De Magnetoise, 64 km en meer dan 1900 hoogtemeters die we ook weer, integenstelling tot de Alpine marathons zoals Jungfrau, Zermat, Liechtenstein e.d. ook weer omlaag moeten. Met bussen werden we naar de startplaats gebracht, enkele km ’s van de finishplaats, alwaar we, Mark de Boer, Henk Geilen, Roger Kempinski, Bram v/d Bijl, ik zelf etc, onze auto ’s hadden neergezet. Om 08.00 u was de start en het ging meteen naar beneden enkele km ‘s. Bijna iedereen met Camelbag. Dan de eerste stijging en dat was meteen zo steil dat we moesten wandelen. Ik zou Wouter Hamelinck, de latere winnaar en voor de tweede keer op rij, hier wel eens willen zien. Ik was rustig vertrokken daar ik weet wat ik op een 6 uurs-wedstrijd loop en dit wel effe wat anders was. De ene stijging werd na de andere afdaling opgevolgd en zo ging het verder. Sommige afdalingen waren zo steil dat ik bergop sneller zou zijn geweest. De losse stenen zorgden ervoor dat het “levensgevaarlijk” was om snel naar beneden te gaan. Ondanks dat het redelijk droog was geweest afgelopen tijd kregen we toch zoals meestal in de Trails van de Ardennen, ook de nodige modder te verwerken. Na 43 minuten hadden we pas 7 km gelopen hetgeen misschien al genoeg zegt over de zwaarte van het parcour. Verzorgingspost 1 op 23 km , en ik vulde mijn Camelbag bij en at een sportreep. Het ging goed en de beloofde warmte was er nog niet. Als ik effe stilstond zoals bij de verzorgingspost, dan kreeg ik het koud ondanks dat ik met lange tight liep en shirt met lange mouwen. Het werd dan toch iets warmer en het 40 km-punt naderde. Ik had Henk Geilen ingehaald en hij baalde ontzettend i.v.m. problemen. Ik liep een stukje met hem maar kreeg daarna hongerklop en was ontzettend duizelig. ik hoopte maar dat het verzorgingpunt snel kwam en dat duurde nog 3 km dus we verloren veel tijd. Bij de verzorgingspost at ik een sportreep, Powerbar-gel, enkele koekjes en 3 bekers cola en liet mijn Camelbag bijvullen. Het Maggi-blokje was ondertussen al op. Henk Geilen was intussen al vertrokken maar ik wilde eten. Daarna de achtervolging en Henk bleef steeds op zo ’n 100-200 meter van me lopen zodat ik hem steeds voor me zag. Dan kwam de duizeligheid weer terug en ik nam mijn andere Powerbar-gel maar het hielp maar weinig. Bij Banneux moest ik zelfs tijdens een heel lange afdaling effe stoppen ondanks dat ik wist dat onderaan de berg de laatste verzorgingspost was op ongeveer 54 km. Bij deze verzorgingspost dronk ik wat cola en herstelde meteen en ik ging weer door. Hierna volgden enkele lange km ’s die ik kon doorgaan maar bij de eerste stijging hierna, misschien wel de steilste en langste van de wedstrijd, kon ik niet meer en moest wandelen. Ik probeerde telkens weer te beginnen en dat lukte maar niet lang. Wat me geruststelde was dat ik niet werd ingehaald door andere lopers. Ik kreeg weer een loper voor me in zicht en probeerde bij hem te komen, dat kostte heel veel kracht en toen het pad dat we liepen veranderde in een stromend beekje toen was de pijp echt leeg. Ik wandelde en wandelde en voelde me steeds slechter worden. Uiteindelik stopte ik toch en pakte een energiereep uit mijn Camelbag en at deze op. Het hongergevoel ging effe weg maar de duizeligheid bleef. Eindelijk boven gekomen zag ik de lichtmasten van het voetbalterrein van Olne waar de finish was. Dit is ook steeds de finish bij Olne-Spa-Olne.
De finishde bereikte ik eindelijk na 8 u 10 minuten. Henk, Mark en Roger zaten in de kantine en uiteindelijk vond ik dat mijn achterstand op hen nog mee viel hetgeen natuurlijk ook iets zegt over het feit zoals zij zich gevoeld zullen hebben. Henk Geilen en Roger Kempinski vonden dat ik er beroerd uitzag maar na een lekkere douche en cous-cous met veel groente, saus en een worst , zag ik er al weer beter uit. We dronken nog een pint en toen voldaan naar huis. Als je ziet wat zo een organisatie je allemaal biedt voor 10 euro. Een functioneel T-shirt, de couscous met groente en worst en 3 verzorgingsposten. Geweldig, mensen bedankt.
Enige opmerking, ik zou graag 10 euro meer betalen voor nog 2 extra verzorgingsposten. Ik had eten bij me maar was te moe om mijn rugzak af te doen!!!!!!!
Hongerklop is altijd eigen schuld!!!!!!!!!!!!!!!!!
sportieve groeten
Henk Sipers
site: http://www.adventure-runner.tk