“Moet ik dit echt leuk vinden”, vroeg ik Henk Geilen toen ik hem na bijna dertig kilometer inhaalde. “Ik heb het helemaal gehad met het lopen hier”, kreeg ik als reactie. Mopperend liepen we samen op. We deden mee aan “La Magnétoise” een trail van Magnée naar Olne, hemelsbreed nog geen vijf kilometer maar de lokale hardloopclub weet er een tocht van 64 kilometer van te maken. De steilste hellingen, de rottigste afdelingen en waar het niet daalde of omhoog ging daar lag wel modder.
Veel mannen en een enkele vrouw stonden om acht uur bij de kerk van Magnée. Een dikke wolkendeken lag nog boven de Ardennen. Toch waren veel lopers in korte broek. De verwachting was dat de zon ging schijnen. De eerste kilometers gingen belabberd. Ik liep niet echt lekker. Of het kwam van het vroege opstaan (3.30 uur!) en de lange autorit, ik weet het niet. Ik heb natuurlijk ook gewoon erg veel getraind de laatste weken. En daarbij heb ik sinds vrijdagavond geregeld een soort van uitval van mijn rechtervoet. Heel gek, het lijkt op een lichte kramp en dan mis ik voor een paar seconden de coordinatie van mijn voet. En ik kan u verzekeren, dat is lastig hardlopen. Het is echt het gevoel van door de hoeven zakken.
Dus was het leuk in de Ardennen? Nee, niet het eerste deel. Of het door de helende werking kwam van Henk G’s aanwezigheid weet ik niet maar ik ging halverwege steeds makkelijker lopen. Op de relatief vlakke stukken kon het tempo wat omhoog en zelfs het omhooglopen ging steeds vaker in hardlooppas in plaats van wandelpas. Niet dat het überhaupt snel gaat op de paden tussen Magnée en Olne. Ik meen dat ik de eerste 25 kilometer net binnen de drie uur liep.
Langzaam maar zeker liep ik weg bij Henk. Zijn voetblessure speelde hem met name op de stukken met veel stenen erg parten. Het lukte vaker om om mij heen te kijken, de zon brak door en we liepen door een prachtig stukje Wallonië. Ik ging zelfs weer mensen inhalen en begon het ineens weer leuk te vinden. Mijn probleem met mijn voet was ook weg. Heel gek, anderhalve dag getobt. Zelfs met zitten en in bed liggen had ik er last van. Wie het herkent mag het zeggen.
Na zes uur liep ik nog erg lekker. Dacht ik rond de drie uur twintig nog aan de marathons die ik in die tijd al had afgerond en baalde dat ik er pas 28 km had opzitten, nu dacht ik aan de komende zes-uurloop. Dan ben ik klaar na zes uur! En nog steeds loop ik! Die morele opsteker gaf kracht. Ik haalde een paar lopers in, moppelde een bonjour en liep stevig door. Niemand zag ik meer voor mij lopen. Dat betekende dat ik extra moest opletten om niet te verdwalen. De route was aangegeven met roze stippen op het wegdek, paaltjes of keien en was ook met roodwitafzetlint gemarkeerd.
Maar na zeven uur ging het kaarsje wel uit, de klim naar Olne is loodzwaar. Ik denk dat het zowat het steilste stuk is. Moe maar toch voldaan kwam ik na 7 uur en 39 minuten aan bij het clublokaal van Olne. Wouter Hamelinck zat al lang en breed aan de Westmalle. De eerste vraag die hij stelde: “waar heb jij nou de hele tijd uitgehangen”. Ik was te moe om een spitsvondig antwoord te geven. Wouter had trouwens gewonnen, hij was twee uur eerder binnen dan ik.
Na een douche in het miniscule kleedkamertje (zes douches maar zitbakjes voor anderhalf), een Jupiler en een bord couscous met bonen en worst ben ik weer naar Rotterdam teruggereden.
Mark de Boer
http://blijlopers.volkskrantblog.nl
Een stukje over de twee laatste overwinningen van Wouter is te vinden op www.losseveter.nl, de directe link naar het artikel: http://www.themazecorporation.net/lv/?p=5846