Het is mij dan toch gelukt !
De marathon van Marrakech stond al lang op mijn lijstje van marathons waar ik graag eens aan wilde deelnemen. Maar er was een groot probleem, ik moest eerst mijn vrouw Simonne kunnen overhalen om mee te gaan (Marokko is niet haar favoriete vakantieland). En zonder haar ging het feest niet door. Met de hulp van mijn loopvriend Eric Desmet en zijn vriendin Diane is het mij dan toch gelukt. Zonder hun medewerking zou ik nooit in Marokko zijn geweest en aan de start hebben kunnen staan van de Internationale Marathon de Marrakech 2008.
Eric en Diane hebben wij leren kennen op mijn buitenlandse marathons. Waar zij toevallig ook in de zelfde hotels verbleven als wij. En zo is onze vriendenband gegroeid en maken we afspraken voor de volgende marathon en vakantietrip.
Over de marathon is weinig te vertellen, persoonlijk vind ik het een van de mindere van al de marathons waar ik aan de start heb gestaan. Het parcours bestaat meestal uit lange, rechte stukken waar geen einde aan komt. De bevoorrading bestaat qua drank enkel uit water, wel in flesjes van een halve liter. Verder zijn er manderijntjes (ongepeld), rozijnen en vijgen. Niet te eten als je een marathon aan het lopen bent. De temperatuur was ook niet van de poes, 24 a 25 graden naar de middag toe. De start was wel om 8h30 maar voor de meeste lopers was het veel te warm.
Ik heb de marathon tot een goed einde gebracht maar wel met 3 stops voor achter de struiken en bosje te gaan zitten. Ik heb het al dikwijls gezegd, tijd is voor mij van geen belang meer. We waren er bij en ik heb er van genoten. Mijn volgende trip staat nog niet vast, maar zal er zeker komen.
William Verdonck