Trail des Lacs, Ethiopië, februari 2008.
Na een lange vliegreis landden we eindelijk in Addis Abbeba. Iron Organisations had nu een trail georganiseerd in Ethiopië. Ik kde de organisatie van de Coureurs des Celestes en natuurlijk niet te vergeten in 2005 de Trail du Pays Dogon in Mali. Ik kende vele mensen van gezicht maar had maar zelden of nooit met hen gesproken daar ik geen Frans spreek en velen van hen alleen maar Frans en zelfs geen Engels. Gelukkig waren wouter Hamelinck en Edwin Lennearts daar die Nederlands spreken en natuurlijk Eberhard Schaaf, mijn Duitse loopvriend die ik heb leren kennen vorig jaar in Algerije. Vanaf het vliegveld ging de rit met 2 bussen verder. Eerst 75 km om daarna wat te eten in een prachtige lodge, gelegen aan een meertje, en daarna nog eens zo ‘n 150 km tot aan de lodge bij het Langano meer. Bij het Langano meer ws er eerst controle van de spullen en het inleveren van de rest. Daarna nog een pasta maaltijd en het was donker en we moesten eten bij kaars licht want het was een eco lodge. S ‘Morgens kregen we nog ontbijt van de lodge en daarna was er de start en moesten we op water na voor ons zelf zorgen. Ik had redelijk veel kilo ’s bij me in vergelijking met de anderen maar ik had andere malen, Marathon des Sables en de Trail in Mali, honger geleden en dat wilde ik nu voorkomen. Ik had genoeg getraind met rugzak dus die een of twee kilo nam ik er zo wel bij. Na de start was het effe tempo zoeken en ik werd al meteen afgeleid door een stuk of 5 bavianen die de weg voor ons overstaken. Een prachtig gezicht. Het eerste stuk van de route was bekend daar we ook over deze slechte onverharde weg waren gekomen. Je liep van links naar rechts om een stuk goede weg te vinden. Soms door het mulle zand en dan weer door poederzand, zo fijn was de zand soms. Er was verteld dat het een technisch trail parcour was en dat bleek ook toen we steeds verder kwamen en van de weg af waren. De groep was uit elkaar getrokken maar ik had bijna altijd mensen in zicht en liep ongeveer op positie 11-12 van de 30 deelnemers. We liepen dan weer door een gemaaid maïs- of rietveld en dan weer over zandwegen. Ik liep nog op enkele mensen in en toen werd het parcour weer rotsachtig en moest je goed opletten waar je je voeten neer zette. Vaak moest je langs de weg lopen omdat er zoveel zand lag maar weer voorzichtig zijn voor de struiken want die hadden doornen van zo ’n soms 5 cm lang. Het was warm en vlgs de organisatie tegen de 40 graden Celsius. Na een lange moeilijk afdaling moesten we naar rechts richting Shala meer en toen was de finish er al. 33 km was de eerste etappe. Ik finishde met mijn carnavalsvlag in mijn handen want het was tenslotte carnaval in Maastricht. Aan het meer was het prachtig en we sliepen zo ‘n 10 meter van het water. Dit water was besmet met bilharzia dus niet aankomen. Iets verderop was een warmwaterbron en daar was de bevolking hun kleding aan het wassen. Ik ging er effe kijken en sommigen van ons wasten zich daar. Ik deed het met mijn doekjes. Oksels liezen en voeten, verder niets. Ik deed schoon ondergoed aan en schone X-socks. De hoge X-socks hebben er ook voor gezorgd dat mijn benen zich elke dag goed aanvoelden. Je kunt beter voorkomen dan genezen. Ik maakte mijn eten en verder werd er wat gelegen, verteld en natuurlijk genoten van de omgeving. Edwin en Wouter hadden goed gelopen. Eberhard had wat problemen met blaren. Ik voelde ook wat maat ze blaren waren niet open en de pijn was te verdragen. Na een prachtige zonsondergang bij het meer was het tijd om echt te gaan slapen.
Tijdens de nacht moet ik er 2 maal uit i.v.m. diarree. Ik neem enkele immodium tabletten en hoop dat het over gaat. Wat is hier nou weer de oorzaak van. Vlgs Eberhard de magnesium de in de sportdrankpoeder zit. Ik kan me het niet voorstellen daar ik de Powerbar-poeder altijd gebruik. Nu had ik hem extra verdund. Ik denk eerder het vele drinken en weinig eten. Vlak voor de start moet ik nog een keer en neem nog 2 immodium. De start meteen weer bergop en ik zweet ontzettend. Ik heb altijd effe tijd nodig om in mijn ritme te komen. We lopen door een mooi gebied met meerder warmwaterbronnen. We moeten over de warme riviertjes springen en ik spring een keer net niet ver genoeg. Oei wat is dat water warm. Had ik niet gedacht. Dan een van de dingen die de loop hebben geteisterd. Nu ook weer. Enkele kinderen staan te bedelen voor van alles en nog wat en roepen zelf: Give me your money. Ik reageer niet en ze beginnen met stenen te gooien. Eentje raakte me bijna. Het parcour is ontzettend ongelijk en er wordt door velen een stukje gewandeld. Rennen, 20 meter wandelen, rennen tot je weer moe bent etcetera. Mijn NB-trailloopschoenen, net nog op tijd ingelopen, waren gisteravond kapot. Het bovenwerk aan de buitenkant, links en rechts. Dit kan alleen maar een fabrieksfout zijn want ik loop al 5 jaren op New Balance en dat is eigenlijk de beste schoen voor mij. Ik heb ze afgetaped met de plakband die voor mijn rug bedoeld was maar de tape laat los en gaat kapot na zo ‘n 20 km en de schoenen lopen vol met zand! Er is onderweg zoveel te zien. Als ik iets moois zie stop ik en maak er een foto van. Ik vind dat dit bij dit soort wedstrijden hoort. Dan bergop en op het laatst zo steil dat ik maar moeizaam wandelend boven kom. Daar is de drankpost die ook weer wordt geteisterd door kinderen. De militairen die alles bewaken zitten een kilometer lager in de helling helaas. Er is hier een geweldig uitzicht over de vallei. Ik loop door en de zand wordt weer meer op de wegen en ook in mijn schoenen. Ik ga ze niet uitdoen want dan heb je vaak een groter probleem of je ziet de toestand van je voeten en je denkt over niets anders meer. Gisteren een blaartje, wat zou het vanavond zijn. We lopen weer langs een meer, ik weet niet welk.Er lopen net zoals gisteren overal een soort koe met lange hoorns en ezels. Ik zie al 2 dagen alleen maar zand en keutels. Aan de rand van het meer ( Abidjatameer ) zitten duizenden rose flamingo ’s en in de bomen meer landinwaarts, de prachtigste vogels. Dan zie ik Wouter Hamelinck wandelen voor me. Ik haal hem in en hij zegt dat hij alles heeft uitgespuugd en gepoept. Hij is ziek en zegt dat ik maar moet doorlopen. Ik loop van hem weg en kijk nog eens om. Dat is echt lijden. Mijn diarree speelt me momenteel niet op maar ik kan er beter over zwijgen. Het parcour wordt zwaarder, eerst honderden kleine zandduinen, op af op af op af. Mijn knieën houden het gelukkig en na een tijd is het weer vlak. Km 30 vlgs mijn Suunto GPS dus nog 10 km. Het is weer warm en misschien iets warmer dan gisteren. Ik drink veel maar heb mijn bidons niet leeg als ik bij de drankposten kom ( elke 10-12 km). Ik durf niet meer te drinken i.v.m. de diarree. Ik denk weer aan Wouter, had ik ook weer kunnen hebben. Ik neem wel regelmatig een Powerbar gel en dat doet goed. Dan zie ik een auto en mensen. Vlgs mijn Suunto 33-34 km, afgerond 35 km. Ja, het is de finish. Ik ben blij maar het is korter dan verwacht. Het is moeilijk in deze streken een parcour uit te zetten daar de jeugd vaak de vlaggetjes weg pakt en meer van die ongein. We zetten het kamp weer op en proberen te rusten. Ik bekijk de schade die ontstaan is door de gaten in de schoenen en jawel, maar liefst 4 blaren, een links onder de afzet van de voet, rechts twee onder de afzet van de voet en een tussen 2 tenen in en aan de zijkant van de dikke teen. Het zand zit zelfs door het zweten vastgekoekt op de binnenzool van de schoenen. Ik laat mijn voeten behandelen door de dokter en dan maar weer verder kijken. Ze ontsmet alles en prikt de blaren door. De rest moet nu drogen en de dag erna Compeed e.d. Eberhard komt binnen en Wouter en het gaat met beiden niet zo goed. Wouter gaat liggen en is van de wereld. Eberhard heeft zijn voeten nu helemaal kapot. Oorzaak?????? De dokter heeft een hoop werk met hem.
De bewakers komen met een levende geit aan en gaan onder een boom zitten. Ik weet al; wat er gaat gebeuren maar ik wil het niet zien. Tine, de journaliste van Runner ’s World heeft het wel gezien vertelde ze me. Iets later bood een van de bewakers mij een stuk vlees aan, goed bedoeld maar ……….. S’Avonds weer kampvuur en gezellig wat kletsen en weer vroeg slapen voor morgen, dag 3.
Ik word s ‘nachts wakker het regent een beetje maar het stopt al weer snel. Ik val weer in slaap en om 6u 15 word ik wakker en sta op en maak mijn eten. Ik maak vanochtend weer een kop koffie, ik had dit achterwege gelaten i.v.m. de diarree en het heeft geholpen. Er nu meerdere mensen met diarree. Ik heb ook nog diarree maar niet zodanig dat ik buikkrampen e.d. heb.
Mijn voeten worden nu beplakt met Compeed en tape en dan maar weer verder zien. Eberhard zijn voeten worden helemaal ingepakt. Vandaag de marathon etappe en oversteek van 2 klein en een grote rivier. De dokter raadde me aan bij de oversteek de schoenen uit te doen en de sokken daar je dan in elk geval droge schoenen en sokken hebt. Het verband zou vanzelf blijven zitten. De start, het eerste stuk weer over het zand en dan zie ik opeens het afgekloven hoofd van de geit liggen. Tja, zo gaat dat. We rennen over de vlaktes en het gaat goed met me. De eerste rivier spring ik net over en houd droge voeten. Wouter zit vlak achter me en springt ook goed. Hij is nog steeds niet 100%. Drankpost 1 dan drankpost 2 en nu moet er ergens een rivier zijn. Op eens geen bewegwijzering meer. Martin loopt voor me en draait zich om. We hebben gisteren en eergisteren steeds bij elkaar in de buurt gelopen. We zoeken en vinden geen aanwijzingen meer dus de rivier blijven volgen. Dan zie ik Louis en Didier die de rivier doorwaadden. We volgen hun voorbeeld. Schoenen uit, sokken uit en dan maar gaan. Het voelt vreemd aan maar ik bereik de overkant en kinderen helpen ons. Ik val bijna terug in de rivier en de kinderen gieren het uit van het lachen. Ze proberen aan onze rugzakken te komen en stelen de slippers van Eberhard ( hoorde ik later). We blijven daarna lopen en we denken terug te zijn op het parcour. Dan worden we ingehaald door de kopgroep met Bernard en Edwin o.a. zij hebben zich ook verlopen en veel gewandeld. Ik praat nog effe met Edwin maar de rest is iets sneller dan mij dus ze gaan door.
Wouter is ook weer aangesloten en we gaan verder over grote vlaktes. We hebben een waterpost gemist en deze staat nu bij km 30. We komen terug op het parcour en zien weer vlaggetjes. Nog een rivier. Die is te breed om over te springen en ik besluit met de schoenen aan erdoor te lopen daar de tape los begint te laten. Doe ik nu mijn schoenen en sokken uit dan gaat de tape helemaal los. Het valt niet tegen met doorwaden en ik volg de groep verder. Ze nemen wel meer afstand van me maar ik blijf ze zien. Dan loopt de weg naar links achter de rotsen in en ik zie mensen, een auto en het spandoek van de finish. Vlgs mijn Suunto GPS is het hier pas km 35-36. Door het mislopen heeft bijna niemand de marathon afstand gelopen maar wel veel tijd verloren. De groep lag zodanig uit elkaar dat het qua klassement niet veel uitmaakt. Dit was etappe 3 en hierna weer hetzelfde ritueel als andere dagen behalve dat we niet naar de dokter hoefden voor de voeten. Eberhard moest eigenlijk wel maar het ging niet. De kist van 25 kilo met verband- en infuusmaterialen was uit de Jeep gestolen en ze hadden nu helemaal niets meer. Eberhard kon zijn voeten nog net verzorgen met mijn spullen. Ik heb ze hem gegeven daar zijn voeten vele malen erger eruit zagen dan de mijne. De zon gaat onder en het begint te waaien. Aan de overkant van het meer zien we zelfs bliksem. Ik besluit de buitentent te plaatsen over de binnentent. Het duurt effe daar ik niet wil dat Eberhard met zijn gehavende voeten uit de tent komt. Ik haal nog 4 haringen bij Alain en veranker alles. Dan begint het echt te stormen en , we sliepen al, moeten we alles met 2 handen vasthouden. De storm duurde lang en werd gevolgd door een fikse regenbui. Wouter en Edwin, hoorde ik later, hadden geen buitentent met alle gevolgen van dien. S ‘Morgens was er niet veel meer te zien van de storm. Toen ik de tent wilde opruimen lag er een slang naast mijn tent en dat was wel effe schrikken. Een bewaker doodde het dier.
Dan de start van de laatste, 4-de etappe. Ik had slecht geslapen en na de start werd er meteen al als een gek gelopen. 26km had men gezegd en zwaar!!! Ik probeerde te volgen maar na 3-4 km voelde ik al dat het vandaag niet ging. Na 8 km bergop, wandelen, vlak stuk met veel zand. Beetje bergaf. Bergop, vlak, uitgang park, grote weg oversteken links aanhouden, weer links en dan op handen en voeten over de rotsen naar boven. Boven was een echt lava spoor en kon je bijna niet rennen of je zou waarschijnlijk vallen. Ik was kapot maar probeerde toch zoveel mogelijk te rennen. En zo steeds verder totdat we Alain zagen en die wees ons de weg langs het rift naar beneden. Ik heb hoogtevrees en het viel niet mee om beneden te komen. Bij de afdaling viel ik nog een keer en haalde mijn hand open. Beneden aangekomen moesten we nog over het strand dat in breedte varieerde van 10 cm tot maximaal 1 meter. Soms weer over rotsen klauterend bereikten Martin en ik samen de finish. Iedereen klapte en iedereen feliciteerde iedereen. Na afloop hoorde ik van de val van Bernard Godon, die maar liefst 10 meter naar beneden was gevallen. ( Na thuiskomst in België bleek hij toch een bot in zijn voet gebroken te hebben en moet geopereerd worden. ) Dankzij Ron for Run uit Maastricht, had ik deze keer ook geen problemen met schuurplekken e.d. van de kleding die ik 4 dagen droeg, alleen sokken en ondergoed wisselde ik. Hij had mij perfecte kleding gegeven die dit alles voorkwam.
Hierna volgde nog een leuke onspannen de tijd in Ethiopië waar nog menig flesje bier werd open getrokken en de laatste dag een diner aangeboden door de ambassadeur van België in zijn riante “burcht”. Daar was ook de prijsuitreiking en ieder kreeg zijn prijs uitgereikt door
Derarte Tulu, 6 maal goud op de Olympische spelen en Wereldkampioenschappen e.d. zie via Google, en Fita Bayisa, 5000 meter, Olympische spelen 1992 brons en wereldkampioenschap 1991 zilver en 1993 brons.
Dit was voor mij weer een zeer mooie en ik hoop er nog lang van te kunnen genieten en daarna ga ik weer opzoek naar een nieuw avontuur voor 2009.
De groeten
Henk Sipers
http://www.adventure-runner.tk
eindklassement:
1. Bernard GODON (1er V1) en 13H 00 57
2. Edwin LENAERTS
3. Eric VERVIER
4. Bernard SCMETZ
5. Nicolas DOSTRICHE (1er Sénior) 13H 54 50
6. Xavier KURTZ (1er V2) 14H 28 33
7. Didier COUGENAU
8. Jean VANDAM
9. Jean-Francois DEHOTTAY
10.Pierre GAGNIERE
11.Louis ALBERT
12.Eric BALTUS
13.Cindy GAZON (1ère dame) 15H 12 47
14.Philippe REYNDERS
15.Wouter HAMELINC
16.Michel COLAS
17.Daniel MASY
18.Benoit LESPINEUX
19.Henk SIPERS 15H 57 34
20.Martin LOVENFOSSE
21.Marc DEWILDE
22.Marc PERIER
23.Philippe WILLEZ
24.Cyril et Sylvain ENNEQUIN
26.Eberhard SCHAAF
27.Claude KOHN (1ère ainée) 22H 15 14
28.Jean VALLON (1er V4) 28H 54 17
29.Laurence CLODY(1ère ainée 2)29H 19 17
—————————————————————–