laat in Olne aanwezig waren om te starten.
Met een eindtijd van 6:11:14 zit de klus erop, dit is een half uur langzamer dan in 2006. Alle deelnemers krijgen een trui en gratis stampot met worst om de verbruikte 4161Kcal weer aan te vullen. In het chalet waar iedereen afgemat binnenkomt, valt bij het inschakelen van de finish-lampen het licht uit. Dat is ook het geval bij de meeste lopers.
Het is aarde donker buiten en in het licht van een paar autokoplampen mogen de laatste lopers de finish proberen te vinden.
{i}Jo Schoonbroodt{ei}