{b}Het motief van de hardloper. {eb}
Voordat ik hier iets over kwijt wil,moet ik nog iets corrigeren.
In mijn mijmeringen over het fenomeen {b} De Groepsloop{eb} had ik het over een bijdrage die op vriendelijke manier van de lopers in de Silvestermarathon werd gevraagd.
Ik kreeg een mailtje van Jo Schoonbroodt die mij er op attendeerde dat deelname gratis was en natuurlijk wist ik dat ook wel.
Het moet gezegd worden dat als je mijn opmerkingen in het verhaal letterlijk neemt het ook niet klopt wat ik schreef
Ik heb het in de overdrachtelijke zin van het woord gebruikt er van uitgaande dat de organisatie open staat voor een vrijwillige bijdrage aan de loop.
Het blijkt maar weer eens dat als men iets schrijft waarvan men zelf weet wat er geschreven staat door andere mensen heel anders gelezen kan worden.
Het motief van de hardloper staat er bovenaan dit artikel en dat gegeven kwam spontaan bij me op bij het lezen van de columns van Prisca Vis waarin een aantal mentale aspecten van het ultralopen werden belicht.Geen makkelijke materie als je er dieper op in gaat.
Ook de open brief van Theo de Jong aan zijn vriend Mischa gaf mij inspiratie.
Het is wel duidelijk dat iedereen er op een of andere manier mee bezig is hoewel niet iedereen er even makkelijk over praat laat staan er letterlijk over schrijft.
Het motief,mijn motief,mijn persoonlijke drijfveer om mijn doen en laten te rechtvaardigen.
Het houdt me al jaren bezig.Waarom doe ik het,wat zit er achter.
Is het een afgeleide vorm van de natuurlijke agressie van een mens,is het een neurotische drang tot bewegen of een variant van ADHD,alle dagen heel druk dus.
Ben ik een egotripper die alleen maar zijn eigen verbeelding najaagt,een onaangepaste mafkees vervreemd van de rest van de maatschappij,een vlucht uit een vermeende werkelijkheid.
Wat zal mijn omgeving er wel niet van zeggen,wordt ik wel serieus genomen.
Bewegen heb ik altijd moeten doen,van kinds af aan,op advies van de dokter vanwege een slechte gezondheid vroeger.
Er uit met die onrust in het hoofd en dat lijf,zwervend door bossen en duinen,de verbeeldingskracht zijn werk laten doen.
Een aparte jongen die Herman werd er gezegd,is altijd met zich zelf bezig en nooit met de rest.
Ja,en toen werd ik op een gegeven moment die maatschappij ingeschopt,moest presteren,wilde dat wel,kon het ook wel maar het kwam er niet uit.
Zocht naar compensatie en stak het eerst in alles wat onze lieve Heer verboden heeft.
Maar hoe blijf je gezond en wordt je op een verantwoorde manier oud.
Dan maar weer bewegen,lopen wel te verstaan,steeds meer lopen,steeds sneller,want gepresteerd moest er worden zoals je dat in een prestatiemaatschappij behoord te doen.
Lopen,hardlopen,jakkeren en presteren om maar serieus genomen te worden.
Er bij te willen horen om maar niet die outcast te hoeven zijn,maar wat wil ik nou werkelijk?
Vindt ik het nou echt wel zo leuk om keihard te lopen en er kapotte benen aan over te houden.
Gefrustreerd werd ik er door want ik kon me niet meer meten en dan maar bang worden om niet meer serieus gevonden worden,bang worden om er niet meer bij te horen.
Nieuwe onrust in het hoofd en die moest er uit.
Wat maak ik me eigenlijk wijs,het kan ook anders,dit is niet leuk meer.
Het spookte letterlijk door mijn hoofd.Ik moest iets bedenken.
Ik hervond mij zelf op Vlieland,daar waar ik vroeger rond zwierf,in gedachte met mezelf,met me eigen verbeeldingskracht,weg van die maatschappelijke druk die ik mezelf oplegde.
Jan Knippenberg heeft gelijk gehad,lopen is een vorm van reizen.
Reizen door een landschap,opgaan in het landschap,bewegen in het hier en nu over duinen,door modder,over zandvlaktes en door bossen.
Ik had weer een motief en gek genoeg nieuwe ambitie,nieuwsgierigheid naar die afstand voorbij de marathon in dienst van die reis door het landschap,onderweg zijn in gezelschap van mensen met ieder hun eigen motief.
Wat maken mensen het zich zelf toch moeilijk in het leven,wat heb ik het mezelf moeilijk gemaakt.
Waarom maak ik mij druk om wat andere mensen van mij vinden,om wat ik doe.
Als ik loop zoals ik loop,wat is dan datgene waar ik mij me hele leven toch zo druk om heb gemaakt.
Oké,je wordt geboren in een maatschappij die een bepaalde houding van je verwacht en als je daarvan afwijkt kan er een probleem ontstaan.
Mensen denken in associaties en handelen er naar,doen aan beeldvorming en kunnen last krijgen van vooroordelen.
Mensen spiegelen zich zelf altijd in hun relatie met hun omgeving,of ze zich zelf daarvan bewust zijn of niet.
De wetmatigheden die het menselijk gedrag bepalen gelden voor iedereen ongeacht wat men doet,waarom men het doet en hoe men het doet.
Waarom maak je dan druk om wat anderen van je vinden.
Ja,ik weet het wel.Wat er één keer als neiging is in gesleten raakt men niet zo gauw kwijt.
Het geduvel tussen bindingsangst en verlatingsangst is me niet vreemd,maar het is maar de vraag of ik me hele leven lang daar door moet leiden.Dacht het toch niet!
Ik kan altijd rekening houden met mijn eventuele beperkingen,daar een gepast antwoord op zien te vinden en mijn bevindingen gebruiken tijdens mijn lange tochten door het landschap.
Ik raad iedereen aan zijn eigen motief te koesteren zolang dat op een verantwoorde manier gebeurt.
Het maakt niet uit welk motief je hebt als je er maar plezier aan beleefd.
Graag wil ik afsluiten met een stukje oude volkswijsheid.
{b} Doe wat ge wilt,gekletst wordt er toch!{eb}
Herman Euverman.